bölüm 22 zamanın ardından
gölge`nin içinde kaybolan kelebek
Bu sırada…
Damon Voss, çalışma odasının ağır perdelerinin arkasından süzülen loş ışığın altında, elindeki viski bardağını yavaşça çevirdi.
Buzların birbirine çarpan sesi, odadaki sessizliği birkaç saniyeliğine bozdu.
Sonra yine sessizlik.
Damon koltuğuna yaslanmıştı.
Önündeki masanın üzerinde onlarca fotoğraf vardı.
Marina'nın restoranda çekilmiş fotoğrafları…
Mina'yla konuşurken çekilmiş fotoğrafları…
Bankaya girerken…
Kuyumcuya girerken…
Sokakta yürürken…
Gülümserken…
Düşünceli görünürken…
Ve dün geceki kutlamadan birkaç kare.
Damon'un gözleri özellikle son fotoğraflardan birinde takılı kaldı.
Marina kırmızı elbisesinin içinde kalabalığın ortasında duruyordu.
Başını dik tutuyordu.
Dudaklarında küçük bir gülümseme vardı.
Ama Damon o gülümsemenin ardındaki yorgunluğu görebiliyordu.
Fotoğrafın kenarında Kai de görünüyordu.
Damon'un bakışları anında sertleşti.
Parmaklarının arasındaki bardağı biraz daha sıkı tuttu.
O adamın Marina'ya dokunmuş olması…
Hâlâ sinirini bozuyordu.
Üstelik yalnızca bir tokat atmış olması bile Damon için yeterince büyük bir sebepti.
Marina'nın dudağındaki o küçük yarayı gördüğünde Damon'un çenesindeki kaslar belirginleşmişti.
Masasının arkasında duran Adrian, patronunun uzun süredir tek kelime etmeden fotoğraflara baktığını fark etmişti.
Bir süre bekledi.
Sonunda Damon başını kaldırmadan konuştu.
"Ne?"
Adrian hafifçe kaşlarını kaldırdı.
"Bir şey söylemedim."
Damon gözlerini fotoğraflardan ayırmadan viskisinden bir yudum aldı.
"Yüzündeki ifadeden bir şey söylemek üzere olduğunu anlayabiliyorum."
Adrian iç çekti.
"Marina Hanım yolda."
Damon'un parmakları durdu.
Başını yavaşça kaldırdı.
"Bir saat."
Adrian başını salladı.
"Yaklaşık bir saat içinde burada olur."
Damon birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Sonra gözleri masanın üzerindeki başka bir fotoğrafa kaydı.
Marina'nın kuyumcudan çıktığı bir kareydi.
Sarı bluzu, bordo eteği ve dalgalı saçlarıyla oldukça dikkat çekiyordu.
Damon'un bakışları yumuşadı.
"Nasıl görünüyor?"
Adrian anlamış gibi başını eğdi.
"Gayet iyi."
Damon kaşlarını çattı.
"Gayet iyi ne demek?"
Adrian birkaç saniye sustu.
"Yani… iyi görünüyor."
Damon fotoğrafı eline aldı.
"Fotoğrafını istiyorum."
"Şu an mı?"
"Şimdi."
Adrian başını salladı.
Damon fotoğrafı masaya bıraktı.
"Bir de tekrar söyle."
Adrian neyi kastettiğini biliyordu.
"Emrinizde."
Damon'un sesi bu kez daha sert çıktı.
"Marina'nın kılına dahi zarar gelmeyecek."
Adrian başını salladı.
"Anladım."
"Tekrar söyle."
Adrian derin bir nefes aldı.
"Marina Hanım'a zarar verilmeyecek. Kimse ona dokunmayacak. Kimse onu korkutmayacak."
Damon arkasına yaslandı.
"İyi."
Sonra bakışlarını odadaki diğer adamlara çevirdi.
"Bir de fotoğraf atsınlar."
Adamlardan biri hemen telefonunu çıkardı.
Damon ekledi:
"Şu an nasıl göründüğünü görmek istiyorum."
Adrian hafifçe Damon'a baktı.
"Patron…"
Damon bakışlarını ona çevirdi.
"Ne?"
"Fotoğrafı gizlice çektireceksiniz, değil mi?"
Damon'un yüzünde belli belirsiz bir ifade oluştu.
"Evet."
"Fark etmesin."
"Kesinlikle."
Damon bardağındaki viskiyi tek seferde bitirdi.
Bardağı masaya bıraktı.
Sonra yanında duran adamlardan birine baktı.
"Bir tane daha doldur."
Adam hemen şişeyi aldı.
Damon'un bardağına viski doldururken elleri hafifçe titriyordu.
Damon bunu fark etti.
Ama bir şey söylemedi.
Adam bardağı masaya bıraktığında Damon yeniden eline aldı.
Bir yudum aldı.
Gözleri yine uzaklara daldı.
Üç ay.
Tam üç aydır Marina'nın hayatı, Damon'un hayatının merkezine yerleşmişti.
Başlangıçta bunun yalnızca merak olduğunu düşünmüştü.
Sonra ilgilenmeye başlamıştı.
Ardından onu takip ettirmişti.
Nereye gittiğini öğrenmişti.
Kimlerle görüştüğünü…
Ne yediğini…
Hangi saatlerde restorana gittiğini…
Hangi yemekleri sevdiğini…
Hangi mücevherlere baktığını…
Hangi renkleri sevdiğini…
Ne zaman güldüğünü…
Ne zaman sustuğunu…
Ne zaman üzgün olduğunu…
Hepsini biliyordu.
Ama artık bunların hiçbirini yalnızca merak ettiği için yapmadığını Damon da biliyordu.
Marina'yı düşünmediği tek bir saat bile yoktu.
Bazen çalışma masasının başında saatlerce oturuyor ve farkında olmadan onun fotoğraflarına bakıyordu.
Bazen adamları rapor vermediğinde sinirleniyordu.
Bazen Marina'nın başının ağrıdığını öğrendiğinde bütün işi bırakıp onun durumunu soruyordu.
Ve bugün…
Bir saat sonra Marina burada olacaktı.
Damon bunu düşündükçe içinde tuhaf bir huzursuzluk oluşuyordu.
Onu görmek istiyordu.
Ama Marina'nın kendisinden korkmasını istemiyordu.
Damon Voss'tan korkmayan insan neredeyse yoktu.
Ama Marina'nın gözlerinde korku görmek istemiyordu.
Hayır.
Onun kendisine baktığında korkmasını değil…
Güvenmesini istiyordu.
Her ne kadar Damon'un kurduğu yöntem bunun tam tersini söylüyor olsa da.
Damon gözlerini kapattı.
İçinden geçen düşünceyi ilk kez bu kadar açık fark etti.
Marina'yı istiyordu.
Hem de tehlikeli derecede.
Onu hayatında istiyordu.
Yanında istiyordu.
Kendi evinde…
Kendi dünyasında…
Kendi soyadının altında…
Damon gözlerini açtı.
Masadaki fotoğrafı eline aldı.
Marina'nın fotoğrafına bakarak alçak sesle konuştu.
"Bir gün."
Adrian onu duydu.
Damon devam etti.
"Bugün değil."
Fotoğrafı parmaklarının arasında çevirdi.
"Yarın da değil."
Bir saniye sustu.
"Belki ertesi gün de değil."
Sonra gözlerinde kararlı bir ifade belirdi.
"Ama bir gün."
Fotoğrafı masaya bıraktı.
"Marina Voss olacak."
Adrian sessiz kaldı.
Damon ayağa kalktı.
Odadaki herkesin bakışları aynı anda ona döndü.
Damon ceketinin düğmesini ilikledi.
"Ve bunu herkes bilsin."
Odadaki adamlara doğru birkaç adım attı.
Sesi sakindi.
Ama o sakinliğin altında tehdit vardı.
"Marina benim."
Odadaki hava bir anda ağırlaştı.
Damon devam etti.
"Henüz onun haberi yok."
Adrian hafifçe kaşlarını kaldırdı.
Damon ona baktı.
"Fakat bu, sizin bilmediğiniz anlamına gelmez."
Sonra odadaki herkese tek tek baktı.
"Onunla konuşurken dikkatli olacaksınız."
Kimse konuşmadı.
"Onun hakkında kötü söz söyleyen…"
Damon'un bakışları sertleşti.
"Onu aşağılayan…"
Bir adım daha attı.
"Onu korkutan…"
Sesindeki ton daha da soğudu.
"Ve en önemlisi ona dokunan…"
Damon birkaç saniye sustu.
"Benim karşıma çıkmış olur."
Odadaki adamlardan biri başını hemen eğdi.
"Anlaşıldı, efendim."
Damon bakışlarını üzerinde gezdirdi.
"Herkes için geçerli."
"Anlaşıldı."
"Marina'ya karşı yapılan en küçük saygısızlık bile bana yapılmış sayılır."
Adrian sessizce Damon'u izliyordu.
Damon yeniden masasına döndü.
Fotoğraflardan birini aldı.
Bu kez Marina'nın güldüğü bir fotoğraftı.
Damon'un yüzündeki sertlik birkaç saniyeliğine kayboldu.
"Ve bir gün…"
Fotoğrafı elinde tutarak konuştu.
"Karım olacak."
Adrian'ın kaşları hafifçe kalktı.
Damon bunu fark etti.
"Bir sorun mu var?"
"Hayır."
"Yüzün öyle demiyor."
Adrian istemeden gülümsedi.
"Hiçbir şey demiyorum."
Damon fotoğrafı masaya bıraktı.
"İyi."
Sonra yeniden adamlara döndü.
"Soyadı Voss olacak."
Bu kez hiç kimse şaşırmadı.
Çünkü Damon Voss bir karar verdiğinde onu değiştirmek kolay değildi.
Adrian, Damon'un yanına geldi.
"Patron."
"Ne?"
"Marina Hanım'ın bunu nasıl karşılayacağını hiç düşündünüz mü?"
Damon birkaç saniye sustu.
"Evet."
"Korkabilir."
"Etmemesi için elimden geleni yapacağım."
"Ya sizden nefret ederse?"
Damon'un yüzündeki ifade değişti.
Bu soru ilk kez gerçekten canını sıkmıştı.
Ama cevap vermesi uzun sürmedi.
"Etmesine izin vermeyeceğim."
Adrian ona baktı.
Damon devam etti:
"Onu zorla sevdirmeyeceğim."
Bu cümle Adrian'ı şaşırttı.
Damon'un sesi biraz daha alçaldı.
"Ben onun sevgisini istiyorum."
Bir an sustu.
"Ama sevgisini korkuyla almak istemiyorum."
Adrian'ın bakışları yumuşadı.
"Yani?"
Damon derin bir nefes aldı.
"Onun bana kendi isteğiyle yaklaşmasını sağlayacağım."
Sonra hafifçe gülümsedi.
"Ne kadar sürerse sürsün."
Adrian başını salladı.
"Anladım."
Tam o sırada Damon'un telefonuna bildirim geldi.
Ekranda tek bir mesaj vardı.
Marina kuyumcudan çıktı.
Damon'un kalbi hızlandı.
Hemen a
Yorumlar
- Doğan Yalın: Güzel demişsin ama umarım bir gün daha fazlasını görürüz
- Ramazan Zengin: Bir saat demek canı sıkıcılaşıyor sabırsızlanmaya başlıyorum
- Cihan Palabıyık: Bütün bunların arkasındayken mutlaka emin olmalısın
- Pınar Eryılmaz: Korkmasına izin verme kesinlikle damon Bunu yapamazsın
- Furkan Metehan: marina buna hazır mı?
- Berk Emir Baran: iyi düşün yaşayacaklarından dikkat et
- Aysel Maden: damon o yanındaki marina için bence adım atmalısın
- Emir Polat Yüksel: tekrar edeceğim saygılı olalım her şeyi geçelim!
- Salih Yıldırım: damon senin için bu durum çok fazla hızlandı
- Eda Zorlu: Helloooo damon adamım marinanın yanında kaiye dikkat et biraz