bölüm 28 kapalı kapılar ardında

gölge`nin içinde kaybolan kelebek

Arabaya binmeden önce çantamı açtım. İçinden restoranın anahtarlarını çıkarıp Mina'ya uzattım.

"Bugün restoranımı sen kapatır mısın canım? Yarın gelirim, konuşuruz."

Mina anahtarları aldı ama yüzündeki endişe zerre kadar azalmadı.

"Olur, tamam."

Sonra parmağını bana doğru salladı.

"Ama telefonun hep açık olsun."

"Tamam."

"Konumun da açık olsun."

"Mina..."

"Hayır, Marina. Bu sefer ciddiyim."

Gözlerini kıstı.

"Telefonun açık olacak, konumun açık olacak ve bana mümkün olduğunca haber vereceksin. Bir yere gidersen mesaj atacaksın."

İster istemez gülümsedim.

"Tamam, tamam. Sen içini ferah tut."

Elimi onun omzuna koydum.

"Ben kendimi korurum, tamam mı? Sen beni merak etme."

Mina birkaç saniye yüzüme baktı.

Sonra gözlerini Damon'a çevirdi.

Damon birkaç adım ötede bizi bekliyordu.

Mina tekrar bana baktı.

"Ben onu kastetmiyorum."

"Ne demek istiyorsun?"

"Hiçbir şey."

Kaşlarımı kaldırdım.

"Mina."

"Tamam!"

Ellerini havaya kaldırdı.

"Sadece dikkatli ol."

Sonra biraz daha yaklaşıp kulağıma fısıldadı.

"Ve bu adamın yanında sakın aklını kaybetme."

Gözlerim büyüdü.

"Mina!"

"Ne? Ben arkadaşlık görevimi yapıyorum."

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

"Git artık."

"Sen git."

"Ben gidiyorum zaten."

"İyi."

Birbirimize birkaç saniye baktık.

Sonra Mina bana sarıldı.

Ben de ona sarıldım.

"Yarın görüşürüz."

Benden ayrılırken yüzüme tekrar baktı.

"Mesaj at."

"Atacağım."

"Konum?"

"Açık."

"Telefon?"

"Açık."

"Tamam."

Başımı salladım.

"Şimdi git."

Mina birkaç adım geriledi.

Sonra bir anda Damon'a baktı.

Damon'un yüzünde her zamanki sakin ifade vardı.

Mina kaşlarını kaldırdı.

Damon da ona kısa bir bakış attı.

Sonra Mina tekrar bana dönüp dudaklarını kıpırdattı.

Dikkat et.

Ben de başımı salladım.

Damon aracın arka kapısını açtı.

Ben içeri bindim.

Çantamı kucağıma alıp koltuğa yaslandım.

Damon kapıyı kapattı.

Bir saniye sonra diğer taraftan araca bindi.

Kapı kapandığı anda dışarıdaki bütün sesler kesildi.

Bir anda kendimi bambaşka bir dünyanın içine girmiş gibi hissettim.

Aracın içi oldukça sessizdi.

Temiz ve ağır bir deri kokusu vardı.

Önde Adrian oturuyordu.

Şoför ise hiç konuşmadan motoru çalıştırdı.

Araç hareket etti.

Camdan dışarı baktım.

Mina hâlâ restoranın önünde duruyordu.

Bana el salladı.

Ben de ona el salladım.

Araç köşeyi dönene kadar onu izledim.

Sonra sırtımı tamamen koltuğa yasladım.

Derin bir nefes aldım.

Sonunda gözlerimi kapattım.

"Bugün gerçekten çok yoruldum."

Damon'un sesi yanımda duyuldu.

"Farkındayım."

Gözlerimi açtım.

Ona baktım.

"Senin yüzünden de."

Damon'un kaşı hafifçe kalktı.

"Benim yüzümden mi?"

"Evet."

"Nasıl?"

"Önce beni restorandan sürükledin."

"Seni korumak için."

"Sonra babamla karşı karşıya geldin."

"Çünkü sana el kaldırdı."

"Sonra da beni herkesin içinde..."

Cümlemi tamamlamadım.

Damon bana baktı.

"Ne?"

"Hiç."

"Devam et."

"Etmeyeceğim."

Damon'un dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

"Utanıyorsun."

"Utanmıyorum."

"Yanakların kızardı."

Elimi yanağıma götürdüm.

"Arabanın içi sıcak."

Damon kısa bir kahkaha attı.

"Klima açık."

"Benim için sıcak."

"Öyleyse klimayı düşürelim."

"Hayır!"

Bir an sustuk.

Damon bana baktı.

Ben de camdan dışarı döndüm.

"Sen gerçekten çok sinir bozucusun."

"İlk defa söylemiyorsun."

"Çünkü doğru."

Damon birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra:

"Yorgunsun."

"Biraz."

"Bir şey yedin mi?"

Başımı ona çevirdim.

"Ne?"

"Bugün yemek yedin mi?"

"Hayır."

Kaşları çatıldı.

"Neden?"

"Sabah acelem vardı."

"Sonra?"

"Sonra kuyumcu."

"Sonra?"

"Restoran."

"Sonra ailen."

"Sonra sen."

Damon bana baktı.

"Yani bütün gün hiçbir şey yemedin."

"Çok önemli değil."

"Benim için önemli."

Gözlerimi devirdim.

"Sen benim ne yiyip yemediğimle neden ilgileniyorsun?"

Damon cevap vermedi.

Bir süre camdan dışarı baktı.

Sonra sakin bir sesle:

"Çünkü seni izlediğim üç ay boyunca en çok ne zaman yüzünün düştüğünü öğrendim."

Kalbim bir an duracak gibi oldu.

"Üç ay..."

Damon bana baktı.

"Evet."

"Gerçekten üç ay boyunca mı?"

"Evet."

"Her gün?"

"Her gün değil."

Bir an rahatladım.

"İyi."

"Ama çoğu gün."

Rahatlamam birkaç saniye sürdü.

"Damon!"

Gülümsemeye başladı.

"Ne?"

"Bu normal değil."

"Biliyorum."

Bana bakarken hiç utanmıyordu.

"Normal olmak gibi bir iddiam yok."

Bu cevabı beklemiyordum.

Bir süre sessiz kaldım.

Sonra iç çekerek:

"En azından dürüst olduğun bir konu var."

"Seninle ilgili konularda sana yalan söylemek istemiyorum."

Bu söz beni susturdu.

Bir süre sonra aracın hızı azaldı.

Pencereden dışarı baktım.

Şehrin kalabalığından uzaklaşıyorduk.

Kaşlarımı çattım.

"Nereye gidiyoruz?"

Damon:

"Evime."

"Senin evine mi?"

"Evet."

"Ben evime gitmek istiyorum."

"İstersen seni evine bırakırım."

Başımı ona çevirdim.

"Gerçekten mi?"

"Evet."

"Öyleyse neden buraya gidiyoruz?"

"Çünkü önce yemek yiyeceksin."

"Ben yemek istemiyorum."

Damon'un bakışları üzerimde sabitlendi.

"Bu bir öneri değildi."

"Az önce beni seçime bırakacağını söylemiştin."

"Seni eve bırakmak konusunda seçim senin."

"Yemek konusunda?"

"Benim."

Gözlerimi devirdim.

"Seninle tartışmak yorucu."

"Bu konuda hemfikiriz."

Adrian önden hafifçe güldü.

Ben ona baktım.

Adrian hemen yüzünü ciddileştirdi.

"Bir şey mi söyledin?"

"Hayır."

Damon:

"Adrian."

"Evet, patron."

"Marina'nın restoranına gece boyunca iki ekip bırakılsın."

Adrian başını salladı.

"Emredersiniz."

"Kimse içeri girmeye çalışırsa haberim olsun."

"Olur."

Damon devam etti.

"Mina Hanım da eve güvenli şekilde ulaştırılsın."

Mina'nın adını duyunca başımı Damon'a çevirdim.

"Ne?"

"Mina'nın güvenliği."

"Onu da mı koruyorsun?"

"Senin için önemli."

"Yani?"

"Benim için de önemli."

Bir an ne söyleyeceğimi bilemedim.

Sonra hafifçe gülümsedim.

"Teşekkür ederim."

Damon başını salladı.

Araç ilerlemeye devam etti.

Ben çantamı kucağımda biraz daha sıkı tuttum.

Bir süre sonra aklıma başka bir şey geldi.

"Damon."

"Efendim?"

"Bugün restorana geldiğinde..."

"Ne oldu?"

"Adamların çok fazlaydı."

"Çok mu?"

"Fazla."

"Kaç tane gördün?"

"Saymadım."

"Yetmiş üç."

Gözlerim büyüdü.

"Ne?"

Damon sakin bir şekilde:

"Yetmiş üç adam."

Adrian araya girdi.

"Patronun kişisel güvenlik ekibi."

Damon bana baktı.

"Çoğunu içeride bile görmedin."

Boğazımı temizledim.

"Sen tam olarak ne iş yapıyorsun?"

Damon bir süre cevap vermedi.

Sonra:

"İnsanların benden uzak durmasını sağlayacak kadar güçlü bir iş."

"Bu hiç açıklayıcı değil."

"Bilerek açıklayıcı değil."

Başımı koltuğa yasladım.

"Bir gün senin hakkında her şeyi öğreneceğim."

Damon bana baktı.

"İstersen."

"İstersem?"

"Evet."

"Ya istemezsem?"

Damon'un bakışları yumuşadı.

"O zaman sana hiçbir şeyi zorla anlatmam."

Bu cevap hoşuma gitmişti.

Ama aynı zamanda kafamı daha da karıştırmıştı.

Çünkü Damon Voss'un etrafında korkunç bir güç vardı.

Ama bana karşı konuşurken garip bir şekilde sınırlarımı gözetmeye çalışıyordu.

Belki de onu tehlikeli yapan şey tam olarak buydu.

Ne zaman sertleşeceğini...

Ne zaman geri çekileceğini...

Ve ne zaman benim kararımı bana bırakacağını anlayamıyordum.

Araç büyük demir kapıların önünde yavaşladı.

Kapılar daha araç yaklaşırken açılmaya başladı.

Gözlerim büyüdü.

"Burada mı yaşıyorsun?"

Damon:

"Evet."

Araç içeri girdi.

Kapılar arkamızdan kapandı.

O an içimde tuhaf bir his oluştu.

Damon'a baktım.

"Ben burada ne yapıyorum?"

Damon gözlerini üzerimde tuttu.

"Şimdilik yemek yiyeceksin."

"Ya sonra?"

Damon'un yüzünde küçük, gizemli bir gülümseme belirdi.

"Sonrasını birlikte konuşacağız."

Araba durdu.

Şoför indi.

Damon benim kapımı açtı.

Elini uzattı.

Bir an eline baktım.

Sonra kendi elimle onun elini tuttum.

Araçtan indim.

Ve karşımdaki devasa konağa bakarken içimden tek bir cümle geçti:

Ben Damon Voss'un dünyasına gerçekten girmiştim.

Yorumlar

Yasemin Yıldırım: O anın gözlerinizdeki yoğun bakış mükemmel bir iletişim kuruyor
Hocaaan trabzonlu: Tamam demen hızlı gelişmelerin getirdiği gerginliği biraz azalttı sanki
Nazlı Güler: Sınırları gözetmekte ısrar etmesi beni düşündürüyor definitiv bir koruma var burada
Vural: Minayla olan bu diyaloğun hani tam gizli bir hikaye yaptığını biliyor musun?
Ece kaplan: minanın endişesi beni de tedirgin etti Ne olacak böyle?
Eda Sezer: damondan gelen bu koruyuculuğa karşılık olarak minnettar kalmam gerekir
Kayra kendi: Dikkatli olabileceğini umuyorum sen bunu bilirsin marina
Tuğba Derya Erdoğan: Yavaşça seni izlemek güzel ama artan tedirginlikten sırıtmak zor oluyor