10.Bölüm...

Gökyüzü Ben miyim?

Ben neyden kaçıyorum? Kader beni neyin içine sürüklüyor, neyle yüzleştiriyor? Hangi imtihanın içinde savaşmaya mahkûm bırakıyor beni? Kalbimdekiyle mi, aklımdakiyle mi, yoksa henüz bilinmeyen bir felaketin ayak sesleriyle mi?

Bir hafta geçmişti. Hayat, normal akışında devam ediyordu. Geceler gündüzleri, gündüzler geceleri takip ediyor; soğuyan hava kendini yapraklara, gökyüzüne ve derelere vuruyordu. Gökyüzü sakin görünse de bulutların ardında başka bir öfke birikiyordu. Dağlar, taşlar ve dereler, ekimin son günlerinden kasımın ilk günlerine doğru ilerleyen mevsimin soğuğuna teslim olmaya başlamıştı. Merhamet gök diye anılan o gökyüzü, yavaş yavaş kışın habercisi olan bir havaya bürünüyordu.

Günler birbirini kovaladı. Okullar açılalı aylar olmuş, son sınıf öğrencilerinin mezuniyet ve üniversite hayalleri her geçen gün biraz daha yaklaşmıştı. Artık bir liseli olmaktan çok, yeni bir üniversite hayatına adım atmanın telaşındaydılar. Her biri kendini derslerine vermiş, geleceğini şekillendirmek için sıkı bir çalışmaya girişmişti.

Emre, kitaplarına ve derslerine iyice kapılmıştı. Niyazi ise babasının baskısıyla hem okula hem de dershaneye gidip geliyordu. Ömer de kendi hâlinde okuluna gidiyor, evde ders çalışıyor, hafta sonları babasına yardım ediyordu. Böylece hem kafasını dağıtmaya hem de yaşadıklarını bir süreliğine unutmaya çalışıyordu.

Fakat insan, kendisinden ne kadar uzaklaşmaya çalışırsa çalışsın, bazen en çok kaçtığı şey yine kendi içinde karşısına çıkıyordu.

Ömer’in kalbinde büyük bir umutla, sevgiyle ve heyecanla taşıdığı o sevda, bir hafta önce acı bir gerçekle yüzleşmişti. Olmayacak bir şeye umut bağladığını anlamış, istemese de bu gerçeği kabullenmeye çalışmıştı.

Bir hafta önceki Ömer’le şimdiki Ömer arasında büyük bir fark vardı. Sanki gözlerindeki ışıltı kaybolmuştu. İçindeki karanlıkta keskinliğini koruyan ama artık kendine bile dokunmayan bir kılıç gibiydi. Keskinleşmişti ama nereye savrulacağını bilmiyordu.

Geceler gündüzleri, soğuyan havalar yağmurları takip ederken gökyüzünde biriken bulutlar da öfkelerini yere bırakıyordu. Her şey kendi akışında ilerliyormuş gibi görünüyordu. Oysa kimse, farkında olarak ya da olmayarak, yaklaşan felaketin başlangıcına tanıklık ediyordu.

Asıl tehlike, dışarıdan bakıldığında sıradan görünen bir çantanın içinde saklıydı.

Yakup Dayı’nın başına gelenler, yalnızca kendi bedenine aldığı darbelerle sınırlı kalmamıştı. O çanta, taşıdığı yükten çok daha büyük bir felaketin habercisiydi. İçinde tonlarca para değil, insanı bir borç batağına sürükleyebilecek kadar büyük bir servet vardı. Fakat o servetin bedelinin ne olacağını henüz kimse bilmiyordu.

Yakup Dayı ise bütün bunlar hiç yaşanmamış gibi evinden çıkıp köyde dolaşmaya devam ediyordu. Yüzündeki yaraları görenler yanına yaklaşıyor, başına ne geldiğini soruyordu.

“Yakup, yüzüne ne oldu? Bu yaralar nasıl meydana geldi?” diyenlere aynı cevabı veriyordu:

“Kaza geçirdim. Kazadan dolayı böyle oldum.”

Kimseye başka bir şey anlatmıyordu.

Çanta en son arabanın içindeydi. Onu Faruk ile köyün imamı Kemal Amca arabadan çıkarmıştı. Ancak nereye götürdüklerini bilen yoktu. En azından Ömer’in bu konuda hiçbir fikri yoktu.

Aslında Ömer, artık bu meseleyle ilgilenmek istemiyordu. Mümkün olduğunca uzak durmaya çalışıyordu. Çünkü kendi sınavıyla, kendi imtihanıyla boğuşuyordu. Elif’in gönlünde kendisine yer olmadığını, onun Niyazi’yi sevdiğini bilmek canını yakıyordu. İstemese de Ömer ile Niyazi arasındaki rekabet, içindeki kırgınlığı daha da derinleştirmişti.

Bir yandan gerçeği kabullenmeye çalışıyor, diğer yandan hiçbir şey olmamış gibi davranıyordu. Görmemiş, duymamış gibi yaparak kendi içindeki savaşı bastırmaya uğraşıyordu.

Ama o, kendi küçük kıyametinin içinde kaybolurken başka bir kıyametin kapıya dayandığından habersizdi.

Pazartesi sabahıydı.

Herkes işinde gücünde, okul telaşındaydı. Öğrenciler servislerine ve minibüslere binerek okullarının yolunu tutuyordu.

Ömer, Ebubekir Amca’nın minibüsündeydi. Emre arka koltukta kitabıyla uğraşıyor, arada bir telefonuna bakıyordu. Son günlerde yaşananlardan sonra Emre, Ömer’i teselli etmeye çalışmış, ona sürekli boş vermesini söylemişti. Fakat Ömer’in içindeki kırgınlık kolay kolay dinmiyordu.

Üstelik Emre son zamanlarda Farukların evine sık sık gidip geliyordu. Her gidişinde Niyazi’nin de orada olduğunu söylüyordu. Bu durum, Ömer’in canını daha da sıkıyordu.

Emre, orada olup bitenlerle ilgili bildiklerini zaman zaman Ömer’e anlatmaya çalışıyordu. Ömer ise konuyu kapatmak istercesine karşılık veriyordu:

“Bundan sonra beni ilgilendirmiyor. Ne yapıyorlarsa yapsınlar.”

Sözlerini kısa kesiyor, kendini derslerine vermeye çalışıyordu.

Minibüs okulun önünde durduğunda ikisi de araçtan indi. Ömer, okul kapısının girişinde Niyazi’yi gördü. Niyazi, kardeşiyle bir şeyler konuşuyordu. Kısa bir süre sonra kardeşi oradan ayrıldı. Niyazi ise kapının önünde tek başına beklemeye başladı.

Ömer, onun kimi beklediğini tahmin edebiliyordu.

Emre, Niyazi’ye selam verdi. Ömer ise tek kelime etmeden yoluna devam etti. Okulun girişinde bir arkadaşıyla karşılaşınca ayaküstü sohbete başladı. Fakat konuşmanın ortasında, nedense, arkasını dönüp yeniden Niyazi’nin bulunduğu tarafa baktı.

Ve işte…

En son görmek istediği, tanık olmaya dayanamayacağı o manzarayla karşılaştı.

Elif gelmişti.

Ömer’in gözleri bir anda ona takıldı. Elif yine her zamanki gibi güzeldi. Ömer, gözlerini ondan ayıramıyordu. Fakat bu kez gördüğü güzellik, içine mutluluk değil, acı bırakıyordu.

Çünkü Elif, Niyazi’nin yanına geçmişti.

İkisi birbirleriyle konuşuyor, kahkahalar atıyor, mutlu görünüyordu. Sanki dünyada onları rahatsız eden hiçbir şey yoktu. Sanki Ömer’in kalbinde kopan fırtınadan haberleri bile yoktu.

Ömer, bir an Elif’in güzelliğine dalıp gitti. Ardından onun Niyazi’nin yanında böylesine mutlu olduğunu gördü.

İşte canını en çok acıtan da buydu.

Daha fazlasına dayanamadı. Arkadaşından ayrılıp hızlı adımlarla üst kata çıktı.

Dışarıda gökyüzü öfkesini kusuyordu. Yağmur, Karadeniz’in kendine özgü hiddetiyle yağıyor; damlalar okulun pencerelerine sertçe çarpıyordu. Sanki gökyüzü, içinde biriktirdiği bütün öfkeyi yere bırakıyordu.

Ömer, buruk bir yüz ifadesiyle pencerenin önünde durdu.

Elif’le Niyazi’nin kahkahaları hâlâ zihninden silinmiyordu. Gördüğü manzara gözlerinin önüne geliyor, duyduğu sesler kulaklarında yankılanıyordu. O mutluluğun kendisine ait olmadığını bilmek, içini öfkeyle dolduruyordu.

Sanki midesi bulanıyor, içindeki her şey dışarı taşmak istiyordu. Ellerini sıkıca yumruk yaptı. Önündeki kitabı açtı, kalemini eline aldı. Bir şeyler yazmaya, sonra yazdıklarını silmeye başladı. Kalemini kâğıda sertçe bastırıyor, zihnini başka bir şeye yönlendirmeye çalışıyordu.

Ama olmuyordu.

Dersler başladı. Öğretmenler sınıfa girip derslerini anlattı. Saatler ilerledi, okulun son zili çaldı. Herkes evine dönmek için hazırlanmaya başladı.

Ömer de Emre’yle birlikte köye gidecek minibüse doğru ilerledi. Tam o sırada arkalarından bir ses duyuldu:

“Ebubekir Amca! Amca, bir dakika!”

Niyazi sesleniyordu.

Ömer, onu duyar duymaz dişlerini sıktı. Nefesini zor tutar gibi adımlarını hızlandırdı.

Ebubekir Amca ise Niyazi’yi görünce sevinçle karşılık verdi:

“Vay Niyazi Bey, vay! Vay, kimleri görüyorum ben!”

İkisi de gülümseyerek birbirlerine yaklaştı. Şakalaştılar, hâl hatır sordular, ardından sarıldılar. Ebubekir Amca’nın neşesi yerindeydi. Niyazi de onunla konuşurken oldukça mutlu görünüyordu.

Ama Niyazi’nin gözleri, konuşma boyunca ara sıra Ömer’e kayıyordu.

Ömer’e öyle bir bakıyordu ki sanki büyük bir şey kazanmış, istediği her şeye ulaşmıştı. Yüzünde gururlu bir ifade vardı.

Ömer ise onun tarafına bile bakmıyordu.

Bu durum, Emre’nin de canını sıkmaya başlamıştı. Arkadaşının kendini zor tuttuğunu fark ediyordu.

“Abi, hadi gidelim,” dedi. “Yağmur yine başlayacak. Yol da kötüleşiyor, eve varmamız lazım.”

Ömer cevap vermeden minibüsün kapısını açtı ve arka koltuğa geçti. Emre de peşinden bindi.

Bir süre sonra minibüs hareket etti.

Niyazi

Yorumlar

Mavi Güneş: Çok teşekkür ederim!!!! Asıl kapılar yeni aralanıyor zaten... İlerleyen bölümlerde o kapılardan ardına kadar içeri gireceğiz takipte kal 😉...
Deniz Deveci: @gunesmavi827 bu bölümü kapanıştan çok açık kapı ile bitirdin tebrikler
Mavi Güneş: Görünenin arkasında çok şey var aslında, bakalım ileride neler bekliyor!!!
Cihanngir d.: Keşke biraz daha dikkatli olsaydın ömer ama sen inmiyordun duygulardan
Mavi Güneş: Aynen öyle... Derdi başını aşmış durumda ama kimseye açamıyor işte. .. Yüreğine sağlık bu güzel yorumun için
Mavi Güneş: Sorma valla o havalı bakışların altından çok şey çıkacak. Takipte kalll ortalık karışacak!!!
Mavi Güneş: Ağzına sağlık tamda gerilimin ruhunu özetlemişsin! Sinyaller çalmaya başladı bir kere!!
Mavi Güneş: Dayanamıyor zaten içten içe kendini yiyorr ama dışarıya belli etmemeye çalışıyor işte..
Belgin Peker: ömer elif karşısında niyaziye böyle gülümsemesine nasıl dayanıyor
Kaan Duman: Bir tehlikeyi hissetmek insanı yerinden ederken korkular muhteşem sinyal gönderiyor
Selin Pınar: niyazinin o gururlu bakışları beni sinirlendiriyor mustakbel rakip olarak görünme hevesiyle gördüm seni
Eylül Karaca: gökyüzü dinlenmiyor gibi gözüküyor ama onun derdi başka bir şey