bölüm 21 yitirilen ışık

gölge`nin içinde kaybolan kelebek

O günün üzerinden tam bir gün geçmişti.

Dün gece Monica'nın evindeki kutlamada yaşananlar hâlâ zihnimde dönüp duruyordu. Kai'nin bana attığı tokadın yanağımda bıraktığı acıdan çok, insanların önünde onun ve Victoria'nın gerçek yüzünü ortaya çıkarmış olmanın verdiği garip rahatlık vardı içimde.

Ama bugün bunların hiçbirini düşünmeye vaktim yoktu.

Çünkü bugün tefeciye kalan borcumu ödemem gereken gündü.

Ve sabahın ilk işinde yapmam gereken şey belliydi.

Parayı bulmak.

Kahvaltı bile yapmadan yataktan kalktım. Telefonuma bile doğru düzgün bakmadan doğruca dolabın karşısına geçtim. Aynada kendime birkaç saniye baktım.

Dudak kenarımda dün geceden kalan hafif bir iz hâlâ belli oluyordu.

Parmağımı oraya götürüp hafifçe dokundum.

Canım yandı.

Dudaklarımı birbirine bastırıp aynadaki yansımama baktım.

"Geçecek."

Kendi kendime söylediğim bu iki kelime, nedense sadece dudağım için söylenmiş gibi gelmedi.

Her şey geçecekti.

Kai de…

Victoria da…

Dün gece yaşananlar da…

Belki hayatımın bazı parçaları asla eskisi gibi olmayacaktı ama ben de artık eski Marina değildim.

Dolabımı açtım ve bugün giyeceğim kıyafetlere karar verdim.

Üzerime canlı, parlak sarı renkte, kolsuz ve vücuduma oturan bir bluz geçirdim. Kumaşının hafif fitilli dokusu parçaya sade ama dikkat çekici bir görünüm veriyordu. Boyun kısmındaki kısa yuvarlak yakanın hemen altında yer alan damla biçimli küçük açıklık ise bluzun en dikkat çekici ayrıntısıydı.

Aynaya dönüp kendime baktığımda bluzun belimi olduğundan daha ince gösterdiğini fark ettim.

"Fena değil."

Sonra koyu bordo, vişne çürüğü tonundaki eteğimi giydim.

Etek parlak yüzeyliydi. Işık vurdukça bordo rengi daha açık, gölgede ise neredeyse koyu şarap rengine dönüşüyordu. Yüksek belli ve hafif A kesimliydi. Dizlerimin biraz üzerinde bitiyordu ve yürüdüğümde alt kısmındaki hafif dalgalı kesim eteğe hareket katıyordu.

Sarı ve bordo.

Oldukça iddialı bir ikiliydi.

Ama bugün zaten dikkat çekmekten korkmuyordum.

Ayakkabılarımı da sarı seçtim. Sivri burunlu, ince ve yüksek topuklu stilettoların üzerinde sarı, beyaz ve hafif ışıltılı desenler vardı.

Çantamı ise kırık beyaz renkte, küçük ve zarif bir modelden yana kullandım. Önündeki büyük yuvarlak altın toka, sarı bluzumla güzel bir uyum sağlıyordu.

Küpe olarak inci detaylı, sallantılı modellerimi taktım. Küçük altın halkaların altında pembe taşlar, onların altında ise beyaz inciler vardı.

Son olarak saçlarımı taradım.

Uzun, açık sarı ve bej tonlarının birbirine karıştığı dalgalı saçlarımı ortadan ayırdım. Dalgalar göğsümün altına kadar uzanıyor, omuzlarımın üzerine yumuşak bir şekilde düşüyordu.

Makyajımı da fazla ağırlaştırmadım ama gözlerimi belirginleştirdim. Mavi-gri tonlarda far, ince siyah eyeliner, bolca maskara…

Dudaklarıma ise mercan pembesi, parlak bir ruj sürdüm.

Aynaya son kez baktım.

Dün gece tokat yiyen kadınla şu an aynada bana bakan kadın aynı kişiydi.

Ama aralarında büyük bir fark vardı.

Dünkü Marina hâlâ insanların ne düşüneceğini umursuyordu.

Bugünkü Marina ise yalnızca ne yapması gerektiğini düşünüyordu.

Çantamı aldım.

Tam odadan çıkacakken gözüm yatağın üzerinde duran küçük poşete takıldı.

Bir an durdum.

Poşetin içinde Kai ile sevgiliyken bana aldığı takılar vardı.

Dün gece eve geldiğimde hepsini çıkarmıştım.

Bir zamanlar o takılara bakınca mutlu olurdum.

Şimdi ise yalnızca geçmişi hatırlatıyorlardı.

Poşeti elime aldım.

"Bugün işe yarayacaksınız."

Poşeti çantamın içine sıkıştırdım.

Telefonumu da alıp evden çıktım.

Daha arabaya bile binmeden Mina'yı aradım.

Telefon ikinci çalışta açıldı.

"Efendim patron?"

"Patron sensin bugün."

"Ne?"

"Restoranı bugün sen açacaksın."

Karşı taraftan birkaç saniye sessizlik geldi.

Sonra Mina'nın sesi yükseldi.

"Ne? Ben mi?"

"Evet, sen."

"Marina, ben restoran açmayı biliyor muyum?"

"Kapıyı açacaksın."

"Devamı?"

"Çalışanlara ne yapmaları gerektiğini söyleyeceksin."

"Ben çalışanlara ne yapmaları gerektiğini söylersem restoran üç saat içinde kapanır."

İstemeden güldüm.

"Mina, ciddi ol."

"Tamam, tamam."

"Bak, söylediklerimi unutma. Sabah gelen malzemeleri kontrol et. Şefle konuş. Öğle servisi başlamadan önce mutfağı kontrol et. Lukas'a da söyle müşterilerle ilgilensin."

"Başka?"

"Ve lütfen kasayı kimseye bırakma."

"Tamam."

"Bir de—"

"Marina!"

"Ne?"

"Ben restoranı açıyorum, şirket yönetmiyorum."

"Yine de dikkat et."

"Tamam anne."

Gözlerimi devirdim.

"Çok komiksin."

"Sen de çok gerginsin."

Bir an sustum.

Haklıydı.

"Bugün borcun son günü, değil mi?" diye sordu daha yumuşak bir sesle.

"Evet."

"Paran yeter mi?"

Elimdeki çantaya baktım.

"Yetmesi gerekiyor."

"Marina…"

"Mina."

"Tamam."

"Ben kuyumcuya geldim. Görüşürüz, öptüm."

"Tamam. Bir sorun olursa hemen ara."

Telefonu kapattım.

Derin bir nefes aldım.

Karşımda duran kuyumcu dükkânına baktım.

Camların arkasında altın kolyeler, bilezikler, yüzükler ve küpeler ışıl ışıl parlıyordu.

Bir zamanlar böyle bir dükkâna girdiğimde kendimi cennete girmiş gibi hissederdim.

Şimdi ise elimde satacağım takılar vardı.

Kapıyı açıp içeri girdim.

Küçük zil sesi dükkânın içerisinde yankılandı.

" Günaydın, merhaba."

Tezgâhın arkasındaki orta yaşlı adam başını kaldırdı.

"Günaydın hanımefendi. Buyurun."

Çantamı omzumdan indirirken gülümsemeye çalıştım.

"Benim takılarım var. Bozdurmak istiyorum."

Poşeti çantamdan çıkardım.

Şeffaf poşetin içindeki takılar birbirine çarptıkça küçük metal sesleri çıkardı.

Poşeti tezgâhın üzerine bıraktım.

"Hepsini bozdurmak istiyorum."

Kuyumcu poşete baktı.

Sonra yüzüme.

Ardından tekrar poşete.

"Tabii. Bir bakalım."

Takıları tek tek çıkarmaya başladı.

Bir kolye.

Bir bileklik.

Küçük bir yüzük.

Başka bir kolye…

Ben ise sessizce onu izliyordum.

Her çıkardığı parça geçmişimden bir sayfa koparıyor gibiydi.

Sonunda eline ince zincirli bir kolye geldi.

Bir anda nefesim kesildi.

Onu tanıyordum.

Kai'nin bana ilk ciddi hediyelerinden biriydi.

Beş yıl önce…

Bir restoranda yemek yedikten sonra bana vermişti.

"Senin boynunda çok güzel durur," demişti.

O gün ne kadar mutlu olduğumu hatırlıyordum.

Şimdi ise yalnızca satılacak bir eşya olmuştu.

Kuyumcu kolyeyi tartıya koydu.

Ben gözlerimi başka tarafa çevirdim.

"Bu da altın."

"Tamam."

Bir süre hesap yaptı.

Sonra diğer takılara geçti.

"Hanımefendi, bunların çoğu yüksek ayarda."

"Değeri ne kadar?"

"Tam olarak hesaplayayım."

Ekrana baktı.

Parmakları hesap makinesinin üzerinde birkaç kez hareket etti.

Benim kalbim ise her geçen saniye daha hızlı atıyordu.

Çünkü bu para benim için yalnızca para değildi.

Restoranımın geleceğiydi.

Hayatımı devam ettirebilmemdi.

Tefecinin kapıma yeniden adam göndermemesiydi.

Sonunda kuyumcu başını kaldırdı.

"Şu anki piyasa üzerinden toplamda…"

Rakamı söyledi.

Bir an hiçbir şey diyemedim.

Yeterli değildi.

Yüzümdeki ifade değişmiş olmalıydı ki adam hemen sordu:

"Bir sorun mu var?"

"Hayır."

Sesim biraz kısık çıktı.

"Biraz daha çıkmaz mı?"

"Maalesef. Takıların işçiliği ve alış fiyatları nedeniyle ancak bu kadar."

Dudaklarımı birbirine bastırdım.

Çantamı açıp hesabımı kontrol ettim.

Kuyumcudan gelecek para ile bankadaki paramı birleştirsem…

Belki.

Belki yeterdi.

Ama o zaman elimde neredeyse hiç para kalmayacaktı.

Restoranın masrafları vardı.

Çalışanların maaşları vardı.

Malzeme alımları vardı.

Benim de yaşamam gerekiyordu.

Ama başka seçeneğim yoktu.

"Tamam."

Kuyumcuya baktım.

"Hepsini satın."

Adam başını salladı.

"Kimliğiniz yanınızda mı?"

"Evet."

Çantamdan cüzdanımı çıkardım.

Tam o sırada telefonum titredi.

Ekrana baktım.

Bilinmeyen numara.

Kalbim bir anda sıkıştı.

Mesaj vardı.

"Takılarını satmana gerek yoktu."

Kaşlarımı çattım.

Başımı kaldırıp dükkânın camından dışarı baktım.

Sokak normaldi.

İnsanlar yürüyordu.

Arabalar geçiyordu.

Hiçbir şey garip görünmüyordu.

Tekrar telefona baktım.

Yeni bir mesaj geldi.

"Ama seni durdurmayacağım."

Boğazım düğümlendi.

Hemen yazdım.

"Sen yine mi?"

Cevap birkaç saniye içinde geldi.

"Ben hep buradayım, Marina."

Parmaklarımın a

Yorumlar

• Aslı Kuş: bugünkü marina geçmişteki halini hiç umursamıyor gibi dönüşüm etkileyici
• Eylül Karaca: kaiyi düşündükçe içim eziliyor Bu böyle olmamalıydı
• Cihan Palabıyık: parayı bulmak kelimesi bile içimi kıpırdatıyor