8. Bölüm...
İçimizdeki zehir...
İnsanın kendine yaptığı en büyük haksızlık, olmayacak şeyleri oldurmaya çalışırken hikâyenin gidişatını belirlediğini sanmasıdır. Bir bakmışsın, ön sayfalarda umut ararken arka sayfaların arasında kaybolmuşsun....
Dualar edilmiş, gözlerdeki umutlar ve kalplerdeki dilekler en içten hâliyle Allah'a sunulmuştu. Caminin içine çöken sessizliği Kemal Amca'nın sesi bozdu.
— Allah kabul etsin.
Ardından eline tesbihini aldı ve zikir çekmeye başladı.
İki gençten biri duvara yaslanmış, diğeri caminin penceresinin altına oturmuştu. Bir başka köşede Kur'an okunuyordu. Ömer ise gözlerini gökyüzüne dikmiş, düşüncelere dalmıştı. Sanki çaresizliğin feryadı beline dolanmış, onu olduğu yere hapsetmişti.
Ortam insana tarifsiz bir huzur veriyordu. Her köşeye sinmiş, başka hiçbir yerde rastlanmayacak kadar farklı bir koku vardı. Hırsın ve öfkenin bulunmadığı, insanın ruhuna işleyen bir huzurun kokusu…
Tam o sırada caminin kapısından Faruk ile Yakup Dayı içeri girdi.
İki genç, Yakup Dayı'yı görünce bir hayli sevindi. Hemen yerlerinden kalkıp yanına koştular. Yüzlerindeki sevinç, yerini kısa sürede endişeye bıraktı. Telaşla dayılarının etrafını sardılar.
Yakup Dayı, secde örtüsünün üzerinde otururken gençlere seslendi:
— Tamam uşağum, ben iyiyim. Toparlandım artık, merak etmeyin.
Fakat söylediği kadar iyi olmadığı ortadaydı. Hâlâ topallayarak yürüyordu. Bir gözü, iltihaplanma yüzünden tam açılamıyordu. Yüzünün ve vücudunun geri kalanı mosmor, üzeri çiziklerle doluydu. Yaralarının bir kısmıysa sargı bezleriyle kapatılmıştı.
Kemal Amca, Yakup'un geldiğini fark etmişti. Ancak arkasını dönmedi. Yüzü de bedeni de kıbleye dönüktü. Sanki Yakup hiç gelmemiş, onu görmemiş gibi sessizce oturmaya devam etti.
Fakat dudaklarından dökülen fısıltılı sözler Niyazi'nin dikkatini çekmişti. Niyazi, Kemal Amca'nın ne söylediğini anlamaya çalışırken onun sesini duydu:
— Bunun burada ne işi var? Daha iyileşmemiş bile. Niye kalkmış da buraya gelmiş?
Yakup tam cevap verecekti ki Faruk araya girdi.
— Kemal abi, ben ne kadar dil döktüm, bir bilsen! Kalkmaman lazım, dinlenmen lazım, buraya gelmemen lazım, dedim. Ama yok! İlle de Kemal abimi göreceğim diye tutturdu.
Kemal Amca'nın kaşları çatıldı. Ardından öfkesini gizleyemeden konuştu:
— Ula, koca adam yaralı hâliyle kendi başına ayakta duramayacak kadar güçten düşmüş! Sen buna nasıl müsaade ettin? Engel olman lazımdı!
Faruk'un gözleri bir anda fal taşı gibi açıldı. Öfkesini bastırmaya çalışarak dişlerinin arasından konuştu:
— Kemal abi, koskoca adam bu! Ben nasıl zorla evde tutayım? Çocuk mu bu? Benim arkadaşım değil, kardeşim de değil ama benden yaşça büyük bir adam. Kolundan tutup zorla mı oturtayım evde?
Ömer, Faruk'un sakinleşmesi için ona baktı. Ortamın daha da gerilmesini istemiyordu.
Tam o sırada Niyazi araya girerek konuyu değiştirmeye çalıştı.
— Galiba seninle konuşmak istiyor, Kemal Amca.
Kemal Amca başını kaldırıp bir an gökyüzüne baktı.
— Önce Allah affetsin. İnsan, başkasının kusurunu görmeden evvel kendi kusurlarını görmeyi bilmeli.
Yakup Dayı, yaralı bacağının üzerine dikkatlice yük vererek birkaç adım attı. Kemal Amca'nın tam arkasına geçip oturmak istedi. Ancak daha yeni doğrulmuş bedeni onu yarı yolda bıraktı. Otururken neredeyse düşüyordu. Gençler hemen yardımına koştu.
Yakup, güçlükle yerleştiği yerde başını eğdi. Ardından titreyen, yalvarışla karışık bir sesle konuşmaya başladı:
— Abi, özür dilerim. Vallahi böyle olacağını bilmiyordum. Bilseydim kendimi bu hâle düşürür müydüm hiç?
Kemal Amca elini kaldırdı. Bu hareketiyle ona susmasını işaret ediyordu.
Yakup'un sesi kesildi.
Faruk, Niyazi ve Ömer birbirlerine baktılar. Üçünün de yüzünde utançla karışık bir üzüntü vardı. Kimse konuşmaya cesaret edemiyordu. Başlarını önlerine eğip yaşananları sessizce dinlemeye devam ettiler.
Tam o sırada Ömer'in telefonuna bir bildirim geldi.
Elif'ten bir mesaj vardı.
Ömer'in yüzü bir anda değişti. Telefonu eline alışı öylesine hızlıydı ki sanki nefes almayı unutmuştu. Çenesini sıktı, alt dudağını dişlerinin arasına aldı. Ardından önce Faruk'a, sonra Niyazi'ye baktı.
İkisinin de dikkati Yakup Dayı ile Kemal Amca'nın üzerindeydi.
Ömer'in elleri titremeye başladı. Telefonun ekranından yüzüne vuran ışık, yüzündeki gerginliği daha da belirginleştiriyordu. Nefesi bir anlığına kesilmiş, kalbi sanki göğsünün içinde yer değiştirmişti.
Faruk başını çevirip Ömer'e baktı.
— Hayırdır uşağum, ne oldu?
Ömer, hiçbir şey olmamış gibi başını salladı.
— Yok bir şey, Faruk Amca.
Ardından yerinden kalktı, caminin kapısını açtı ve küçük bir salona geçti. Telefonunu yeniden eline alarak WhatsApp'taki mesajı açtı.
Elif'ten gelen mesaj kısacıktı:
“Abim, müsaitsen yarın konuşalım mı?”
Ömer'in içinde bir şeyler kıpırdadı. Mesajı tekrar tekrar okudu. Onu asıl heyecanlandıran, Elif'in kendisine yazması değildi. Ona “abim” diye hitap etmesiydi.
Bir anda yüzünün rengi değişti. Sanki kalbinin atışlarını yeniden duyabilmiş, nefes almayı tekrar hatırlamıştı. Derin bir nefes aldı. Gözleri ekrana kilitlenmişti.
Ancak aklını kurcalayan tek şey, Elif'in ertesi gün konuşmak istemesiydi.
Acaba ne konuşacaktı?
Ömer, cevap yazmak için klavyeyi açtı. Fakat parmakları ekranda öylece kaldı. Önce düşündü, sonra bir kez daha derin bir nefes aldı.
Ne yazacağını bilemiyordu.
Bir cümleyi zihninde kuruyor, ardından vazgeçiyordu. Yazacağı kelimeleri bir araya getirmeye çalıştıkça düşünceleri birbirine karışıyordu.
Yerinde duramadı. Birkaç adım attı, yürüdü, sonra durdu. Başını sağa sola çevirdi. İçindeki heyecan, yerini yavaş yavaş kaygıya bırakıyordu.
Ya yanlış bir şey söylerse? Ya Elif'in söyleyecekleri hiç beklediği gibi değilse?
Aklında onlarca ihtimal vardı. Hangisinin doğru, hangisinin yanlış olduğunu kestiremiyordu. Elif'in ne söyleyeceğini, kendisinden ne isteyeceğini düşünürken bir an duraksadı.
Sonunda yeniden telefonuna baktı ve yazmaya başladı:
“Tabii ki olur.”
Mesajı gönderdiği anda pişmanlık hissetti.
Keşke önce ne hakkında konuşmak istediğini sorsaydım.
Parmakları yeniden klavyenin üzerinde gezindi. Bir şeyler daha yazmak istedi. Belki konuyu sorabilir, belki de merakını belli etmeden konuşmayı sürdürebilirdi.
Ama vazgeçti.
Telefonun ekranına bakarken içinden kendine kızdı.
Bir de ne konuşacağımızı sorsaydım ya…
Ömer derin bir nefes alıp telefonu elinde tuttu. Yarın ne olacağını bilmiyordu. Bildiği tek şey, Elif'in tek bir mesajının bile bütün düşüncelerini altüst etmeye yettiğiydi.
Ancak bir şey vardı: Nerede buluşacaklardı? Saat kaçta buluşacaklardı? Elif, bunların hiçbirini söylememişti.
Ömer tam yeniden mesaj yazıp buluşacakları yeri ve saati soracaktı ki telefonuna bir bildirim daha geldi.
Elif yeniden yazmıştı.
Ömer'in kalbi bir anda hızlandı. Nefesini tutmuş, gözlerini ekrana dikmişti. Mesajı açtı.
“Okul çıkışında, okulun aşağısındaki çay bahçesinde buluşalım abi.”
Ömer, mesajı bir kez değil, bin kez okuyacakmış gibi tekrar tekrar gözden geçirdi. Aklı, söylenenlerin ardındaki anlamı çözmeye çalışıyordu.
Acaba sorsam mı? Ne hakkında konuşacağız, desem mi?
Bir an merakına yenik düşüp sormak istedi. Ardından vazgeçti.
Ya fazla meraklı görünürsem?
Kendi kendine düşünürken bir anda toparlanmaya çalıştı. Derin bir nefes aldı. Sağ elini göğsünün üzerine bastırarak kalbini sakinleştirmeye uğraştı.
— Sakin ol… Rahat dur. Bir şey yok. Kendine gel, Ömer.
Kendi kendini teselli ediyordu. İnsanın kendisini sakinleştirmeye çalıştığı o son anlarda aklıyla kalbi arasında nasıl bir savaş verdiğini şimdi daha iyi anlıyordu.
Nefesini düzene sokmaya, mantıklı düşünmeye ve olanları sindirmeye çalıştı. Biraz sakinleşince kendini toparladı. Camiye geri dönmeden önce yüzünü ve ellerini yıkadı.
Ardından kapıyı açıp içeri girdi.
İlk karşılaştığı kişi Niyazi oldu.
Niyazi gözlerini doğrudan ona dikmişti. Sanki Ömer'in yüzündeki en küçük değişikliği bile kaçırmak istemiyordu.
Faruk, Kemal Amca ve Yakup Dayı'nın arasında oturuyordu. Kendi aralarında bir şeyler konuşuyorlardı. Niyazi de yanlarındaydı; fakat dikkati, sanki diğerlerinden çok Ömer'in üzerindeydi.
Ömer ağır adımlarla il
Yorumlar
- Mavi Güneş: Merak etme o detay öylece ardında kalmayacak... Zamanı gelince her şey gün yüzüne çıkacak 🤫🤍
- Mavi Güneş: Aynen öyle valla, mekânın atmosferi bile başlı başına bir gerilim... 🙄
- Doğan Yalın: ömerin telefon ekranındaki o garip anı mutlaka anlatmalısın!
- Kaan Duman: Yarın buluşacağı yer gerçekten sıradışı olmuş zamanla çok şey değişecek gibi
- Mavi Güneş: Sorma... İnsanı en çok da kendi içindeki zehir yıpratıyor zaten. Yüreğine sağlık bu güzel tahlilin için! ⏳
- aleyna dede: içimizdeki zehir cümlesi kesinlikle hikayenin gidişatına damga vurmuş
- Mavi Güneş: Kesinlikle! Kemal Amca’nın her sözü kulağa küpe olacak cinsten. Bakalım o uyarılara ne kadar dikkat edebilecekler 🥺🤍
- Mavi Güneş: Görünüşte babacan bir dayı ama arkasındaki gölgeler hiç de öyle söylemiyor... İlerleyen bölümlerde o tedirginliğin sebebi tek tek ortaya çıkacak 😉✨
- Aslı Akçay: Neden yakup sizi bu kadar tedirgin etti hiç anlayamadım
- Emre Meydan: kemal amcanın sözleri ikimiz için de ders niteliğindeydi dikkat et
- Mavi Güneş: Kesinlikle katılıyorum 🥺
- Asel Demir: Belki insnan en huzur verici bu anı olabilir nett 🤲🏻