7.Bölüm...
Bitmek bilmeyen bir hırsın, görünen ve görünmeyen bir öfkenin çığlığı… Ne bedenime sığdı ne de kalbime. Ben, şu küçücük dünyaya bile sığamadım....
Güneş, tepelerin arkasına saklanmıştı. Gecenin gelişiyle gündüzün ışığı yavaş yavaş çekiliyor, etraf karanlığa bürünüyordu. Ortamda tuhaf bir sakinlik vardı. Dalgalar sessizleşmiş, balıklar sanki kendi yerlerini bulmuştu. Kovadan kovaya aktarılan balıklar, kamyonların arkasına yerleştiriliyor; kasalar doldurulup kasaba pazarına götürülmek üzere hazırlanıyordu.
Son kasayı da yerine yerleştiren Ömer'in telefonu bir anda titredi. Ekrana baktığında Niyazi'den gelen bir mesaj gördü.
“Bu akşam seninle yüz yüze buluşalım.”
Ömer mesajı okuduktan sonra etrafına göz gezdirdi. Babası o sırada kamyonetteki eşyaları kontrol ediyordu. Emre ise yorgunluktan bitap düşmüş bir hâlde koltuğa uzanmıştı. Gün boyunca çalıştıkları için yorgunlukları yüzlerinden okunuyordu.
Ömer'in içindeyse yorgunluktan başka bir şey vardı. Adını koyamadığı, bir türlü anlamlandıramadığı bir gerginlik… Niyazi'yle yapacağı konuşmadan mı kaynaklanıyordu, yoksa henüz bilmediği başka bir şey mi vardı? Sanki her şeyin altında, gün yüzüne çıkmayı bekleyen başka bir mesele yatıyordu.
Düşüncelerini bir kenara itmeye çalıştı. Hızlıca kamyonete bindi ve eve doğru yola çıktılar.
Yol boyunca Ömer ve Emre arka koltukta oturuyordu. Bir süre sessizce ilerledikten sonra Emre, Ömer'e doğru eğildi ve kulağına kısık sesle fısıldadı.
“Ula, sana bir şey soracağım kardeşim. Faruk sana çantadan bahsetti mi? Yani çantanın içinde ne olduğunu söyledi mi?”
Ömer bir an duraksadı. Başını Emre'ye çevirip aynı kısık sesle cevap verdi.
“Ben, cuma günü yaptığımız konuşmadan sonra Faruk'la bir daha konuşmadım. Hatta bir ara çantayı soracak gibi oldum ama konuyu sürekli değiştirdi. Ben de anlamış değilim. Nedense bazı şeyleri çok iyi biliyor ama bize anlatmıyor. Ben de o yüzden fazla kurcalamadım."
Emre, Ömer'in söylediklerini dinledikten sonra hak verircesine başını salladı.
“Ben olsam ısrarla sorardım. Hatta Faruk'lardan önce o çantayı açıp içine bakardım.”
Ömer, şaşkın bir ifadeyle Emre'ye döndü.
“Ula, oğlum, sen kafayı mı yedin? İçinde ne varsa var, bizi ilgilendirmez. Hem sakın ha, o çantaya falan dokunma! Bu iş çok kötü bir yere gidiyor. Gerekirse hiçbir şey bilmiyormuşuz gibi davranalım. Bildiğim kadarıyla Yakup Dayı'nın başı zaten belada. Faruk da bu işin içinde bir tehlikeyle karşı karşıya kalmış gibi görünüyor. Çok konuşmuyor, pek dile getirmiyor ama ben bunu fark ettim. O yüzden fazla kurcalamadım. Sen de konuyu kapat.”
Emre, bir süre Ömer'in yüzüne baktı. Ardından sessizce başını salladı!
Araç kayalık ve çakıllı yollardan geçerken tekerleklerin sesi gecenin sessizliğine karışıyordu. Sonunda eve vardılar.
Eve girdiklerinde mutfaktan yayılan mis gibi yemek kokusu onları karşıladı. Anneleri yine birbirinden güzel yemekler hazırlamıştı. Emre, yorgunluğunu bir anda unutmuş gibi mutfağa daldı.
“Oyyy, anam benim! Güzel anam! Bizim için neler neler yapmışsın bugün! Bir de hamsili pilav mı yaptın? Ula, bu koku adamın aklını başından alır!”
Emre, ıslık çalarak yemeğin kokusunu içine çekti. Annesi oğlunun bu hâline gülümseyerek karşılık verdi.
“Hadi bakalım, önce güzelce bir duş alın. Sobayı da yaktım. Üşümüşsünüzdür. Üstünüzü başınızı değiştirin, sonra gelip yemeğinizi yiyin."
Emre hemen başını salladı.
“Baş üstüne, anam!”
Tam o sırada Ömer, babasının yanından geçerek banyoya doğru yöneldi.
“Ben yemekten sonra duş alacağım,” dedi aceleyle.
Emre, banyonun kapısına doğru ilerleyip önünde durdu. Kaşlarını kaldırarak Ömer'e baktı.
“Hayırdır uşağum, nereye gidiyorsun? Bir de niye bu kadar acele ediyorsun? Gel, önce birlikte yemeğimizi yiyelim, sonra çıkarız.”
Ömer, sıkılmış bir ifadeyle kuzenine baktı.
“Olmaz. Ben Kemal Amca'ya gideceğim. Bu akşam camide birkaç temizlik işi varmış. Yardım edip geleceğim.”
Emre kaşlarını çattı. Ardından yüzüne hafif bir gülümseme yerleşti.
“Sen beni mi kandırıyorsun, yoksa? Niyazi'yle buluşacaksın, değil mi oğlum?"
Ömer'in yüzü gerildi.“Emre, başlama yine!”
Emre bu kez daha ciddi bir ifadeyle konuştu.
“Bak kardeşim, bu aranızdaki mesele gittikçe büyüyor. Artık şu konuyu kapatın. Yeni bir yıla girdik sayılır, yarın da senin doğum günün. On sekizine basacaksın! Bu neyin hırsı, neyin inadı? Hepimiz genç insanlarız. Aklımız başka yerde, kafamız başka şeylerle dolu. Ne diye kendinizi böyle yıpratıyorsunuz?”
Ömer, bıkmış bir ifadeyle Emre'ye baktı.
“Bana bak, çekil önümden. Duşa girmem lazım, zaten yorgunum. Bir de senin vaazlarını dinleyecek hâlde değilim!"
Sözünü bitirir bitirmez Emre'nin yanından sıyrılıp banyoya girdi.Duştan çıktıktan sonra Ömer, mutfaktaki masanın en köşesine oturdu ve yemeğini yemeye başladı. Annesi onu görünce elindeki işi bıraktı.
“Oğlum, bekle biraz. Kardeşin de gelsin, baban da şu telefon görüşmesini bitirsin. Hep beraber başlayalım."
Ömer, önündeki tabağa bakarak cevap verdi.
“Ana, benim çıkmam lazım. Kemal Amca'ya yardım edeceğim.”
Annesi elindeki çatalı bıraktı. Oğluna dikkatlice baktı.
“Hayırdır uşağum? Sen zaten gün boyunca babanın yanında çalıştın. İkiniz de yoruldunuz. Bu akşam biraz dinlenmen lazım. Ne oluyor, niye illa gidip yardım edeceğim diyorsun? Benim bilmediğim bir şey mi var?”
Ömer, ağzındaki lokmayı yavaşça çiğneyip yuttu. Ardından suyundan bir yudum aldı.
“Canım annem, inan ki hiçbir şey yok. Sadece gidip yardım edeceğim, sonra da geleceğim.”
Annesi oğlunun yanına biraz daha yaklaşıp oturdu.
“Bak benim güzel evladım, bu sizin son seneniz. Üniversiteyi kazanmanız için gece gündüz çalışmanız lazım. Babanla da konuşacağım. Hafta sonları sizi bu kadar çalıştırmasın. İkiniz de oturun, doğru düzgün derslerinize çalışın. Kendi geleceğinizi düşünün.”
Bir an durduktan sonra sözlerine devam etti.
“Niyazi'ye bak mesela. Babası nasıl da üzerine düşüyor. Oğlu üniversiteye gitsin, okusun diye uğraşıyor. Gerçi ben o çocuğu da pek sevmem, ailesini de kendime yakın hissetmem. Ama babasının oğlunu okutmak için uğraştığını da görüyorum. Sen de kendini düşünmelisin, uşağum.”
Ömer, annesinin sözlerini dinlerken gözlerini devirdi.
“Ana, ben de Emre de istediğimiz yerde kazanırız, başarırız. Eksiğimiz yok çok şükür. Daha ne yapalım uşağum?”
Annesi gülümseyerek başını salladı..
“İnşallah oğlum, inşallah. Ben sizin iyiliğinizi istiyorum.”
Tam o sırada Emre mutfağa girdi.
“Ooo! Bensiz muhabbetler, bensiz konuşmalar! Hayırdır, ne dönüyor burada?”
Arkasından babaları da geldi. Ömer, önündeki yemeği hızlıca bitirdi. Ardından ayağa kalkıp üzerine kalın montlarından birini giydi.
“Ben çıkıyorum. Çok geç kalmam.”
Annesi arkasından seslendi.
“Dikkatli git, uşağum! Hava soğuk, sıkı giyin!”
Ömer kapıdan çıktıktan sonra telefonunu kontrol etti. Niyazi'den henüz yeni bir mesaj gelmemişti. Bir süre etrafına bakındı. Ardından merdivenlerden inerek yokuş aşağı ilerlemeye başladı.
Telefonunu yeniden eline aldı ve Niyazi'ye bir mesaj yazdı:“Küçük kayalıkların olduğu yere gel.”
Mesajı gönderdikten kısa bir süre sonra Niyazi'den cevap geldi:
“Tamam.”Niyazi de yemeğini bitirir bitirmez telefonunu alıp dışarı çıkmak için hazırlandı. Tam kapıya yöneldiği sırada babası arkasından seslendi.
“Ula, bu saatte nereye gidiyorsun uşağum? Hayırdır?”Niyazi arkasını dönerek cevap verdi.
“Yok baba, Yakup Dayı'nın yanına gideceğim. Faruklar da orada olacak. Bir iki saat oturup eve dönerim.”
Babası oğluna gergin ve öfkeli bir bakış attı.
“Ula, geri zekâlı! Senin oturup doğru düzgün ders çalışman lazım. Ne diye oradan oraya koşturup duruyorsun? Ayrıca o adamın yanına gitmeni istemiyorum. Ne yaptığı belli değil. Ne hâlde olduğunu da gördün. Otur oturduğun yerde!”
Niyazi bıkmış bir ifadeyle içini çekti.
“Of baba! Bir iki saat oturup geleceğim diyorum. Ne var bunda?”
Babası cevap vermeden mutfağa yöneldi. Öfkesini gizleyemeyerek karısına seslendi.
“Hanım, ben bu çocuğu gece gündüz okusun diye dershaneye gönderdim. Parasını yatırdım, üniversite kazansın diye uğraşıyorum. Bu da hâlâ orada burada gezmenin derdinde!"
Annesi ise sanki hiçbir şey duymamış gibi işine devam ediyord
Yorumlar
- Mavi Güneş: Anneler gerçeği hep hissederler 🙃
- Asel Demir: Annesii şüphe düşümüş bence 😐
- Mavi Güneş: Haklısın valla ikisi de iyice tükendi ama olaylar durulmuyor ki! Sabır da bir yere kadar dayanıyor bakalım 🥺✨
- Mehmet Yıldırım: emre biraz sabırlı ol zaten ikiniz de yoruldunuz
- Mavi Güneş: Ömer`in kendini hırsa kurban ettmesi peki 😐
- Vural: ömer kendini bu kadar kaybetme Hayat sadece hırs değil ya
- Mavi Güneş: Çok haklısın biraz huzuru herkes hak ediyor ama fırtınanın ortasındayken gülümsemek o kadar da kolay değil maalesef !!🥺🤍
- Efe Çelik: eve döndüğünde yüzü gülümsemeli Bırak şuan yeni sorunları düşünmeyi
- Mavi Güneş: Çok haklısın ama o savaş kapıya bir kez dayandı mııı kaçmak pek mümkün olmuyor...... Göreceğiz bakalım huzuru bulabilecekler mi? ⏳
- Turan Kızılaya: Onunla savaşmaya değmez kendi huzurunu kaybetme
- Mavi Güneş: Aynen öyle... Fırtına öncesi sessizlik diyelim biz buna. Hazırlıklı olsan iyi olur 🫣⏳
- Mavi Güneş: Ömer daha yolun başında kendinden yaşça büyük yorgunluk varmış gibiii ileriki bölümlerde bu yorgunluk nini gibi gelecek ona 🤔