6.Bölüm ...

Gökyüzü Ben miyim?

Çok mu düşündük, yoksa çok mu taktık kafaya?

Benim yanlışım neredeydi?

Benim gerçekliğim neredeydi?

Benim merhametim neredeydi?

Gözlerim gökyüzündeydi ama kalbim bedenimdeydi…

Üzerinden bir gece geçmişti. Ortamda tuhaf bir sakinlik, insanın içine işleyen bir durgunluk vardı. Fakat bu sessizliğin altında, yaklaşan felaketin ayak seslerini andıran tarifsiz bir gerginlik gizliydi. Sanki gökyüzü, olacakların ötesindeki bir kıyametin sesini içinde taşıyordu.

Yağmur yağmaya başlamış, gökyüzü öfkesini dindirmek istercesine gürlemeye koyulmuştu. Yağmur damlaları hiddetle yeri dövüyor, gecenin karanlığını arada bir şimşeklerin ışığı yarıyordu. Gökyüzü öfkesini yeryüzüne boşaltırken insanın içine işleyen o sessizlik, yaklaşan fırtınanın habercisi gibiydi.

Gece boyunca yağan yağmurun ardından sabah oldu. Gökyüzü hâlâ bulutlarla kaplıydı. Ömer, yatağında geçirdiği gecenin ardından erkenden uyandı. Üzerini toparladı, elini yüzünü yıkadı ve ailesiyle birlikte kahvaltısını yaptı. Fakat aklı hâlâ dün yaşananlardaydı.

Faruk'un anlattıkları, duyduğu her kelime, zihninin içinde dönüp duruyordu.

Bugün cuma günüydü. Ömer, cuma namazını bekliyordu. Faruk'la da namazdan sonra buluşacaklardı. Dün gece değil, bugün yüz yüze konuşacak; aklındaki sorulara cevap bulmaya çalışacaktı.

Ama insan bazen cevabını aradığı sorulardan daha çok, duyacağı cevaptan korkardı

Ömer'in korkusu da tam olarak buydu.

Cuma namazının ardından Ömer, Faruk'la muhtarlığa yakın küçük bir çay bahçesinde buluştu. İkisi de bir masaya oturdu. Çaylar geldiğinde konuşmaya başladılar. Saatlerce süren bu sohbet, Ömer'in kafasındaki düğümleri çözmek yerine daha da sıkılaştıracaktı.

Faruk, çayından hızlıca bir yudum aldıktan sonra anlatmaya başladı.

“Bak kardeşim, Yakup Dayı'nın başına gelenlerin aslı var ya… İş biraz karışık. Onun nakliye işlerinde taşınan mallardan birkaç tanesi kaybolmuş. Hem de öyle böyle mallar değil. Kaybolanların arasında silah kaçakçılığıyla ilgili mallar da varmış. İşin içinde bayağı büyük paralar dönüyormuş.”

Ömer, duyduklarını anlamlandırmaya çalışarak Faruk'u dinliyordu.

“Peki, Yakup Dayı'nın bununla ne alakası var?

Faruk, bir an duraksadı.

“İşte mesele de orada başlıyor uşağum. Çalışanlar, bu malları Yakup Dayı'nın kaybettirdiğini ya da kaçırdığını ima etmişler. Ama o bu işlerde daha yeniydi. Diğerleri kadar tecrübeli değildi. İşlerin nasıl yürüdüğünü bile tam olarak bilmiyordu.

Ömer şaşkınlıkla başını salladı.

“Ula, bizim Yakup Dayı'dan mı bahsediyoruz biz? O adamı hepimiz tanıyoruz. Çayını içer, sigarasını içer, işine gücüne bakar. Gençlerle takılmayı sever. Bizimle dolaşır, bizimle şakalaşır. Köyde herkes onu tanır. Ne kadar sevecen bir adam olduğunu da herkes bilir. Hatta biz ona alışkanlıktan Dayı demeye başladık. Böyle bir adam nasıl oldu da bu işlerin içine girdi?"

Faruk, elindeki bardağı masaya bıraktı.

“Ben de ilk duyduğumda senin gibi düşündüm. Ama olay öyle bir yere gelmiş ki… Yakup Dayı, Gürcistan'a yaptığı nakliye seferlerinden birinde bir gençle tanışmış. Bu genç, yarı Rus, yarı Trabzonluymuş. Taşınan malların arasına birkaç tane gizli kutu koymuş. Sonra da Yakup Dayı'ya bu işten daha fazla para kazanabileceğini söylemiş.”

“Yakup Dayı da kabul mü etmiş?”

“Öyle görünüyor. Başta belki işin bu kadar büyüyeceğini düşünmedi. Ama zamanla bu şekilde çalışmaya devam etmiş. Sonra da mafyatik çevrelerle bağlantı kurmuş.”

Ömer'in yüzündeki şaşkınlık, yerini giderek artan bir endişeye bıraktı.

“Yani mafyayla gerçekten bir bağlantısı var?”

Faruk, başını öne eğdi.

“Maalesef var, kardeşim. İşler büyüdükçe bağlantıları da büyümüş. Bak, geçen yaz kiracı olarak oturduğu şu ev var ya… İşte o evi de bu işlerden kazandığı parayla almış. Sonra traktör aldı, bir çay bahçesiyle bağlantı kurdu. Düşünsene, yıllarca çalışmış ama maddi durumu öyle aman aman iyi değilmiş. Sonra bir anda bu kadar yükselmiş. İnsan ister istemez şüpheleniyor.”

Ömer sessizleşti. Bir yandan anlatılanları anlamaya çalışıyor, diğer yandan Yakup Dayı'nın bildiği hâliyle duydukları arasında bir bağ kuramıyordu.

“Peki, sen ne zamandır biliyorsun bunları?” diye sordu.

Faruk, çayını eline aldı. Bu defa da sanki bir yere yetişecekmiş gibi hızlıca içti.

“Yaklaşık bir ay önce öğrendim. Hatta kendisi geldi, bana her şeyi anlattı. Şöyle oldu, böyle oldu diye başından geçenleri söyledi. Bunu anlatmasının da bir sebebi vardı.”

Faruk biraz daha yaklaştı ve sesini alçalttı.

“Bana dedi ki, ‘Bir gün bana ulaşamazsanız, arayıp da telefonumu açamazsam, Kemal abim bir şeylerden şüphelenirse onu bir şekilde avutun. Kafasını dağıtacak bir şeyler söyleyin. Olmadı, Rusya tarafındaki işlerin uzadığını, teslimatın geciktiğini söyleyin. Konuyu kapatın.’ Benden bunu istedi.”

Ömer, Faruk'un yüzüne baktı.

“Sen de Kemal amcaya bunları söyledin mi?”

“Arada söyledim. Ama Kemal amca da bir şeylerin ters gittiğini hissediyordu zaten. Neyse, mesele bundan ibaret kardeşim.”

Faruk bir an sustu. Ardından yüzünü ciddileştirerek Ömer'e baktı.

“Bak, bunlar bizim aramızda kalacak. Sakın babana bile anlatma! Ben kendi babama, anneme, dayılarıma kimseye söylemedim. Biliyorsun, Yakup Dayı bizim akrabamızdır. En ufak bir pürüz çıksa hâliyle bizim aileyi de etkiler. O yüzden ne olur, babana söyleme!”

Faruk konuşurken çayını hızlıca yudumluyor, kelimelerini peş peşe sıralıyordu. Sanki bir yere yetişecekmiş gibi aceleciydi. Arada etrafına ve arkasına bakıyor, sesini alçaltarak anlatıyordu. Muhtarlığa yakın çay bahçesinin küçük masasında otururken bile kendisini rahat hissetmiyordu.

Ömer ise şaşkınlık dolu bir ifadeyle onu dinliyordu.

Bir süre sonra aralarına sessizlik çöktü. Bu sessizliği ilk bozan Ömer oldu.

“Abiciğim, o değil de… Ya bu işin kötüsü bizim başımıza gelirse? Ya bu mesele yüzünden bizden birine de bir şey olursa? Ula, Yakup Dayı nasıl böyle bir şeyin içine düştü? Sonuçta burada bizim gençlerimiz var. Kızlarımız okuyor, bazılarımız başka şehirlerde üniversiteye gidecek. Yarın öbür gün biz de gideceğiz. Daha bizim yaşımız kaç ki uşağum?”

Faruk, düşünceli bir ifadeyle elini çenesine götürdü. Kızıl tonlara çalan sakallarını ovuşturduktan sonra parmaklarını gür, kızılımsı saçlarının arasından geçirdi. Yüzünü sertçe sıvazladı ve oturduğu yerden kalktı.

Gergin adımlarla bir ileri bir geri yürümeye başladı.

“Ula uşağum, ben zaten bir aydır kafayı yiyordum! Ne edeceğiz, ne yapacağız diye düşünüp duruyorum. Sıkışıp kaldık resmen. İşin en kötü kısmı ne biliyor musun? Bu bataklığın çıkışı yok!”

Faruk'un yüzündeki ifade, söylediklerinden çok daha fazlasını anlatıyordu.

Bir süre sonra Ömer'le vedalaşıp evine doğru gitti.

Ömer ise orada öğrendikleriyle baş başa kaldı.

Ömer, evine döndüğünde odasına geçti. Yatağın üzerine oturdu, telefonunu iki eli arasında tutarak bir sağa bir sola çevirmeye başladı. İçinde de dışında da tuhaf bir sessizlik vardı.

Henüz on sekiz yaşına bile gelmeden, belki de anlayamayacağı kadar ağır ve karmaşık bir meselenin ortasında sıkışıp kalmış gibiydi. Ailesini, sevdiklerini düşünüyordu. Onları korumak isterken bile bilmediği bir tehlikenin içine çekilme ihtimali, kalbindeki korkuyu daha da büyütüyordu.

Düşüncelerine dalmışken Emre pat diye odaya girdi.

“Kardeşim, hadi gel! Yemek hazır. Annem seni bekliyor, babam da geldi!”

Emre, sözünü bitirir bitirmez odadan çıkıp mutfağa doğru ilerledi.

Ömer yatakta doğruldu, üzerini başını toparladı. Telefonunu şarja taktıktan sonra koridora çıktı ve mutfağa yöneldi.

Mutfağa girdiği anda annesi gözlerini oğluna çevirdi.

“Ey uşağum! Benim delikanlı uşağum, gel bakayım buraya! Yiğidim, aslanım, otur da yemeğini ye!”

Masada kara lahana dolması, ev yapımı çorba, sıcacık ekmek ve turşu vardı. Babasıysa önündeki ayranı karıştırıyordu.

Ömer daha yerine oturmadan babası ona sinirli bir bakış attı.

“Gel bakalım, otur. Şimdi anlat uşağum, dün niye okula gitmedin? Bir de arıyoruz, telefonlarını açmıyorsun. Belki önemli bir şey olmuştur. Belki başına bir şey gelmiştir diye hiç mi düşünmedin? Ailen seni merak eder, Ömer!”

Ömer iki eliyle yüzünü ovuşturdu.

“Haklısın baba. Ama Yakup Dayı'nın yanına uğramam g

Yorumlar

• Aleyna ş.: En azından emrenin dediğini dinlemeli yükü yalnız taşımaya çalışmanın bir anlamı yok
• Mavi Güneş: Ömer nasıl korkunç bir yere vardıklarını az çok anlamış oldu 🙄
• Süleyman Kılıç: farukun ciddiyeti seni de etkilemesi gerekiyor
• Mavi Güneş: O da kendince bir fedakarlığın içinde bulunmuş oluyor Ömerrr🙄
• Furkan Metehan: aileni üzmek istemezsin ama yalan söylerken kendini de sıkıştırıyorsun
• Mavi Güneş: Ömer`in hem kalbi de aklıda karışık ki o da bunu farkında en kötüsü ise hiçbirseyi yapamamak!!
• Alper Akgün: ömer işlerin bu hale gelmesine izin vermemeliydi Çok geç olmadan toparlanmalı
• Mavi Güneş: kesinlikle! Olaylar artık o kadar büyüdü ki kimse sessiz kalamaz... Bakalım altından daha neler çıkacak 😉✨
• Mavi Güneş: Ömerde tam olarak bunu istiyor ama işler sandığından çok daha sarpa sardı dahi... Çember daralıyor! !!
• Mavi Güneş: Ne kadar kaçarsa kaçsınnn o yüzleşme birgün olacak...
• Mavi Güneş: Aynen öyle... İnsanı en çok yıpratan da içindekiler savaş halinde olmasıdır.....
• Doğan Yalın: Öyle göz ardı edilecek gibi değil