bölüm 29 Voss sarayı
gölge`nin içinde kaybolan kelebek
Damon'la birlikte eve, daha doğrusu saraydan farksız olan devasa yapıya doğru ilerlemeye başladık.
Daha ilk birkaç adımda etrafı incelemeye başladım.
Burası normal bir ev değildi.
Hatta "ev" kelimesi burayı tanımlamak için fazlasıyla yetersiz kalıyordu.
Geniş taş yolların iki yanında kusursuz şekilde düzenlenmiş bahçeler uzanıyordu. Gece olmasına rağmen her yer aydınlıktı. Yürüdüğümüz yol boyunca küçük ışıklandırmalar vardı ve biraz daha dikkatli baktığımda duvarların üzerinde, ağaçların arasında, çatılarda ve girişlerin çevresinde kameralar olduğunu fark ettim.
Bir tane.
İki tane.
Sonra saymayı bıraktım.
Çünkü her yere baktığımda başka bir kamera görüyordum.
Bazıları açıkça görünüyordu, bazıları ise neredeyse tamamen gizlenmişti.
Ve kameraların yanında...
Silahlı adamlar.
Siyah takım elbiseler giymişlerdi. Kulaklarında iletişim cihazları vardı ve ellerini çoğunlukla ceketlerinin iç tarafında tutuyorlardı.
Birkaç tanesi Damon'u görünce başını eğdi.
Bazıları yolun kenarına çekildi.
Kimse konuşmadı.
Kimse gülmedi.
Kimse gereksiz bir hareket yapmadı.
Bu kadar güvenlik beni ister istemez tedirgin etmişti.
Hatta biraz korkmuştum.
Ama bunu Damon'a belli etmek istemiyordum.
Bu yüzden derin bir nefes aldım.
"Rahat ol," dedi Damon bir anda.
Ona baktım.
"Rahatım."
Damon kaşını kaldırdı.
"Değilsin."
"Gayet rahatım."
"Ellerini birbirine kenetlemişsin."
Elime baktım.
Gerçekten de farkında olmadan parmaklarımı birbirine geçirmiştim.
Hemen ellerimi ayırdım.
"Alışık değilim."
"Neye?"
"Bu kadar güvenliğe."
Damon çevreye baktı.
"Burada güvende olman gerekiyor."
"Bu kadar insanın silah taşıması bana pek güven verici gelmiyor."
Damon'un dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
"Silahlar sana doğrultulmadığı sürece sorun yok."
"Bu söylediğin hiç rahatlatıcı değil."
"Gerçeği söyledim."
Gözlerimi devirdim.
"Senin teselli anlayışın biraz garip."
Damon hafifçe gülümsedi.
Sonra birkaç metre ileride duran adamlarına döndü.
"Aşçılara söyleyin."
Adamlar hemen dikkat kesildi.
"Efendim."
"Yemekler hazırlansın."
Adam başını eğdi.
"Nasıl bir yemek istersiniz?"
Damon bana baktı.
Ben cevap vermeden önce kendisi konuştu.
"Hepsi çok güzel ve kusursuz hazırlanmış olsun."
Adam:
"Emredersiniz."
Damon'un bakışları sertleşti.
"Olmazsa..."
Bir an sustu.
Adamların yüzündeki ifade bile değişti.
Damon sakince devam etti.
"Tekrar hazırlatırım."
Adam hemen başını eğdi.
"Anlaşıldı, patron."
Adamlar uzaklaşırken Damon bana döndü.
"Acı seviyor musun?"
"Ne?"
"Yemekte."
"Çok değil."
Damon başını salladı.
"Aşçılara acıyı azaltmalarını söylerim."
"Sen benim damak zevkimi de mi biliyorsun?"
"Biraz."
"Biraz mı?"
"Üç aydır seni izliyorum."
Yüzüne baktım.
"Bu cümleyi her söylediğinde daha garip hale getiriyorsun."
"Alışırsın."
"Hiç sanmıyorum."
Damon yürümeye devam etti.
Ben de peşinden gittim.
Devasa giriş kapısına geldiğimizde iki adam aynı anda kapıları açtı.
İçeri adım attığım anda istemsizce durdum.
Burası...
İnanılmazdı.
Yüksek tavanlar, devasa avizeler, mermer zeminler, uzun koridorlar ve duvarlarda asılı büyük tablolar vardı.
Her şey çok gösterişliydi.
Ama aynı zamanda soğuk bir havası vardı.
Sanki burası birinin yaşadığı evden çok bir hükümdarın sarayıydı.
Damon benim durduğumu fark edip birkaç adım sonra durdu.
"Ne oldu?"
Başımı kaldırıp tavana baktım.
"Burası gerçekten senin evin mi?"
"Evet."
"Sen burada tek başına mı yaşıyorsun?"
"Hayır."
"Kim var?"
"Çalışanlar. Güvenlik. Adrian."
"Yani evde yalnız kaldığın bir gün olmuyor."
Damon:
"Genellikle olmaz."
"Ben burada tek başıma beş dakika kalsam kaybolurum."
Damon hafifçe güldü.
"Kaybolmana izin vermem."
"Zaten sorun da bu."
Bana baktı.
"Ne?"
"Senin her şeye karışman."
"Henüz her şeye karışmıyorum."
"Henüz..."
Damon gülümsedi.
"Bu kelimeyi seviyorsun."
"Sen kullanmayı bırakmadığın için."
Birlikte koridorda ilerledik.
Sağ tarafta büyük bir salon vardı.
Kapısı açıktı.
İçeride koyu renkli koltuklar, büyük bir şömine ve duvar boyunca uzanan kitaplıklar bulunuyordu.
Biraz ileride başka bir oda vardı.
"Orası ne?"
"Kütüphane."
İçeriye baktım.
Gözlerim büyüdü.
"Şaka yapıyorsun."
Damon:
"Hayır."
İçeri girdim.
Duvarların neredeyse tamamı kitaplarla doluydu.
Raflar tavana kadar uzanıyordu.
Bir köşede merdiven vardı.
Ortada büyük bir masa ve birkaç koltuk bulunuyordu.
"Burada kaç kitap var?"
"Bilmiyorum."
"Sen hiç kitap okur musun?"
"Bazen."
"Ne tür?"
"Genellikle tarih, strateji, hukuk."
Gülümsedim.
"Hiç romantik kitap yok mu?"
Damon bana baktı.
"Yok."
"Yazık."
"Sen okuyorsun."
"Evet."
"Biliyorum."
"Tabii."
Bir an sessiz kaldım.
Sonra gözlerimi kıstım.
"Sen benim kitap okuduğumu da mı biliyorsun?"
"Bir kitabı kafede unutmuştun."
Şaşkınlıkla ona baktım.
"Sen..."
Damon:
"Devam et."
"Gerçekten çok garipsin."
"Farkındayım."
Kütüphaneden çıktık.
Bir başka koridora girdik.
Burada daha az gösteriş vardı.
Daha sakin, daha sıcak bir bölüm gibiydi.
Damon yürürken:
"Burada misafir odaları var."
"Misafir odası mı?"
"Evet."
"Bir sürü mü?"
"On iki."
Olduğum yerde durdum.
"On iki mi?"
"Evet."
"Sen gerçekten bu kadar misafir ağırlıyor musun?"
"Hayır."
"Öyleyse neden on iki tane?"
Damon omuz silkti.
"Ev böyle."
"Bu cevap değil."
"Benim için yeterli."
Başımı iki yana salladım.
"İnanılmaz."
Bir süre daha yürüdük.
Sonunda büyük camlarla çevrili bir salona geldik.
Dışarıda devasa bir bahçe görünüyordu.
Ay ışığı çimenlerin üzerine düşüyordu.
Bir havuzun yüzeyi ışığı yansıtıyordu.
Manzara gerçekten güzeldi.
İstemeden:
"Çok güzel."
dedim.
Damon yanımda durdu.
"Beğendin mi?"
"Evet."
"İstersen buraya istediğin zaman gelebilirsin."
"Ben buraya taşınmıyorum."
Damon'un yüzünde hafif bir gülümseme oluştu.
"Ben taşın demedim."
"Ama öyle düşündün."
"Belki."
"Bak."
Parmağımı ona doğru kaldırdım.
"Ben kendi evimi seviyorum."
"Biliyorum."
"Restoranımı da seviyorum."
"Biliyorum."
"Ve kendi hayatımı."
Damon birkaç saniye boyunca yüzüme baktı.
Sonra başını salladı.
"Onu senden almak gibi bir niyetim yok."
Bu cümle beni şaşırttı.
"Gerçekten mi?"
"Gerçekten."
Bir süre birbirimize baktık.
Sonra Damon:
"Senin hayatının içine girmek istiyorum."
Kaşlarım çatıldı.
"Ama?"
"Ama kapıyı sen açmalısın."
Kalbim hafifçe hızlandı.
Bu adam bazen o kadar korkutucu oluyordu ki...
Sonra bir cümle söylüyor ve bütün dengemi bozuyordu.
Başımı çevirdim.
"Ben yine de eve gitmek istiyorum."
"İlk önce yemek."
İç çektim.
"Tamam."
Damon saatine baktı.
"Yemek hazır olmak üzeredir."
Sonra bana doğru döndü.
"Yemekten sonra Adrian seni evine bırakacak."
Rahat bir nefes verdim.
"Gerçekten mi?"
"Evet."
"Sen gelmeyecek misin?"
Damon birkaç saniye sessiz kaldı.
"Hayır."
"İyi."
Damon kaşını kaldırdı.
"Bu kadar mı?"
"Evet."
"Neden?"
"Çünkü bugün zaten yeterince olay yaşadım."
Damon güldü.
"Anladım."
Tam o sırada uzaktan ayak sesleri duyuldu.
Bir görevli yaklaşıp başını eğdi.
"Patron, yemek hazır."
Damon:
"Tamam."
Sonra bana baktı.
"Gel."
Bu kez elimi tutmadı.
Sadece yanımdan yürüdü.
Ben de onun yanında ilerledim.
Ve içimden geçirdim:
Belki Damon Voss'un dünyası karanlıktı.
Belki bu kadar adam, bu kadar kamera ve bu kadar güvenlik beni korkutmalıydı.
Ama şu an tek istediğim...
Bir tabak yemek yiyip kendi yatağıma gitmekti.
Ve nedense Damon da bunu anlayan tek kişi gibiydi.
Yemek odasına girdiğimiz anda adımlarım kendiliğinden yavaşladı.
Gözlerim önce Damon'a, sonra masaya kaydı.
Masayı gördüğüm anda şaşkınlıkla birkaç adım daha attım.
"İnanamıyorum..."
Damon bana baktı.
"Ne oldu?"
Parmağımla masayı işaret ettim.
"Salçalı makarna mı bu?"
Damon'un kaşları hafifçe kalktı.
"Öyle görünüyor."
"Yoksa ben artık hayal mi görüyorum?"
Damon'un dudaklarının kenarı kıvrıldı.
"Hayal görmüyorsun."
Masaya biraz daha yaklaştım.
Ortada kocaman bir tabak salçalı makarna duruyordu. Yanında fırında hazırlanmış tavuk, pilav, salata, yoğurt, sıcak ekmekler, birkaç çeşit meze ve tatlılar vardı.
Yorumlar
- Metin Taner Yavuz: Bu cümle çok etkileyici damon seni kaybetmekten korktuğunu açıkça söylüyor
- Alper Akgün: burası gerçekten büyüleyici bir yer ama keşke o kadar güvenlik olmasa
- Efe Hendek: damon sen ne garip bir adamsın bazen korkutuyorsun insanı