14. Bölüm...
Gök ağlar diye merhametle haykırdık, gök susar diye bağrımıza bastık. Benim merhametim, onların korkuları ise benim gerçekliğimdi. Peki, benim zafiyetim neredeydi? Elimi kime uzatsam sırt çevirdiler. Yüzümü kime dönsem, beni kovmaktan beter ettiler. Şimdi söyleyin: Kim daha iyi, kim daha kötü?
Ömer, gözlerini kapatıp derin bir uykuya dalmaya çalışıyordu. Onu şaşırtan etrafındaki insanlar değildi. Elif de değildi. Asıl onu sarsan, kendisiydi.
Bile isteye kendisini riske atmıştı. Aslında bu riskin farklı bir versiyonunu Emre'nin çantayı almasıyla yaşamıştı. Emre ona yalan söylüyordu. Kendisinden sakladığı çok şey vardı. Ömer, kardeşinin neyi doğru, neyi yanlış söylediğini yüzündeki mimiklerden anlayabiliyordu. Ortada yolunda gitmeyen başka bir şey vardı.
Kafasındaki tonlarca düşünceyle boğuşurken zamanın nasıl geçtiğini fark etmedi.
Bu kez bilinci karanlığa gömüldü.
Dışarıdaki Karadeniz'in keskin, hışırtılı rüzgârı yoktu. Soğuğun cama vuran sesi de duyulmuyordu. Ömer, sanki derin bir huzura kavuşmuş gibi kendisini bir gül bahçesinin içinde buldu.
Etrafı rengârenk güllerle çevriliydi. Güneş ışınları, masum yüzüne ve çenesine vuruyor; sanki zaman tam da olması gereken yerde durmuş gibi görünüyordu. Ellerini uzatıp güllere dokunduğunda etrafa muazzam bir koku yayılıyordu.
Hayatında hiç bu kadar huzurlu hissetmemişti.
Ama yine de kalbini acıtan bir şey vardı. Bir sızı… Dilinde miydi, aklında mıydı, yoksa kalbinde mi? Belki de korkularının içinde saklanan gerçeklerdi. Ömer, bu huzurun ortasında bile kendisini huzursuz hissediyordu.
Bir an, hiçbir şey yokmuş gibi davranmaya çalıştı. Masmavi gökyüzüne baktı. Tertemiz hava, hafif bir rüzgâr ve rengârenk güller… İki kolunu açarak gökyüzüne sarılır gibi durdu. Şükürle başını kaldırdı.
Tam o sırada bir silah sesi duyuldu.
Bir patırtı koptu.
Ömer irkilerek arkasına, önüne, sağına ve soluna baktı. Etrafta kimse yoktu.
Tam yeniden etrafını inceleyeceği sırada bir ses duydu.
“Ömer!”
Başını çevirdiğinde Emre ve Elif'i gördü.
Elif'in elinde bir silah vardı. Silahın namlusu Emre'nin başına doğrultulmuştu. Ömer onları görünce olduğu yerde donakaldı. Nefesi kesilmişti. Sanki o birkaç saniyede zaman durmuştu.
Elif, silahı Emre'nin başına biraz daha yaklaştırarak onu Ömer'e doğru itti. Israrla Emre'ye bir şeyler söyletmeye çalışıyordu.
Emre'nin ağzından yalnızca şu sözler dökülüyordu:
“İyi ki doğdun Ömer… İyi ki doğdun Ömer…”
Ömer, korkuyla ve şaşkınlıkla kardeşine bakıyordu.
Elif sesini yükseltti.
“Biraz daha yüksek sesle söyle!”
Ömer ne olduğunu anlamaya çalışıyordu. Elif neden Emre'ye bu sözleri söyletiyordu? Elindeki silahın anlamı neydi?
Tam o sırada bir ses daha duyuldu.
Ömer bir anda yere düştü.
Güllerin ve çalılıkların arasındaki dikenler bedenine batıyordu. Canı yanıyordu. Acıyla bağırarak Emre'yi aradı ama etrafında kimseyi göremedi.
Güneş tam tepedeydi. Hava ise dayanılmaz derecede sıcaktı.
Birden arkasından biri kolunu sertçe çekiştirdi. Ömer, dikenlerin arasından sürüklenirken bedeni kanlar içinde kalıyordu. Başını kaldırdığında kendisini çeken kişinin Faruk olduğunu gördü.
“Faruk! Faruk, ne yapıyorsun? Ben Ömer!”
Faruk hiçbir şey söylemiyordu. Ağzından yalnızca aynı sözler çıkıyordu:
“İyi ki doğdun Ömer… İyi ki doğdun Ömer…”
Ömer'i güllerin ve çalılıkların arasından sürükleyerek çamura doğru götürdü. Ardından onu bir bataklığın içine itti.
Ömer, korku ve şaşkınlık içinde etrafına baktı. Gözlerinin önünde tanımadığı binlerce insanın cesedi vardı. Her yer cesetlerle doluydu. Kendisi de onların arasında kalmıştı.
Tam o sırada Emre'nin çığlıklarını duydu.
“Emre!”
Panikle bağırarak yatağından fırladı.
Gözlerini açtığında Emre'nin yatağında olmadığını fark etti.
Sabah olmuştu. Güneş, kışın soğuk havasıyla birlikte pencereye vuruyordu. Ömer ter içinde kalmıştı. Hızla yataktan kalkıp üzerini değiştirdi ve koşar adımlarla mutfağa gitti.
Annesi kahvaltı hazırlıyordu. Babası ise sofradaydı.
“Günaydın oğlum.”
“Günaydın baba.”
Ömer, hemen masaya yaklaştı.
“Emre nerede, anne?”
Panikli sesiyle sorduğu sorunun ardından annesi elindeki çay bardağını masaya bıraktı. Bir yudum çay içtikten sonra düşünceli bir ifadeyle konuştu.
“Oğlum, Emre… Şu aşağıdaki İsmail'in yanında bir ev var ya, oradaki çocuğun adı neydi? Beyim, sen hatırlıyor musun?”
Annesinin bu sözleri üzerine Ömer'in bütün dikkati ona yöneldi. Sabahın köründe Emre nereye gitmiş olabilirdi? Emre, normalde kendisinden habersiz bir yere gitmezdi. Hele böyle bir zamanda…
Bir şeylerin ters gittiği belliydi.
Rüyasının etkisi miydi, yoksa dün yaşananların korkusu mu hâlâ üzerindeydi, bilmiyordu.
Annesinin söyleyeceklerini beklerken kadın bir anda hatırlamış gibi konuştu.
“Hee, şimdi hatırladım uşağum! İsmail'in kuzeni var ya, Celal… Onun yanına gitmiş. Bir şeyler söyledi ama ben de pek anlamadım. Kahvaltısını hızlıca yaptı, sonra da Ebubekir Amca'nın yanına gideceğini söyledi. Oradan seni alıp okula gideceklermiş.”
Ömer, kitaplarını ve çantasını toparladı. Kapıya yöneldiği sırada annesi arkasından seslendi.
“Kahvaltı yapmayacak mısın oğlum?”
“Yok anne, sonra yerim!”
Deyip kapıdan çıktı.
Dışarıda yoğun bir sis vardı. Bu kez yağmur yağmıyordu ama çamurlu yollar, sanki bir bataklığın içindeymiş gibi görünüyordu.
Ömer, çamura bakınca bir an durakladı. Nefesi kesildi. Rüyasında gördüğü o korkunç sahne yeniden gözlerinin önüne geldi. Tanımadığı insanların cesetleriyle dolu o bataklık…
Gördüğü şeyin iğrençliği hâlâ zihnindeydi...
Sonra ayakkabısına baktığında ip bağcıkları bağlanmamıştı hızlıca eğilip
Ayakkabılarının bağcıklarını sıkıca bağladı ve gözlerini çamurdan ayırarak Ebubekir Amca'nın yanına doğru ilerledi.
Minibüse yaklaştığında Emre'yi aracın içinde gördü. Ancak kardeşi her zamanki gibi enerjik değildi. Korkmuş, donuk bir yüz ifadesiyle oturuyordu.
Ömer, bir şeylerin ters gittiğini hemen anladı.
Aslında mesele en başından beri bitmemişti.
Minibüsün kapısını açarken Emre'nin karşısında durdu. Öfkeli ve gergin bir ses tonuyla konuştu.
“Emre, bir şey oldu, değil mi? Bana anlatmadığın o kadar çok şey olduğunu biliyorum. Bir şeylerin yolunda gitmediğini de farkındayım. Artık bana dürüstçe anlatmanı istiyorum.”
Emre şaşkınlıkla ona baktı. Ömer'in korku ve endişe dolu sesini anlamaya çalışırken yüzündeki ifadeyi gizlemeye uğraşıyordu.
“Abi, yok bir şey. Sen de iyice taktın ha! Dün meseleyi hallettik. Daha benden ne istiyorsun?”
Ömer, kardeşinin titreyen sesinden ve yüzündeki mimiklerden bir şeyleri sakladığını anlamıştı. Emre kendisini ne kadar gizlemeye çalışsa da bunu başaramıyordu.
Ömer bu kez üzerine gitmemeye karar verdi. Emre'nin dürüstçe konuşmayacağını anlamıştı. Öyleyse gerçeği kendisi öğrenecekti.
“Tamam,” der gibi başını salladı.
“Öyle olsun.”
Ardından minibüse bindi.
Araçta birkaç öğrenci daha vardı. Minibüs kısa süre sonra kasabaya doğru ilerlemeye başladı.
Okulun bahçesine vardıklarında araçtan indiler. Köydekinden daha keskin bir soğuk vardı. Sis, okulun çevresini sarmıştı. Hafif hafif yağmur damlaları düşmeye başlamıştı.
Tam o sırada Ebubekir Amca, Ömer'in kolundan tuttu.
“Uşağum, hele bir saniye bekle.”
Ömer, sırt çantasını sıkıca kavrayıp Emre'ye baktı.
“Sen devam et. Ben geliyorum.”
Emre tuhaf bir ifadeyle yürümeye başladı. Korkusu, yürüyüşüne bile yansımıştı.
Ömer gözlerini kardeşinden ayırıp Ebubekir Amca'ya döndü.
Ebubekir Amca sakin bir sesle konuşmaya başladı. Ancak sözlerinin arkasında büyük bir endişe vardı.
“Bak uşağum, ben seni severim. Emre'yi de severim. Başınıza en ufak bir şey gelsin istemem. Dünkü kötü olayın ne senin ne de Emre'nin hayatına sıçramasını isterim. Dün akşamki çanta meselesini duydum. İbrahim Abi anlattı. Oğlum, biliyorsun ben senden büyüğüm. Bir büyüğün olarak sana şunu söyleyeyim: Senin etrafında dost bildiklerin, küçük bir kıyametin ortasında kendilerini büyük bir savaşın içinde buldular. Ama sakın ha, ne sen ne Emre ne de aileniz bu işin içine daha fazla girmesin.
“Bak, Yakup nerede? Faruk nerede? Hepsi kaçıp gitti. Ben onları başından beri pek
Yorumlar
- Mavi Güneş: Bu onun için en kötüsü olabilir belkidee
- Recep Karaca: ömer kendini bu huzurun içinde bile huzursuz hissetmiş bir şeyler kötü gidiyor mu?