4.Bölüm...
Güven adı altında sığındıklarının her biri, zamanla imtihanının suretine bürünür…
Dayıyla başlayan yolculuk, kanla son bulur.
Yakup Dayı’nın gözü çok yükseklerdeydi.
Trabzon ve Rize çevresinde yıllardır nakliye işleri yapıyordu. Fakat bu ona yetmiyordu. Kendini kaptırmışçasına Batum’a, Gürcistan’a kadar uzanmış; orada da nakliye işlerine girmeye başlamıştı.
Gözü bir türlü doymuyordu.
Daha fazlasını isteyen insanın, kendi hırsının altında ezilebileceğini hesap edememişti. Para ona hız vermiş, o hız ise zamanla kendisini bile yok saymasına neden olmuştu.
İşler artık çok farklı bir noktaya gelmişti. Yasadışı işlerin ortasında kalınca, bunun bedelini kendi bedeniyle ödemek zorunda kaldı.
Şimdi arabanın içinde yarı baygın, yarı ölü hâlde yatıyordu.
Ömer ile Niyazi onu dürtmeye başladıklarında Yakup Dayı güçlükle kendine geldi.
— Dayı… Dayı! Ne oldu sana böyle?
Niyazi’nin korkudan gözleri fal taşı gibi açılmıştı. İkisi de karşılarında gördükleri manzaraya bir türlü anlam veremiyordu.
Yakup Dayı’nın yüzü solmuş, bedeni kan içinde kalmıştı. Bazı parmakları kırılmış, nefesi güçlükle çıkıyordu.
Ömer eğilip baktı:
— Dayı, sesimi duyayıl mısın?
Yakup Dayı birkaç kez gözlerini açıp kapattı. Konuşmaya çalıştı fakat sesi neredeyse çıkmıyordu. Sonunda birkaç kelimeyi zorla dökebildi dudaklarından:
— Beni… hemen eve götürün.
Ömer şaşkınlıkla Niyazi’ye baktı.
Yakup Dayı tekrar fısıldadı:
— Kimseye haber vermeyin daa… Çaktırmadan götürün beni. Kimse… bu hâlde görmesin.
— Dayı, saçmalama! Seni hastaneye götürmemiz lazım. Bu hâlde eve nasıl gideceksin?
Yakup Dayı başını güçlükle salladı:
— Hayır… Hayır… Hastane olmaz.
Ömer bir şey söyleyecekken Yakup Dayı, kırık parmaklarıyla onun eline tutunmaya çalıştı:
— Sakın… Beni hastaneye götürmeyin!
İki genç ne yapacaklarını bilemeyerek kalakaldılar. Niyazi derin bir nefes aldı:
— Tamam, ben hallederim.
Ömer ona dönüp şaşkınlıkla baktı:
— Ne yapıyorsun sen?
Niyazi başıyla Yakup Dayı’yı işaret etti:
— Ula Ömer, burada vakit kaybedeyiriz! Adamın durumu gittikçe kötüleşeyir. Onu köye götürelim, gerisine orada bakarız daa!
Yakup Dayı yine inledi:
— Gizli… Götürün beni. Kimsenin haberi olmasın.
Başka çareleri olmadığını anlayan gençler, Yakup Dayı’yı aracın arka koltuğuna yerleştirdiler. Panik hâlinde köye doğru yola çıktılar.
Yakup Dayı’nın evine yaklaşırken Ömer telefonu eline aldı.
Niyazi yan gözle baktı:
— Kimi arayaysın?
— Faruk’u arayacağım. Ne yapacağımı ben de bilmiyorum ki!
— Hee, ara bakalım.
Ömer Faruk’u aradı. Telefon birkaç kez çaldıktan sonra açıldı:
— Alo?
— Faruk, Biz Yakup Dayı’yı bulduk!
Karşı taraftaki sessizlik birkaç saniye sürdü:
— Ne diyorsun sen?
Ömer gördüklerini ve Yakup Dayı’nın hâlini alelacele anlattı. Faruk’un sesi bir anda sertleşti:
— Siz neredesiniz şimdi?
— Eve götürüyoruz, köye geldik sayılır.
— Tamam. Ben geliyorum, sakın bir yere ayrılmayın!
Telefon kapandı.
Ömer ile Niyazi, Yakup Dayı’yı dikkatlice araçtan indirdiler. Ahşap evlerin arasından geçen dik yokuşa doğru tırmanmaya başladılar.
Tam kapıyı çalacaklarken kapı aniden açıldı. Yakup Dayı’nın eşi karşısındaki manzarayı görünce bir anda çığlığı bastı:
— Aman Allah’ım! Bu ne hâldir? Ne oldu sana böyle?!
Niyazi hemen araya girdi:
— Yenge, sakin ol daa! Hemen içeri alalım, yaralarını temizlememiz lazım.
Kadın ne yapacağını şaşırmış hâlde geri çekildi:
— Uşağım, ne oldu buna? Kim yaptı bunu?!
— Sonra anlatırız yenge, önce bir içeri alalım.
Yakup Dayı’yı yatağına yatırdılar. O sırada kapının eşiğinde Faruk göründü. Yanında İsmail de vardı.
Niyazi, İsmail’i görünce gözlerini hafifçe Faruk’a çevirdi. Bakışları “Bu niye geldi?” der gibiydi.
Faruk durumu fark edip fısıldadı:
— Sakin ol kardeşim. İsmail hemşire uşağım, sen de bileyisin. Biraz olsun yardımcı olur bize.
İsmail içeri girdi:
— Yenge, birkaç temiz bez varsa getirir misin? Bir de sıcak su lazım.
Yakup Dayı’nın eşi telaşla mutfağa koşturdu:
— Tamam uşağım, tamam… Ne gerekiyorsa getireyim!
İsmail, elindeki imkânlarla Yakup Dayı’nın yaralarını temizlemeye başladı. Yakup Dayı acıyla sızlanıyor, dişlerini sıkıyordu.
Kadın bir yandan yardım ediyor, bir yandan ellerini açmış dua ediyordu:
— Allah’ım sen yardım et… Ya Rabbi, sen koru…
Bir süre sonra kadın dayanamayarak sordu:
— İsmail, ben bir şey soracağım… Niye hastaneye gitmeyiriz? Bana onu söyleyin! Bu adamın hâli hâl değil daa!
Yakup Dayı gözlerini güçlükle açtı ve kafasını hafifçe salladı: Hayır.
Kadın onun ne demek istediğini anlamıştı ama çaresizdi:
— Ama Yakup…
İsmail kadına dönüp sakin bir sesle konuştu:
— Yenge, sıkıntı yok. Elimizden geleni yapayız.
Faruk da söze girdi:
— Yenge, sen de bir sakin ol daa. İsmail işini yapayır. Hem bir yılı kaldı zaten, onu da bitirince sağlam bir hemşire olacak. Bırak yapsın işini.
İsmail hafifçe gülümsedi:
— Estağfurullah Faruk abi…
Yaklaşık bir saat boyunca Yakup Dayı’nın yaraları temizlendi, durumu kontrol edildi. Fakat İsmail’in yüzündeki endişeli ifade bir türlü dağılmadı.
Sonunda ellerini çekip derin bir nefes aldı:
— Faruk abi…
— Ne oldu uşağım?
— Benim içime hiç sinmeyir. Bence bunu hastaneye götürmeniz lazım.
Faruk’un yüzü bir anda sertleşti:
— Uşağım, şimdi hastane işini karıştırma bize! Sen işini yaptın, sağ olasın. Gerisini biz düşünürüz.
İsmail duraksadı:
— Abi, ben sadece…
— Biliyorum. Ama Yakup bir şey bileyirse vardır bir sebebi. Belki başını daha büyük bir tehlikeye sokacağız. Şimdi hastaneye götürüp ortalığı ayağa kaldırmanın anlamı yok!
Yakup Dayı’nın eşi odanın içinde dolanıp duruyordu:
— Allah aşkına siz ne konuşaysınız?! Bu adamın hâli ortada! Neden hastaneye gitmekten korkaysınız? Biriniz de bana doğru düzgün bir şey anlatsın daa!
Kimse cevap veremezdi, çünkü kimse bilmiyordu.
Bir süre sonra İsmail malzemelerini topladı:
— Ben artık gideyim. Bir şey değişirse haber verin bana.
— Sağ olasın uşağım, dedi Faruk.
İsmail evden ayrıldı. Kapı kapandıktan sonra odanın üstüne ağır, ezici bir sessizlik çöktü.
Faruk, Ömer ve Niyazi birbirlerine baktılar.
Niyazi sonunda dayanamadı:
— Abi… Ne olayır? Bu adamı kim bu hâle getirdi?
Ömer de söze girdi:
— Bir de neden hastaneye gitmek istemeyir? Belli ki korktuğu bir şey var…
Faruk başını öne eğdi:
— Ben de onu anlamaya çalışayırım…
O sırada Yakup Dayı’nın eşi odaya girip başucuna oturdu, sessizce ağlayarak dua etmeye başladı.
Faruk dayanamayıp kadının yanına gitti, daha alçak bir sesle konuştu:
— Yenge… Sana bir şey soracağım.
Kadın başını kaldırdı:
— Sor uşağım…
— Biz kaç gündür Yakup Dayı’yı göremiyoruz. Ben daha önce yanına geldiğimde “Nerede?” diye sordum, sen bana şehir dışına gittiğini söyledin.
Kadın sustu.
Faruk devam etti:
— Bir haftadır yok ortalıkta… Şimdi de karşımıza bu hâlde çıkayır! Ne olayır yenge?
Kadının yüzü kireç gibi oldu. Bir süre hiçbir şey söyleyemedi. Sonra çaresizce başını iki yana salladı:
— Bilmeyirim uşağım… Ben de hiçbir şey bilmeyirim…
Üç gencin de kafasında aynı soru yankılanıyordu:
Yakup Dayı nereden gelmişti?
Ve daha önemlisi… Onu bu hâle kim getirmişti?
Odanın içine zifiri bir sessizlik çöktü.Yakup’un etrafında pervane gibi dolanan üç genç, daha fazla dayanamayınca Faruk söze girdi:
— Uşaklar, siz şimdilik salona geçin daa. Adam zaten hâlihazırda panikleyir. Hadi, siz diğer tarafa geçin de biraz sakinleşsin.
Faruk’un sözleri üzerine Niyazi ve Ömer küçük salona geçtiler. Üçü bir süre sessizce oturdu. Birbirlerine bakıyor, ne diyeceklerini bilemiyorlardı.
Yakup Dayı’yı çok seviyorlardı. Hatta onunla birlikte büyümüşlerdi. Gerçi Yakup, üçünün de öz dayısı değildi. Fakat aralarındaki saygı ve samimiyetten dolayı ona yıllardır “dayı” diye hitap ediyorlardı. Bu bağın en güçlü olduğu kişi ise Faruk’tu. Faruk’un ailesi, Yakup’larla uzaktan kuzen sayılırdı. Aralarındaki yakınlık da zaten buradan doğmuştu.
Üçü sık sık bir araya gelir, birlikte vakit geçirirdi. Fakat şimdi odanın içini bambaşka, ağır bir sessizlik kaplamıştı.
Hava iyice soğumuştu. Ömer ile Niyazi dışarı çıkarken üzerlerine birkaç kat hırka geçirip gelmişlerdi. Üstelik ikisinin arasındaki o soğukluk da hâlâ geçmemişti. Niyazi zaman zaman Ömer’e sert bakışlar a
Yorumlar
- Mavi Güneş: Sorma valla!!! dayı yı hırsının kurbanı oldu daa 🙈 Kendine dikkat etmedi ama bakalım bu durumdan nasıl kurtulacakkk takipte kalll 😊
- Yasemin Yıldırım: dayı ne hale geldin böyle kendine dikkat etmiyorsun çok yazık olmuş sana
- Mavi Güneş: Zaten sıradan bir kaza gibi durmuyor değil mi??? 😉 İşin içinde göründüğünden çok daha fazlası var!! Gelecek bölümlerde kurgu iyice derinleşecekkk🙃
- Mavi Güneş: Niyazi de ne yapacağını şaşırmış durumda valla!! hastaneye gitseler başlarına daha büyük bir belanın açılacağından korkuyorlar daa 🙈 Bakalım bu karar onları nereye götürecek...
- Mavi Güneş: Yakup Dayının sakladığı şeyler düşündüğünden de büyük!! İlerleyen bölümlerde o karanlık perdenin arkasındakileri tek tek aralayacağızzz takipte kal canım 😉
- Duygu Esin Nalçacı: yakup dayı nereye gitmiş neden iki aydır ortalıklarda yok merak ediyorum artık
- Ahucannn: Ne yapıyor niyazi bu adamı kaçırmayın hastaneye götürün dediğimde ısrar etme artık!
- Hocaaan trabzonlu: bu ne hâl ya böyle bir kaza nasıl oldu kimse tahmin edemiyorum böyle