2.Bölüm.

Gökyüzü Ben miyim?

Bazen en büyük fırtınalar, denizin ortasında değil; aynı yolda yürüyen iki dostun sessizliğinde kopar. Saklanan her his, vakti geldiğinde yakıcı bir gerçeğe dönüşmeye mahkûmdur…"

Trabzon’un Maçka ilçesi, sanki kendini kışa hazırlamış gibiydi.

Eylülün son haftaları, ekimin ilk günleriydi. Hava henüz kışın o keskin sertliğine bürünmemişti. Soğuk, kendini yalnızca zaman zaman esen serin rüzgârlarla belli ediyor; dağların arasına çöken yoğun sis ise çevredeki her şeyi yavaş yavaş görünmez hâle getiriyordu.

Maçka’nın dağlık ve engebeli arazisi, sisin içinde karanlığa karışmış gibiydi. Ortalık fazlasıyla sakindi. Ne hırçın bir rüzgâr vardı ne de insanın içini ürpertecek kadar keskin bir soğuk. Yine de havada, yaklaşan kışın sessiz habercisi gibi ağır bir duygu geziniyordu.

Sanki Karadeniz’in o kendine özgü sessizliği dağların arasına daha da çökmüş; bütün doğa, büyük bir şey olacakmış da onu bekliyormuşçasına susuyordu.

Köyün adı Dumanlıdere’ydi.

Dağların koynunda, dışarıdan bakıldığında kolay kolay fark edilmeyen gizli bir yerleşimdi. Evler birbirinden uzak, yollar çoğu yerde yokuşlu ve taşlıydı. Köyün içinden geçen dere sisin arasından kıvrılarak aşağıya doğru uzanıyor, ormanın başladığı yerde ise patikalar giderek daralıyordu.

Fakat o gün, bu sessizliğin içinde başka bir şey daha vardı.

İnsanın içine yerleşen, ne olduğunu tam olarak anlayamadığı bir heves…

Umuda benzeyen ama sıradan bir umut olmayan; insanın alıştığı duyguların çok ötesinde, açıklanması güç bir karışım.

Bu duygu, en çok Ömer ile Niyazi’nin arasında hissediliyordu.

İkisi de birbirinin farkındaydı. Ya da farkında değilmiş gibi davranıyorlardı.

Aralarındaki asıl uçurum da tam olarak buydu.

Lisenin son senesiydi. Üniversiteye hazırlık sınavları yaklaşıyor, herkes geleceği için bir şeyler yapmaya çalışıyordu. Kimi bu köyden gitmenin, kimi başka bir şehirde yeni bir hayat kurmanın, kimi ise yalnızca bulunduğu yerden biraz olsun uzaklaşmanın hayalini kuruyordu.

Herkesin farklı bir hikâyesi vardı. Herkesin gitmek için kendine göre bir sebebi… Ve herkesin, henüz kendisinin bile bilmediği bir umudu vardı.

O sonbahar, onlar için yalnızca üniversiteye hazırlanacakları bir yıl olmayacaktı. Çünkü bazı yollar insanı gitmek istediği yere değil, hiç beklemediği bir yere götürürdü.

Onlar ise henüz hangi yola girdiklerini bilmiyorlardı...

Sabahın erken saatlerinde yola çıkmaya hazırlanıyorlardı. Emre ile Ömer hazırlıklarını yaparken anneleri balkondan seslendi:

—“Uşaklarım, kahvaltı hazır! Babanız hazırladı. Hızlıca kahvaltınızı yapın, okula gideceksiniz. Bu sefer sizi Ebubekir Amcanız götürecek.”

Emre ile Ömer hızlıca çantalarını alıp Ebubekir’in evine doğru ilerlemeye başladılar. Evlerinin arkasında, biraz ileride kalan yoldan geçiyorlardı.

Emre yol boyunca kendi kendine şarkılar söylüyordu. Ömer ise ara sıra arkasına dönüp bakıyordu. Onun aklı da fikri de kalbi de Elif’teydi.

Aynı okula gidiyorlardı. Elif onuncu sınıftaydı, Furkan’ın kardeşiydi.

Furkan ise liseden mezun olalı epey olmuştu. Genç yaşında, hayatın acısını ve yükünü yaşıtlarından çok daha erken öğrenmişti. Babasını küçük yaşta kaybetmiş, daha o yıllarda evin bütün sorumluluğu omuzlarına yüklenmişti. İki küçük kardeşi ve annesiyle birlikte küçücük, tek katlı bir evde yaşıyordu. Evleri, Ömer ile Niyazi’nin evlerinin aşağı tarafında kalıyordu.

Aileler uzaktan akrabaydı; birbirlerine uzaktan kuzen derlerdi. Ama asıl kan bağı olan Niyazi ile Ömer’in arasında, dışarıdan bakıldığında anlaşılması zor bir düşmanlık vardı.

Bu düşmanlık yalnızca bir kız meselesinden ibaret değildi. İki aile arasında eskiden beri süregelen başka hesaplar da vardı. Niyazi’nin ailesi maddi açıdan Ömerlerinkinden daha iyi durumdaydı. Ömer’in ailesi ise onların bu varlığının bir kısmını haksız kazançlarla elde ettiğini düşünüyordu. Bu yüzden aileler arasındaki ilişki hiçbir zaman gerçekten dikiş tutmamıştı.

Bu gerginlik, ister istemez çocukların arasındaki ilişkilere de yansıyordu.

Fakat dışarıda, insanların içinde birbirlerinden nefret ediyormuş gibi davranmazlardı. Aksine… Sanki aralarında hiçbir sorun yokmuş gibi, yıllardır birbirlerinin yanında duran kan dostlarıymış gibi davranırlardı.

Ta ki sevdanın dibine düşene kadar.

Ta ki insanın içini yakıp kavuran, yanmış bir bahar gibi büyüyen o sevda ortaya çıkana kadar…

Çünkü bazı düşmanlıklar bir mesele yüzünden başlar, ama insanın kalbine düşen bir sevdayla bambaşka bir hâle dönüşürdü.

Okula gitmek için koca minibüsten aşağı indiler. Emre ve Ömer, Ebubekir Amcalarından ayrılıp okulun bahçesine doğru ilerlediler.

Ömer’in gözü her yerde Elif’i arıyordu.

Tam o sırada, biraz uzakta Niyazi ve kardeşi göründü. Kardeşi onlardan ayrılıp diğer bloğa geçti. Niyazi ise doğrudan Ömer ve Emre’ye doğru ilerlemeye başladı.

—“Kanka günaydın, ne haber?”

Birbirlerine selam verip hâl hatır sordular. Her şey, dışarıdan bakıldığında oldukça normal görünüyordu. Fakat Ömer’in içinde küçük bir merak kıvılcımı vardı. Daha fazla dayanamayarak Niyazi’ye sordu:

—“Ya Niyazi, bir şey soracaktım. Sen Furkanları gördün mü? Yani… şey, ben onu görmedim de. Normalde her sabah Elif’i bırakıp gidiyordu.”

Niyazi’nin kalbi bir anda hızlandı. Bir an duraksadı. Sonra hiçbir şey belli etmemeye çalışarak başını iki yana salladı:

—“Yok, görmedim.”

Ama aslında yavaş yavaş anlamaya başlamıştı: Ömer’in de gönlünde Elif vardı.

İşte en korkulacak kısım tam olarak buydu.

Çünkü yıllardır aralarında sessizce duran o rekabet, artık başka bir şeye dönüşmeye başlamıştı. Basit bir kıskançlıktan çok, insanın içine yerleşen ve zamanla hırsa dönüşen bir yarıştı bu.

İkisi de farkında olmadan aynı yere bakıyordu. Ve baktıkları o yer Elif’ti.

Derslere doğru ilerlerken ikisinin de bakışları bir kez daha okulun bahçesine çevrildi. Gökyüzü gri bulutlarla kaplıydı. Ufuktan gelen sonbahar rüzgârları sisleri dağıtıyor, havadaki yoğunluk yüzünden okulun çevresi eskisi kadar net görünmüyordu. Gelenler ve gidenler sisin içinde silikleşiyor, birkaç metre ötesi bile zaman zaman belli belirsiz hâle geliyordu.

Gün, ağır ağır ilerledi. Dersler başladı, saatler geçti.

Sonunda teneffüs vakti geldiğinde Ömer’in de Niyazi’nin de gözleri okulun koridorlarındaydı.

Özellikle de aşağı kata inen merdivenlerin başındaki o uzun koridorda…

İkisinin de bakışları aynı noktaya takılıp kalmıştı.Bir anda Ömer daha fazla dayanamadı.

Telefonu masanın altında, bacağının yanında saklıyordu. Hızlıca ekranı açıp Furkan’a bir mesaj gönderdi:

“Kardeşim, seni bugün göremedim. Bu sabah hayırdır, niye gelmedin?”

Mesajı gönderdikten sonra telefonu yine bacağının yanında tutmaya devam etti. Ekrandan sızan ışık yüzüne vuruyor, beklediği cevabın heyecanı ister istemez çehresine yansıyordu.

O sırada geometri dersini anlatan Yusuf Hoca, elindeki tahta kalemini yavaşça bıraktı. Sınıfın uğultusunu bir anda bıçak gibi kesen gür bir sesle sordu:

—“Hayırdır? Birinden haber mi bekliyorsun? Bu neyin titreşimi böyle?”

Ömer’in bacağının yanında titreyen telefonun ışığı yüzünü açıkça aydınlatıyordu. Yusuf Hoca, sanki hesap sorar gibi gözlerini Ömer’e dikmişti.

Ömer bir anda ayağa kalktı:

—“Hocam kusura bakmayın, bir an dalmışım. Bir haber bekliyordum da… O yüzden telefona baktım, mesaja cevap vermek zorunda kaldım.”

Öğretmen birkaç saniye boyunca onu süzdü. Sonra başka bir şey söylemeden masasına doğru geçti ve kaldığı yerden derse devam etti.

Dersler bittiğinde herkes sırt çantalarını alıp koridorlara, ardından merdivenlere doğru yönelmeye başladı. Kalabalık, dar okul merdivenlerinden aşağıya doğru akıyordu.

Tam o sırada Ömer’in arkasından gür bir ses duyuldu:

—“Ömer! Bir bakar mısın?”

Ömer dönüp baktığında Niyazi’yi gördü. Niyazi, birbirine çarpan çocukların arasından sıyrılarak ona doğru ilerliyordu. İkisinin de boyu uzun olduğu için kalabalığın içinde birbirlerini diğerlerinden çok daha kolay seçebiliyorlardı.

Ömer meraklı gözlerle sordu:

—“Ne oldu?”

Niyazi uzatmadan, kestirip atan bir ses tonuyla:

—“Aşağı inelim, orada konuşuruz,” dedi.

İkisi birlikte okulun arka bahçesine doğru ilerlemeye başladılar.

Hava iyice soğumaya başlamıştı

Yorumlar

Asel Demir: Ebubekir de hazır halde bekliyor Ömer, Emre... Okula yolculuk başlasinnn
@gunesmavi827 evet evet harika oldu kuzum 😊🫂
Mavi Güneş: Şimdi tam oldu galiba 😅
Karadeniz`in heybetli dağlarını sil trabzonda kısmı paragraf yap söz mükemmel olmuş .
@gunesmavi827 bakcam simdi
Mavi Güneş: @bi_hemta tekrardan teşekkür ederim 🙏 az önce birkaç düzeltme yaptım da inşallah olmuştur 😊
@gunesmavi827 önemli değil kalem sende ✍🏻
Mavi Güneş: @bi_hemta Aaa çok doğru uygun bir söz ile geçişi harika toparlar! Fikrine sağlık canım 🙏
@gunesmavi827 rica ederim bunun için bölümüne uygun bir söz bile yeterli olur bence 🤍
Mavi Güneş: Çok haklısın, sonradan bakınca ben de o geçiş eksikliğini fark etmiştim. önerin ve vakit ayırıp yorum yaptığın için çok teşekkür ederim! 🙏
Bir şey diyeceğim bölüm baştan başlamış gibi ikinci bölüme başlarken bir bağlayıcı kullanırsan çok daha güzel olur. Böylece akıcılığı daha başarılı olur. Sevgiyle kal güzel kal 🤍
Mavi Güneş: Hemde nasılll😐