3. Bölüm...

3. BÖLÜM

Okulun en uzak köşesinde; dağlara ve kıyıya yakın kayalıkların ardında, tamamen ormanlık bir alan vardı. İlerledikçe sessizleşen bu yerde Ömer ile Niyazi, beklenmeyen bir kavganın ve bitmek bilmeyen bir öfkenin fırtınasına doğru ilerliyordu.

Kasabadan uzaklaştıkça etraf daha da tenha bir hâl almaya başladı.

Karanlık tamamen çökmeden bu meseleyi kestirip atmak isteyen Niyazi, emin adımlarla Ömer’in karşısında dikildi. Sert bakışlarıyla onu süzdü ve hiç dolandırmadan konuya girdi:

—“Bak Ömer… Senden bir şeyler seziyrum da. Aklıma yatmayan bazı şeyler var uşağım.”

Ömer’in yüzünde anlam veremeyen bir ifade oluştu. Birkaç adım daha ilerleyip Niyazi’ye baktı:

—“Söyle kardeşim. Aklına yatmayan nedur? Kafanı karıştıran nedur? Dinliyrum seni.”

Niyazi bir an duraksadı:

—“Sana tek bir soru soracağım. Bana dürüstçe cevap vermeni istiyrum.”

Ömer cevap vermeden, çatık kaşlarıyla bekledi.

—“Senin gönlünde Elif var mi?”

Ömer’in yüzündeki ifade bir anda donakaldı.

Niyazi durmadı, devam etti:

—“Son zamanlarda bir Mecnun gibisin daa! Sanki Leyla’nın Elif olduğunu düşünüyormuşsun gibi etrafına bakıp duruyisun. Ne oldu? Çekinmeden söyle, sadece emin olmak istiyrum.”

Niyazi’nin bunu bu kadar doğrudan ve pervasızca söylemesi Ömer’i şaşırtmıştı. Böylesine açık bir soru beklemiyordu. Ama şaşkınlığını çabuk topladı. Yüzünü sertleştirip Niyazi’ye dik dik baktı:

—“Hayırdır ula? Beni sorguya mı çekiyisun? Benim kime âşık olup olmayacağımı neden bu kadar merak ediyisun?”

Niyazi hemen araya girdi:

—“Kardeşim, sana sadece bir soru sordum. Cevap vermeni istedim. Olayı başka yere çekme daa! Direkt ve net bir şekilde ‘evet’ ya da ‘hayır’ diyeceksin, o kadar!”

Ömer birkaç saniye sustu. Sonra başını hafifçe kaldırıp Niyazi’nin gözlerinin içine baktı:

—“O zaman ben de sana bir soru soracağım uşağım. Neden bunu bana soruyisun? Neden beni buraya getirip dövecekmişçesine, öfkeyle hesap soruyisun?”

Bir adım daha yaklaştı.

—“Yoksa senin gönlünde mi Elif var?”

Niyazi bir anda alaycı bir gülüş fırlattı. Başını sağa sola çevirerek boynunu çıtlattı. Omuzlarını dikleştirip Ömer’in dibine kadar girdi. Aralarındaki mesafe iyice kapanmıştı:

—“Evet kardeşim. Var da!”

Araya ağır bir sessizlik girdi. Niyazi fısıltılı ama keskin bir sesle tamamladı:

—“Var da… Senin gönlünde olup olmadığını merak ettim. Ben de bundan sonra ona göre davranırım.”

Ömer zaten bundan şüpheleniyordu; ama Niyazi’nin bunu kendi ağzıyla itiraf etmesi, şüphesini yakıcı bir kesinliğe dönüştürmüştü.

Gözlerini bir an gökyüzüne çevirdi. Öfkesini içine gömmeye çalışırcasına derin, hırıltılı bir nefes aldı. Sonra sırtındaki çantayı hırsla yere fırlattı ve Niyazi’nin yakasına yapıştı:

—“O zaman ben de sana şunu söylüyrum: Kalbine söyle, Elif’i oradan çıkarsın! Çünkü Elif bana ait! Benim kalbime ait, onun kalbi de bana!”

Niyazi de geri adım atmadı.

Bir anda ikisi birbirine girdi. Bağırışlar, öfke ve birbirlerine savurdukları sert sözler ormanın derin sessizliğini parçaladı. Yumruklar ve savrulan bedenler toprağa yuvarlanırken, sesleri duyan Ebubekir ile Niyazi’nin kardeşi koşarak yanlarına geldi. İkisini güçlükle, adeta etlerini koparır gibi birbirinden ayırdılar.

Niyazi ve kardeşi köye gitmek üzere hızla oradan uzaklaştı; bir süre sonra gelen dolmuşa binip gözden kayboldular. Ebubekir ise Ömer’i kolundan tutup zorla çekiştirerek minibüse bindirdi.

Arabanın motoru çalıştı, köye doğru ilerlemeye başladılar.

Minibüsün içinde devasa bir sessizlik vardı. Tek bir çıt bile çıkmıyordu. Emre ön koltukta oturuyordu; Ömer ise arka koltukta, başını camın soğuk yüzeyine yaslamıştı. Ebubekir rotasını köye çevirmiş, kaşları çatık hâlde ilerliyordu.

Emre bir süre Ömer’e kırgın ve kızgın bakışlarla baktı. Sonunda daha fazla dayanamayarak arkaya döndü:

—“Ulan! Sonradan sizi fark ettim daa. İkinizin yukarı doğru gittiğinizi gördüm, baktım aşağı inmiyorsunuz, ben de amcama söyledim. Hadi bakalım, söyleyin! Niye kavga ettiniz uşağım?”

Ömer cevap vermedi.

Emre sesini yükseltti:

—“Kocaman bir açıklama bekliyrum! Niyazi gibi dürüst ve sağlam bir arkadaşınla, kuzeninle… Neydi meseleniz?”

Ömer yine konuşmadı. Başını arabanın penceresine iyice bastırdı. Dışarıdaki dağlara, taşlara ve karanlığa gömülen ormana baktı.

Çöken gecenin koyuluğuyla birlikte hava da içten içe puslu bir sessizliğe bürünmüştü. Sanki bütün dünya donakalmış, Ömer’in zihnindeki fırtınaya teslim olmuştu.

Eve gidene kadar başını pencereden kaldırmadı. Ebubekir konuştu, Emre sitem etti… Ama Ömer hiçbirine tek kelime cevap vermedi.

Sonunda eve vardılar. Arabadan inerken Ömer, Ebubekir’e dönüp alçak ve pürüzlü bir sesle konuştu:

—“Amca… Bu yaşananlar aramızda kalsın daa. Babamla annem bilmesin.”

Ebubekir bir süre dik dik ona baktı:

—“Tamam evladım, bugün söylemem. Ama yarın senden adamakıllı bir açıklama bekliyrum. Ayrıca okul çıkışında kapıda sizi ben bekliyor olacağım.”

Ayrıldılar. Ömer ve Emre eve doğru yürüdü.

Evin kapısını açtıklarında içerideki sobanın çıtırtısı karşıladı onları. Hafif bir duman ve yanık odun kokusuna, mutfaktan yayılan nefis yemek kokuları karışmıştı.

Anneleri içeriden seslendi:

—“Uşaklar, yemeğe! Mutfakta yiyeceğiz. Üstünüzü değiştirin, eşyalarınızı bırakın da gelin çabuk daa.”

İkisi de odalarına geçip üstlerini değiştirdi, ellerini yüzlerini yıkayıp mutfağa geçti. Masanın üzerinde buharı tüten karalahana dolması, ıspanak çorbası ve fırından yeni çıkmış sıcacık mısır ekmeği duruyordu.

Emre’nin gözleri fal taşı gibi açıldı. İki elini göğe kaldırdı:

—“Allah’ım! Ben ne kadar şanslı bir insan evladıyım böyle daa! Anam, canım anam! İyi ki senin oğlunum ya. Bak ne kadar şanslı bir kadınsın, benim gibi bir evladın var! Baksana bize resmen ziyafet çekiyisun!”

Annesi elini hafifçe Emre’nin başına vurdu:

—“Uşağım, yemeğini ye de konuşma daa!”

Herkes masaya oturdu. Emre, fırından yeni çıkmış mısır ekmeğinden büyük bir parça koparıp çorbasına batırarak iştahla yemeye başladı. Ömer ise gözlerini masadaki bir noktaya dikmiş, öylece duruyordu. Bütün bedenini ağır bir hissizlik kaplamıştı.

Annesi bir süre sonra merakla oğlunu süzdü:

—“Evladım, sen iyi misin? Niye böyle durgunsun? Bir de senin yüzüne ne oldu daa? Hele bir dön bakayım bana… Dön, dön uşağım. Senin alnınla kulağının arasındaki bu morluk ne?”

Emre ağzındaki lokmayı yutmadan lafa atılacak gibi oldu ama Ömer hemen araya girdi:

—“Yok ana, bir şey yok daa. Sınıftan çıkarken yanlışlıkla bir çocukla çarpıştık. Onun kafası benim alnıma geldi, sadece o.”

Emre, sanki hiçbir şey bilmiyormuş gibi yemeğine dönüp karnını doyurmaya devam etti. Sonra annesine baktı:

—“Ana, ben babamın yanına gideceğim.”

Annesi:

—“Tamam. Dur, babana da kap hazırladım, onu da götür daa.”

Emre babasının yemeğini alıp dışarı çıktı. Ömer ise tabağından iki üç kaşık aldıktan sonra ayağa kalktı:

—“Ben biraz yorgunum ana, yatıp uyuyacağım.”

Odasına geçti. Yan yana duran iki karyoladan kendi yatağına uzandı. Cansız bir bedeni andıracak kadar hareketsizdi. Gözlerini tavana dikmiş, sarı ışığın bıraktığı gölgeleri izlerken Niyazi ile yaşadığı o kavga anı zihninde tekrar tekrar canlanıyordu.

Bundan sonra ne olacak daa? Bundan sonra nasıl bakacağız birbirimizin yüzüne?

Tam bu düşüncelerin arasında boğulurken telefonu titredi. Hızla eline aldı.

Mesaj Niyazi’dendi:

“Seninle bu meselemiz bitmedi, haberin olsun.”

Ömer bir anda yatağında doğruldu. Sırtını arkasındaki buz gibi duvara yasladı. Mesaja uzun uzun baktı. Ne yazacağını düşündü, dişlerini sıktı ve parmakları öfkeyle ekrana dokundu:

“Olur. Benim için de bu muhabbet bitmedi.”

Gönder tuşuna bastı. Telefonu elinde tuttuğu hâlde ekranın kararmasını izledi.

O sırada Emre, baskın yapar gibi odaya daldı.

Bir anda irkilen Ömer başını kaldırdı:

—“Hayırdır oğlum? Niye böyle dan diye odaya giriyisun? Görmiyisun mu, üstümü değiştiriyrum!”

Emre hiçbir şey söylemedi. Sanki duyulmamış gibi üstünü değiştirip pijamalarını giydi. Ardından gelip Ömer’in yanına oturdu:

—“Hadi anlat bakalım daa, dinliyrum seni! Senin bu kardeşinle ne gibi bir meselen var uşağım?”

Ömer bir an duraksadı. Derin bir nefes alıp hızla dışarı verdi. Başı

Yorumlar

Ayla Malkoç: @gunesmavi827 bakalım
Eylül Nadir: @gunesmavi827 evet
Mavi Güneş: Bide birlikte büyümüş hem arkadaş hemde kardeş gibi... Emre`nin dediği gibi kardeşiden çok onunla takılıyordu 🫣
Eylül Nadir: @gunesmavi827 bu kavga gerçekten gereksizdi ikinize de yazık
Mavi Güneş: Sorma! Tam kendi aramızdaki hesabı görelim derken karşılarına çıkan şey her şeyi değiştirdi. 4. bölümde işler iyice karışacak 😉
Ayla Malkoç: ömer halletmeniz gereken başka meseleler var da
Mavi Güneş: hikayenin gidişatı seni şaşırtabilir! Bakalım kriz derinleştikçe işler nereye gidecekkk 🤔okudukça göreceğiz 🤗
Mavi Güneş: Niyazi için hiç kolay bir durum değil gerçekten!😐 Karakterin o çaresizliğini sana bu kadar hissettirebildiyse ne mutlu bana takipte kal😐
Ebru YILDIRIM: Kız meselesine girmeseydiniz iyi olurdu
Ahmet Demir: niyazi hemen yerinde olsaydım başını kwenyece girmemeyi dilerdim