bölüm 24 gece`nin esiri
gölge`nin içinde kaybolan kelebek
Ben daha ne diyeceğimi düşünürken kapı yeniden açıldı.
İçeri iki adam girdi.
İkisinin de elinde siyah, büyük çantalar vardı. Çantalar o kadar ağır görünüyordu ki yürürken kollarındaki ağırlık belli oluyordu.
İçlerinden biri Damon’a doğru ilerledi.
“Patron, Marina Hanım’ın tüm parası burada.”
Damon başını kaldırmadan,
“Masaya koyup çıkın.”
Adamlar hiç soru sormadan masaya doğru ilerledi.
Çantaları masanın üzerine bıraktıklarında içlerinden birinin fermuarı hafifçe açıldı.
İçerideki banknotları gördüm.
Nefesim kesildi.
Bütün param.
Kuyumcuda sattığım takıların parası, yanımda taşıdığım birikim… Hepsi oradaydı.
Tüylerim diken diken oldu.
Damon’a baktım.
O ise sanki masaya birkaç kitap bırakılmış gibi sakindi.
“Çıkabilirsiniz.”
İki adam başlarını eğip odadan çıktı.
Kapı kapandı.
Benim bakışlarım hâlâ masadaki para dolu çantalardaydı.
“Sen…”
Sesim istemeden kısıldı.
Damon bana baktı.
“Evet?”
“Bunları neden getirdin?”
“Senin paran.”
“Biliyorum.”
“Öyleyse sorun nedir?”
Ona inanamayarak baktım.
“Beni buraya getiriyorsunuz, paramı benden önce buraya getiriyorsunuz ve sonra da sanki dünyanın en normal şeyiymiş gibi davranıyorsunuz.”
Damon'ın yüzünde çok hafif bir tebessüm oluştu.
“Normal olduğunu söylemedim.”
Derin bir nefes aldım.
Bakışlarımı boynuma uzattığı kolyeye çevirdim.
“Teşekkür ederim.”
Damon'ın kaşı hafifçe kalktı.
“Ama kolyeyi alamam.”
Kolyeye uzanmadım.
“Ben tefeciye bütün borcumu da ödedim. Artık gitmek istiyorum. Gidebilirim, değil mi?”
Damon birkaç saniye sessizce bana baktı.
Sonra sakince,
“Evet.”
Şaşırdım.
“Gerçekten mi?”
“Gerçekten.”
Tam rahatlayacakken devam etti.
“Kolyeyi alman şartıyla.”
Yüzündeki ifadeye baktım.
Sonra kolyeye.
“Ben kolyeyi istemiyorum.”
“Alacaksın.”
“Hayır.”
“Alacaksın.”
“İstemiyorum.”
Damon sandalyesine yaslandı.
“Sorun değil.”
Kaşlarımı çattım.
“Nasıl yani?”
“Almazsan sabah yatağının başında bulursun.”
Gözlerim büyüdü.
“Sen beni tehdit mi ediyorsun?”
“Hayır.”
“Az önce söylediğin tam olarak tehditti.”
“Ben sadece seçenekleri açıklıyorum.”
“Bu seçenek değil.”
Damon'ın yüzündeki sakinlik sinirimi daha da bozuyordu.
“Peki ne?”
“İsteyerek alırsan ikimiz için de daha kolay.”
“Ben senden hiçbir şey almak istemiyorum.”
“Bunu daha önce de söyledin.”
“Çünkü anlamıyorsun.”
“Anlıyorum.”
“Hayır, anlamıyorsun.”
Damon bir süre bana baktı.
Sonra elini masanın üzerindeki koltuğa doğru uzattı.
“Otur hadi.”
Başımı iki yana salladım.
“Oturmayacağım.”
“Marina.”
“Restoranıma gitmem gerekiyor. Mina yalnız.”
Damon'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.
“Merak etme.”
“Ne?”
“Mina restoranda iyi idare ediyor.”
Bir an durdum.
“Sen nereden biliyorsun?”
“Adamlarım restoranın etrafında nöbet tutuyor.”
Gözlerim büyüdü.
“Ne?”
“Güvende.”
“Sen…”
Dudaklarımı araladım ama söyleyecek kelime bulamadım.
Damon sakin bir şekilde devam etti.
“Restoranın çalışanları da orada. Mina işlerin başında. Her şey kontrol altında.”
“Ben sana restoranımı korumanı istemedim.”
“Biliyorum.”
“Öyleyse neden yapıyorsun?”
“Çünkü senin için önemli.”
“Benim hayatımdaki her şeyi neden bu kadar iyi biliyorsun?”
Damon cevap vermedi.
Bir süre sadece birbirimize baktık.
Sonunda onun bakışlarından kaçıp odadaki koltuğa oturdum.
“Tamam.”
Damon'ın dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
“Oturduğun için teşekkür ederim.”
“Bunun için teşekkür etmene gerek yok.”
“Ben teşekkür etmek istedim.”
Gözlerimi devirdim.
Damon telefonuna uzandı.
Bir numara tuşladı.
Telefonu kulağına götürdü.
“Ne içmek istersin?”
İlk işaret ettiği yere otururken,
“Bir şey içmek istemiyorum.”
Telefonu hâlâ kulağındaydı.
“Parayı siz sayın, isterseniz. Sonra da gideceğim.”
Damon'ın bakışları üzerimde kaldı.
“Bunu konuşacağız.”
“Konuşacak bir şey yok.”
“Var.”
Telefonun karşı tarafındaki kişi muhtemelen bekliyordu.
Damon sonunda konuştu.
“Bana sert filtre kahve, Marina Hanım'a da yeşil çay getir. İki küp şeker koymayı sakın unutma.”
Bir an ona baktım.
“Ben iki küp şeker istediğimi söylemedim.”
Damon telefonu kapattı.
“Biliyorum.”
“Öyleyse nereden biliyorsun?”
“Biliyorum.”
“Bu cevap değil.”
“Benim için yeterli.”
Kollarımı göğsümde birleştirdim.
“Gerçekten sinir bozucusun.”
“Bunu daha önce söyleyen oldu.”
“Şaşırmadım.”
Damon hafifçe gülümsedi.
“Yeşil çayını iç.”
“Belki istemiyorum.”
“İstersin.”
“Belki istemem.”
“Yine de getirteceğim.”
“Sen her şeyi böyle mi yapıyorsun?”
“Nasıl?”
“İnsanların yerine karar vererek.”
Damon'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Hayır.”
“Öyle görünüyor.”
“Seninle ilgili bazı konularda karar vermeyi seviyorum.”
“Ben senin malın değilim.”
Damon'ın bakışları bir anda sertleşti.
“Bunu hiçbir zaman söylemedim.”
“Ama davranışların öyle söylüyor.”
Sessizlik.
Damon birkaç saniye boyunca bana baktı.
Sonra çok sakin bir sesle konuştu.
“Sen bir eşya değilsin, Marina.”
“Güzel.”
“Sen benim için…”
Durdu.
Cümlesini tamamlamadı.
Başını hafifçe yana çevirdi.
“Önemlisin.”
İçimde garip bir his oluştu.
Bu adamı anlamıyordum.
Bir yandan beni izliyordu.
Benim hakkımda bilmemem gereken şeyleri biliyordu.
Adamlarını restoranımın çevresine yerleştirmişti.
Borçlarımı biliyordu.
Takılarımı biliyordu.
Sevdiğim içeceği biliyordu.
Saçlarımı boyamamam gerektiğini söylemişti.
Diğer yandan bana zarar vermek istemediğini söylüyordu.
Bu çelişki beni daha da huzursuz ediyordu.
Kapı çalındı.
İçeri bir kadın girdi.
Elinde gümüş bir tepsi vardı.
Tepside kahve ve yeşil çay duruyordu.
Kadın önce Damon'ın kahvesini önüne bıraktı.
Sonra benim önüme yeşil çayı koydu.
Bardağın yanında iki küçük şeker küpü vardı.
Kadın başını eğip çıktı.
Ben birkaç saniye bardağa baktım.
Sonra Damon'a.
“Bunu nasıl biliyorsun?”
Damon kahvesinden bir yudum aldı.
“Neyi?”
“İki şeker.”
“Çünkü daha önce söylediğini duydum.”
“Ben sana hiç söylemedim.”
“Bana söylemedin.”
“Öyleyse?”
Damon kahvesini masaya bıraktı.
“Bazen insanların söylediklerinden çok, yaptıkları şeyleri hatırlamak gerekir.”
“Beni izlediğini itiraf ediyorsun yani?”
“Evet.”
Bu kadar kolay kabul etmesi beni yine şaşırttı.
“Üç aydır mı?”
“Yaklaşık.”
“Üç aydır beni takip ediyorsun.”
“Evet.”
“Ve bunu normal buluyorsun.”
“Normal değil.”
“Peki neden yapıyorsun?”
Damon'ın bakışları yumuşadı.
“Çünkü seni ilk gördüğümden beri merak ettim.”
“Merak?”
“Sonra merak hayranlığa dönüştü.”
Sustu.
“Sonra da…”
“Takıntıya?”
Damon bana baktı.
“Evet.”
O tek kelime odanın içinde yankılandı.
Ben ne diyeceğimi bilemedim.
Damon devam etti.
“Bunun sağlıklı olduğunu söylemeyeceğim.”
“En azından dürüstsün.”
“Senin yanında olmak istiyorum.”
“Beni tanımıyorsun.”
“Tanıyorum.”
“Hayır.”
“Yanılıyorsun.”
“Damon…”
İlk kez adını söyledim.
Damon'ın gözlerinde çok kısa bir şaşkınlık belirdi.
Sonra yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
“Adımı söylemen hoşuma gitti.”
“Buna alışma.”
“Yine söyleyeceksin.”
“Emin olma.”
“Ben eminim.”
Gözlerimi devirdim.
Çayımı elime aldım.
Bir yudum içtim.
Damon bunu fark etti.
“Güzel mi?”
“Evet.”
“Şeker?”
Bardağın yanındaki küplere baktım.
“Tam kararında.”
Damon hafifçe gülümsedi.
“Biliyorum.”
“Her cümlenin sonunda bunu söylemek zorunda mısın?”
“Evet.”
“İnanılmaz.”
Bir süre sessizce oturduk.
Ben çayımı içerken Damon kahvesini içiyordu.
Sonunda gözlerim masadaki para dolu çantalara kaydı.
“Paramı neden buraya getirdin?”
“Çünkü senin için önemli.”
“Bunu biliyorum. Ama neden?”
“Çünkü sen borcunu kendi paranla ödemek istedin.”
“Evet.”
“Ben de buna saygı duyuyorum.”
Bu cevap beklediğimden daha farklıydı.
Damon devam etti.
“Senin gururunu kırmak istemiyorum.”
“İlk defa mantıklı bir şey söyledin.”
“Çünkü seni tanıyorum.”
“Bunu söylemeyi bırak.”
“Peki.”
Bir saniye durdu.
“Şimdilik.”
İstemeden güldüm.
Çok küçük, kısa bir gülüştü.
Ama Damon'ın bakışlarının anında değiştiğini gördüm.
Sanki odadaki her şey durmuştu.
Gülümsememi izliyordu.
Ben bunu fark edince yüzümü hemen toparladım.
Damon ise alçak sesle,
“İşte bunu seviyorum,” dedi.
“Neyi?”
“Gülmeni.”
Yorumlar
- Vildan Sarıyer: Benim gözlerim masadaki paraları görmekten ayrılamıyor bu sahne çok gergin
- Ahucannn: burası bir hapishane değil neden kendi seçimlerini yapamıyorsun yaptıklarına bir bak
- Duygu Aktaş: damon bunun ne kadar tuhaf olduğunu düşünmüyor mu anlamıyorum
- Duygu Oral: otur hadi diyor ama hiç istemiyorum senin yüzünden çok garip hissettim
- Sevgi Korkmaz: Bu samimi konuşmalara rağmen içimdeki gerginlik geçmiyor damona dikkat etmelisin
- Selin Pınar: Bir çıkış kapısı arıyorsan bunu bulmak zorundasın ama yine de tedirgin
- Eda Sezer: Nasıl yani bu tehdit olamaz inanamıyorum gerçekten sinir bozucu
- Aslı Okur: sen gerçekten insafsızsın damon böyle daha fazla yapılamaz ya çok komik işte