bölüm 23 bilinmeyen patron

gölge`nin içinde kaybolan kelebek

Kuyumcudan çıktıktan sonra bana söylenen yere doğru ilerledim.

Sokağın biraz ilerisinde siyah, son derece gösterişli bir araba beni bekliyordu. Aracın çevresinde siyah takım elbiseli birkaç adam vardı. Hepsi aynı anda bana dönünce içimde hafif bir huzursuzluk oluştu ama artık borcumu ödemiş olmanın verdiği rahatlıkla bu hissi önemsememeye çalıştım.

İçlerinden biri beni görür görmez birkaç adım öne çıktı.

“Marina Hanım, buraya lütfen.”

Elimdeki parayla dolu poşete baktım. Sonra adama uzattım.

“Borcun hepsi burada. Borç kapandı.”

Adam poşeti aldı, içine bakmadan başını salladı.

“Evet, borcunuz kapandı.”

Derin bir nefes aldım.

Sonunda.

Aylarca üzerimde taşıdığım o ağırlık sonunda kalkmıştı.

Fakat adamın sonraki cümlesi kaşlarımı çatmama neden oldu.

“Patron sizi görmek istiyor. Borcun ödendiğine dair birkaç imza atmanız gerekiyor. O yüzden buyurun, arabaya binin.”

“Sonra olsa?” diye sordum. “Restoranıma gitmem gerekiyor.”

“Uzun sürmez, Marina Hanım.”

“Gerçekten sadece imza mı?”

“Evet.”

Bir an arabaya baktım.

Sonra etrafımdaki adamlara.

Hepsi sessizdi.

İçlerinden hiçbirinin üzerinde silah olup olmadığını anlayamıyordum ama açıkçası o an bunu düşünmek bile istemedim. Çünkü borcumu kapatmıştım. Artık tefecinin adamlarının peşimden gelmesine, geceleri evimin çevresinde dolaşmalarına ya da sürekli izleniyormuşum gibi hissetmeyecektim.

En azından öyle sanıyordum.

“Peki,” dedim sonunda. “Sadece imza için.”

Arabaya bindim.

Adam da hemen ardından içeri girip kapıyı kapattı.

“Arabayı çalıştır.”

Şoför kontağı çevirdi.

Motorun sesi duyuldu ve araba yavaşça hareket etmeye başladı.

Telefonumu çantamdan çıkardım ve Mina'ya mesaj yazdım.

“İşim uzadı. Akşam evime gel olur mu? Geç gelirsem evimin anahtarı kapımın önündeki saksının altında, biliyorsun.”

Mesajı gönderdikten sonra telefonu tekrar çantama koydum.

Başımı koltuğa yasladım.

Camdan dışarı baktım.

Şehir yavaş yavaş arkamızda kalıyordu.

Ve ben ilk defa gerçekten özgür olduğumu hissediyordum.

Tefeciye bütün borcumu ödemiştim.

Artık hiçbir borcum yoktu.

Artık gecenin bir yarısı evimin çevresinde dolaşan adamlar olmayacaktı.

Artık beni takip eden arabalar olmayacaktı.

Artık telefonuma gelen tehdit mesajları olmayacaktı.

En azından ben öyle düşünüyordum.

Bu düşünceyle derin bir nefes aldım.

Omuzlarım gevşedi.

Rüzgârdan elektriklenmiş saçlarımı ellerimle gelişigüzel arkaya attım. Ardından yanımda oturan adama döndüm.

“Ne kadar yolumuz var acaba?”

Adam önce başını hafifçe eğdi. Kulağındaki kulaklıktan gelen sesi birkaç saniye dinledi. Sonra bana döndü.

“Pek fazla kalmadı, Marina Hanım. Patronunu ofisine varışımıza az kaldı ”

“ iyi güzel anladım ?”

Adam bir an sustu.

Sonra küçük bir gülümsemeyle düzeltti.

“ emniyet kemerinin takılı dimi ."

Oflayip

“evet taktım trafik kurallarina uyuyorum .”

Bir süre sessiz kaldım.

Sonra adam elindeki şişeyi bana uzattı.

“Su ister misiniz?”

Buz gibi, açılmamış cam şişeye baktım.

“Olur.”

Şişeyi aldım.

“Teşekkürler.”

Kapağını açıp birkaç yudum içtim.

Su gerçekten çok soğuktu. Boğazımdan geçerken içimi serinletti.

Şişeyi dizlerimin üzerine bıraktım ve tekrar camdan dışarı baktım.

Fakat birkaç dakika sonra bir şey dikkatimi çekti.

Yol…

Tanıdığım bir yol değildi.

Kaşlarımı hafifçe çattım.

“Bir dakika.”

Yanımdaki adama döndüm.

“Biz nereye gidiyoruz?”

Adamın yüzündeki ifade değişmedi.

“Patronun ofisine.”

“Biliyorum da…” dedim, sesimdeki rahatlık yavaş yavaş kaybolurken. “Burası tefecinin ofisine giden yol değil.”

Adam birkaç saniye bana baktı.

Sonra sakin bir sesle konuştu.

“Çünkü tefecinin ofisine gitmiyoruz.”

Kalbim bir anlığına duracak gibi oldu.

“Ne?”

Adam cevap vermedi.

Öne doğru baktı.

Ben ise hızla telefonuma uzandım.

Ekranı açtım.

Mina'dan henüz cevap gelmemişti.

Tam mesaj yazacağım sırada telefonum titredi.

Bilinmeyen numara.

Tek bir mesaj.

“Sonunda benimle tanışmaya geliyorsun, Marina.”

Kaşlarım çatıldı.

Kalbim hızla çarpmaya başladı.

Bir mesaj daha geldi.

“Korkma.”

Ardından üçüncü mesaj.

“Sana zarar vermeyeceğim.”

Telefonu elimde sımsıkı tuttum.

Gözlerimi yoldan ayırmadan fısıldadım.

“Sen…”

Mesaj geldi.

“Evet. Ben.”

Nefesim kesildi.

Ve o anda, aylardır beni izleyen kişinin kim olduğunu öğreneceğimi anladım.

Arabanın içindeki sessizlik ağırlaştı.

Ben ise ilk defa, borcumun gerçekten kapanmasının özgürlük anlamına gelmediğini fark ettim.

Çünkü artık peşimde bir tefeci yoktu.

Peşimde başka biri vardı.

Ve bu kişi beni uzun zamandır tanıyordu.

Şişeden birkaç yudum daha aldım ve kapağını kapatıp dizlerimin üzerine bıraktım.

Arabanın camından dışarı bakmaya devam ediyordum.

Şehrin ışıkları giderek azalıyordu.

Önce kalabalık caddeler geride kaldı. Ardından mağazaların, restoranların ve insanların yerini daha sakin sokaklar almaya başladı. Bir süre sonra etraftaki binalar seyrekleşti. Yol boyunca uzanan ağaçlar ve yüksek duvarlarla çevrili büyük mülkler görünmeye başladı.

Kaşlarımı çattım.

Burası kesinlikle tefecinin bulunduğu bölge değildi.

Yanımdaki adama yeniden baktım.

“Ne kadar kaldı?”

“Birkaç dakika.”

“Patronunuzun adı ne?”

Adam sustu.

“Onu kendisinden öğrenirsiniz.”

İç çektim.

“Bunu daha önce de söylediniz.”

“Çünkü patronum böyle istedi.”

“Ne kadar gizemli biriymiş.”

Adamın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

“Gizemli olduğunu söylemek hafif kalır.”

Bu cevap hiç hoşuma gitmedi.

Telefonumu tekrar çıkardım.

Mina hâlâ mesajıma cevap vermemişti.

Tam ona bir kez daha yazacaktım ki yanımdaki adam konuştu.

“Telefonunuzu kullanmanızda sakınca yok, Marina Hanım.”

Elim havada kaldı.

Başımı yavaşça ona çevirdim.

“Ben bir şey sormadım.”

“Biliyorum.”

“Peki neden söylediniz?”

Adam omuzlarını hafifçe kaldırdı.

“Endişelenmenizi istemiyoruz.”

“Beni kaçırdığınız için mi?”

Adamın kaşları hafifçe kalktı.

“Sizi kaçırmadık.”

“Benim haberim olmadan beni başka bir yere götürüyorsunuz.”

“Çünkü gelmeyeceğinizi düşündük.”

“Harika.” Dudaklarımı birbirine bastırdım. “Bu gerçekten çok rahatlatıcı.”

Adam cevap vermedi.

Ben de tekrar telefonuma baktım.

Mina'ya yazdım.

“Mina, bana cevap ver. Şu an neredesin?”

Mesajı gönderdim.

Tam ekranı kapatacağım sırada telefonum titredi.

Ama bu kez Mina değildi.

Bilinmeyen numara.

Mesajı açtım.

“Sana söyledim, Marina.”

Kaşlarım çatıldı.

Bir mesaj daha geldi.

“Borçlarını düşünmene gerek yok.”

Sonra:

“Artık benimle tanışma zamanı.”

Kalbim hızlandı.

Ekrana birkaç saniye baktım.

Parmaklarım istemsizce klavyeye gitti.

“Sen kimsin?”

Mesajımı gönderdim.

Cevap neredeyse anında geldi.

“Bunu yüzüme karşı sormanı istiyorum.”

Dişlerimi sıktım.

“Beni neden izliyorsun?”

Uzun bir süre cevap gelmedi.

Tam telefonumu kapatacakken yeni mesaj geldi.

“Çünkü seni korumam gerekiyordu.”

Bir an durdum.

“Senden kim koruyacak beni?”

Cevap:

“Herkesten.”

İçimde tuhaf bir ürperti oluştu.

Telefonu kapatıp çantama koydum.

Bu adamın kim olduğunu bilmiyordum.

Ama bir şeyden artık emindim.

Bu adam sıradan biri değildi.

Araba yavaşlamaya başladı.

Önümüzde devasa siyah demir kapılar belirdi.

Kapıların iki yanında siyah üniformalı adamlar duruyordu. Araç yaklaşınca adamlardan biri elindeki cihazla konuştu. Birkaç saniye sonra ağır kapılar sessizce açıldı.

Araba içeri girdi.

Gözlerim istemsizce büyüdü.

Burası bir ev değildi.

Devasa bir malikâneyi andırıyordu.

Uzaktan bile binanın büyüklüğü belli oluyordu. Koyu renk taşlardan yapılmış, yüksek pencereli, modern ama aynı zamanda ürkütücü derecede ihtişamlı bir yapıydı.

Bahçenin iki yanında ağaçlar sıralanmıştı.

Her yerde güvenlik vardı.

Adamlar.

Kameralar.

Araçlar.

Ve garip bir sessizlik.

Araba binanın önünde durdu.

Şoför motoru kapattı.

Yanımdaki adam bana döndü.

“Geldik.”

O anda kalbim yeniden hızlandı.

Kapı açıldı.

Dışarı çıktım.

Topuklarım taş zemine değdiğinde etrafıma baktım.

Hava serindi.

Saçlarımın birkaç tutamı yüzüme geldi. Onları kulağımın arkasına atarken gözüm binanın girişine takıldı.

Büyük siyah kapının önünde iki adam bekliyordu.

Biri bana doğru yü

Yorumlar

• Meloş: onu gördüğünde hayatının tehlikede olduğunu anlamalısın @nillsannn
• Sümeyye: Bu sessizlik pek iyi bir şey değil Hişş dikkatli ol
• Bahar Onat: Hadi ama bunun sadece birkaç imza için olmadığı çok açık
• Hazal Nur Vural: Özgürlüğün bu kadar kısa süreceğini hiç düşünmemiştin değil mi?
• Umut Dündar: marina arabaya hemen binmek zorunda değildin biraz daha dikkat et
• vulkanx tt: patronun ofisine gidiyorsanız kesinlikle bir belirsizlik var