bölüm 25 eve dönüş

gölge`nin içinde kaybolan kelebek

Damon'un söylediği şeyleri idrak etmeye çalışırken telefonum çalmaya başladı. Çantama uzanıp telefonumu çıkarttım. Arayan Mina'ydı. Hızla açtım ve odanın bir köşesine çekildim. Damon'un bakışlarını sırtımda hissediyordum ama bunu umursamamaya çalışıyordum.

"Efendim Mina, ne oldu?" diye sordum.

Mina'nın sesi telefonda oldukça telaşlı geliyordu.

"Marina! Üvey annen, Monica ve Patrick baban geldiler. Yanlarında Victoria ve Kai var. Seni çağırıyorlar. Nerdesin? İşin bitmedi mi?"

Bir an gözlerimi kapattım.

Tam da ihtiyacım olan şey buydu.

Ailem.

Victoria.

Kai.

Üçünün aynı anda karşıma çıkması için gerçekten bugün başka hiçbir şey eksik değildi.

Başımı kaldırıp Damon'a baktım.

"Gidebilir miyim?" diye sordum.

Damon birkaç saniye boyunca yüzüme baktı.

"Gidebilirsin."

Bu cevabı beklemiyordum.

Hiçbir şey söylemeden başımı salladım ve hızla odadan çıktım. Koridorda yürürken telefonumu hâlâ kulağımda tutuyordum.

"Mina, sen sakin ol tamam mı? Ben geliyorum. Hiçbir şey de ikram etmeyin. Ben hemen geliyorum."

"Marina, ciddi misin? Şu an burada baban var, annen var, Monica var, Victoria var ve..." Mina bir an sustu. "Kai de var."

"Duymadım say."

"Keşke ben de öyle yapabilsem."

İster istemez güldüm.

"Ne yapıyorlar?"

"Bekliyorlar. Ama Victoria'nın yüzünü görmen lazım. Sanki buranın sahibi o."

"Tabii ki."

Asansörün önüne geldiğimde düğmeye bastım.

"Sen onlara bir şey söyleme. Ben geliyorum. Özellikle Victoria'yla tartışma."

"Ben mi?" Mina'nın sesi yükseldi. "Marina, kadın buraya gelip çalışanlara bile emir vermeye çalıştı!"

"Ne?"

"Evet. Lukas'a 'Marina nerede?' diye sormuş. Lukas da 'Bilmiyorum' demiş. Sonra Victoria ona bağırmaya başlamış."

Dişlerimi sıktım.

"Ben gelene kadar kimseyle tartışma."

"Tamam ama sen de sakin gel."

"Merak etme."

Asansör geldi. İçeri girdim.

Kapılar kapanırken son kez Damon'un bulunduğu koridora baktım.

Onu göremiyordum.

Ama garip bir şekilde onun beni izlediğini hissediyordum.

Telefonu kulağımdan indirmeden Mina'ya sordum:

"Babam neden gelmiş?"

"Bilmiyorum."

"Üvey annem?"

"Bilmiyorum."

"Monica?"

"O da onlarla birlikte gelmiş."

"Victoria ve Kai?"

Mina birkaç saniye sessiz kaldı.

"Onlar zaten neden geldiklerini biliyorlar."

İç çektim.

"Muhtemelen düğün meselesini hâlâ sindiremediler."

"Marina..."

"Efendim?"

"Bu insanlar senden bir şey isteyecek."

"Ben de vermeyeceğim."

"Ya seni suçlamaya gelirlerse?"

Asansörün aynasındaki yansımama baktım.

Dudağımın kenarında hâlâ belli belirsiz bir yara vardı.

Kai'nin attığı tokadın izi tamamen geçmemişti.

Ama artık canımı acıtan şey o değildi.

O adamın bana yıllarca yalan söylemiş olmasıydı.

"Bu kez kimsenin beni suçlamasına izin vermeyeceğim."

Mina'nın sesi biraz yumuşadı.

"İşte benim Marina'm."

Gülümsedim.

"Onlara hiçbir şey ikram etmeyin."

"Tamam."

"Ben geliyorum."

Telefonu kapattım.

Asansör aşağı inmeye devam ederken kollarımı göğsümde birleştirdim.

Damon Voss.

Bu isim kafamın içinde dönüp duruyordu.

Bana borcumu ödemem için yardım etmeye çalışan, ama bunu neden yaptığını söylemeyen adam...

Beni aylarca uzaktan izlediğini söyleyen adam...

Ne sevdiğimi bilen...

Hangi içeceği tercih ettiğimi bilen...

Saçımı boyamamam gerektiğini söyleyen...

Ve şimdi de restorandaki adamlarını koruma için görevlendiren adam.

Bütün bunlar normal değildi.

Hiçbir şekilde normal değildi.

Ama garip olan şuydu...

O adamın yanında kendimi korkmuş hissetmem gerekirken, ondan ayrıldığım anda daha fazla soru kafamı kurcalıyordu.

Asansörün kapısı açıldı.

Hızla dışarı çıktım.

Aracımın bulunduğu yere ilerlerken telefonuma baktım.

Yeni bir mesaj vardı.

Numara kayıtlı değildi.

Mesajı açtım.

"Ailen geldi."

Olduğum yerde durdum.

Kaşlarım çatıldı.

Bir saniye sonra ikinci mesaj geldi.

"Onlarla konuşurken kendini savunmayı unutma."

Kalbim hızlandı.

Başımı kaldırıp etrafa baktım.

Kimseyi göremiyordum.

Parmaklarım telefonda sıkılaştı.

"Beni izliyorsun."

Gönder tuşuna bastım.

Cevap neredeyse anında geldi.

"Evet."

Boğazım düğümlendi.

"Neden?"

Bu kez birkaç saniye bekledi.

Sonra:

"Çünkü sen kendini korumayı unutuyorsun."

Dudaklarımı birbirine bastırdım.

"Bundan sonra kendimi koruyabilirim."

Cevap geldi.

"Biliyorum."

Bir mesaj daha.

"Ama yine de gözüm üzerinde olacak."

Telefonu kilitledim.

"Delirmiş," diye mırıldandım.

Sonra aracımın yanına gidip kapıyı açtım.

Direksiyona geçtiğimde derin bir nefes aldım.

Şu an düşünmem gereken kişi Damon değildi.

Ailem ve Kai'ydi.

Motoru çalıştırdım.

---

Restorana vardığımda daha aracımı park etmeden içerideki havanın normal olmadığını anladım.

Camdan baktığımda Mina'yı girişte gördüm.

Yanında Lukas vardı.

Biraz ileride ise babam Patrick, üvey annem Monica ve Monica'nın yanında Victoria ile Kai duruyordu.

Victoria'nın kolları göğsünde birleşmişti.

Kai ise yere bakıyordu.

Babam beni gördüğü anda doğruldu.

Aracımı park edip indim.

Çantamı omzuma taktım ve kapıyı kilitledim.

Mina hemen yanıma geldi.

"İyi misin?"

"İyiyim."

Mina yüzüme dikkatlice baktı.

"Gerçekten?"

"Evet."

Sonra kulağıma eğildi.

"Bu arada annen—"

"Üvey annem."

"Tamam, üvey annen—"

Mina gözlerini devirerek devam etti.

"Üvey annen bayağı sinirli."

"Şaşırmadım."

İçeri girdik.

Bütün bakışlar üzerime çevrildi.

Victoria beni gördüğü anda dudaklarını büzdü.

Kai ise gözlerini hemen kaçırdı.

Babam birkaç adım öne çıktı.

"Marina."

"Babam."

Sesimde ne öfke vardı ne de sevgi.

Sadece mesafe vardı.

Babam bunu fark etmiş olacak ki kaşlarını çattı.

"Neredeydin?"

"İşim vardı."

"Bu kadar uzun süren ne işi?"

Bir an durdum.

Damon'u anlatacak değildim.

"Özel bir iş."

Babamın yüzü sertleşti.

"Biz senin aileniz. Nereye gittiğini bilmeye hakkımız var."

İçimden bir kahkaha atmak geldi.

Ailem...

Ben düğün günümde hayatımın paramparça olduğunu söylerken kimse beni dinlememişti.

Şimdi nereye gittiğimi merak ediyorlardı.

"Babam, ben yirmi bir yaşında değilim. Nereye gittiğimi açıklamak zorunda olduğum bir çocuk da değilim."

Mina arkamda sessizce gülümsedi.

Monica hemen araya girdi.

"Marina, burada kavga etmek için bulunmuyoruz."

Ona baktım.

"Umarım."

Victoria alaycı bir şekilde güldü.

"Tabii. Çünkü Marina artık kavga etmiyor. İnsanların düğünlerini mahvetmekle meşgul."

Mina bir adım öne çıkacak gibi oldu.

Kolundan tuttum.

"Hayır."

Mina bana baktı.

Başımı hafifçe salladım.

Bu kez kendimi ben savunacaktım.

Victoria'ya döndüm.

"Benim düğünümü kim mahvetti, Victoria?"

Victoria'nın yüzündeki gülümseme kayboldu.

Kai hemen araya girdi.

"Marina, yeter."

Ona döndüm.

"Sen sus."

Kai'nin yüzü gerildi.

"Ben sadece—"

"Hayır. Sen sadece sus."

Restoranın içi sessizleşti.

Çalışanların bile bizi dinlediğini hissediyordum.

Babam derin bir nefes aldı.

"Buraya bunun için gelmedik."

"Öyleyse neden geldiniz?"

Babam bir an sustu.

Sonra masaya doğru baktı.

"Konuşmamız gereken önemli bir konu var."

"Konu nedir?"

Babam cevap vermeden önce Victoria konuştu.

"Borçların."

Bir anda yüzüm değişti.

Victoria'nın bunu bilmesine şaşırmıştım.

"Ne?"

Victoria kollarını çözdü.

"Ne kadar borcun olduğunu biliyoruz."

Kai ona şaşkınlıkla baktı.

"Victoria..."

"Ne var?"

Ben ise gözlerimi Victoria'dan ayırmıyordum.

"Borçlarımı ödedim."

Victoria'nın yüzündeki ifade bir anda değişti.

"Ne?"

"Bugün."

Babam kaşlarını çattı.

"Ne demek bugün?"

"Ne demekse o."

Mina sessizce bana baktı.

Ben ise içimden Damon'u düşündüm.

Para dolu çantalar.

Masadaki o kolye.

Ve onun bana söylediği sözler.

Borçlarını kendin ödeyeceksin, Marina.

Gerçekten de ödemiştim.

Ve ilk defa, o adamın sözlerinin arkasında başka bir şey olduğunu düşünmeye başladım.

Belki de Damon beni sadece izlemiyordu.

Belki hayatımın bazı parçalarını benden önce görüyordu.

Babamın sesi beni düşüncelerimden çıkardı.

"Marina, borcunu nasıl ödedin?"

"Çalışarak."

Victoria alaycı bir kahkaha attı.

"Tabii."

Ona döndüm.

"Bir sorun mu var?"

"Hayır."

"Öyleyse gülme."

Victoria sustu.

Ben çantamı masanın üzerine bıraktım.

"Borç kapandı. Artık bunun hakkında ko

Yorumlar

• Ebru YILDIRIM: damonun mesajı dikkat çekici ama sen de hazır ol marina
• Metin Taner Yavuz: şirket hisseleriyle ilgili bir sorun çıkması hiç iyi değil
• Emre Efe: Umarım her şey yolunda gider böyle bir durum zor geçer
• Feride Vatan: ailem bu kadar gelip beni çağırırken kaçmayı düşünme bence