bölüm 30 masadaki sessizlik
gölge`nin içinde kaybolan kelebek
Ne kadar zaman geçti bilmiyorum. Bilmek de istemiyordum. Şu an sadece yemek yiyordum. Ne kadar çok acıkmış olduğumun yeni farkına varıyordum.
Önümdeki tabakta kalan son birkaç parça salçalı makarnaya bakarken içimden garip bir şekilde gülmek geldi. Az önce Damon Voss gibi hakkında hiçbir şey bilmediğim, ama tehlikeli olduğu her halinden belli olan bir adamın sarayını andıran evinde oturuyordum.
Ve benim bütün derdim...
Makarnaydı.
Çatalımı bir kez daha tabağa daldırdım.
Salçayı biraz fazla kaçırmışlardı. Ama nedense bu hoşuma gidiyordu. Yanındaki yoğurttan bir kaşık alıyor, sonra tekrar makarnaya dönüyordum. Arada bir ekmek koparıp tabağın kenarında kalan salçaya banıyordum.
O kadar dalmıştım ki Damon'ın beni izlediğini bile fark etmedim.
Ta ki boğazımı temizleyen sesini duyana kadar.
Başımı kaldırdım.
Damon karşımdaki sandalyede oturmuş, dirseğini masaya dayamış, elindeki kahvesinden bir yudum alıyordu. Yüzünde belli belirsiz bir gülümseme vardı.
Kaşlarımı çattım.
"Ne?"
"Hiç."
"Öyle bakıyorsun."
"Nasıl bakıyorum?"
"Benimle dalga geçiyormuşsun gibi."
Damon kahvesini masaya bıraktı.
"Dalga geçmiyorum."
"Kesinlikle geçiyorsun."
"Hayır."
"Yüzündeki ifadeden belli."
Bu kez gerçekten gülümsedi.
"Yemeğini bu kadar sevmeni izlemek hoşuma gidiyor."
Elimdeki çatal havada kaldı.
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
Sonra yüzümün ısındığını hissedip hemen önüme baktım.
"Ben sadece acıkmışım."
"Biliyorum."
"Sabah kahvaltı yapmadım."
"Biliyorum."
Başımı kaldırdım.
"Onu da mı biliyorsun?"
Damon birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra sakin bir şekilde,
"Evet," dedi.
İçimden derin bir nefes verdim.
"Sen gerçekten ürkütücüsün."
"Farkındayım."
En azından bunu inkâr etmiyordu.
Çatalımı tabağın kenarına bıraktım. Sonra peçeteyi almak için elimi uzattım.
Tam o sırada Damon'ın bakışları yüzüme kaydı.
Kaşlarını hafifçe kaldırdı.
"Marina."
"Efendim?"
"Bir dakika."
"Ne oldu?"
Cevap vermeden ayağa kalktı.
Ben de şaşkınlıkla onu izledim.
Damon masanın diğer tarafına doğru yürüdü. Elinde temiz bir peçeteyle yanıma geldi.
"Ne yapıyorsun?"
"Çenene bakıyorum."
Refleks olarak elim çeneme gitti.
"Ne olmuş?"
Damon başını hafifçe yana eğdi.
"Salça."
Bir an donup kaldım.
"Ne?"
"Salça."
"Yüzümde mi?"
"Evet."
Hemen peçeteyi almak için elimi uzattım.
Ama Damon benden önce davrandı.
Peçeteyi parmaklarının arasında tutup çenemin kenarındaki salçayı nazikçe sildi.
O an istemsizce nefesimi tuttum.
Hareketi o kadar sakin ve doğal olmuştu ki birkaç saniye ne tepki vereceğimi bilemedim.
Damon ise hiçbir şey olmamış gibi peçeteyi çekti.
"Bir de burada var."
Parmağıyla yanağımı işaret etti.
Elimi hemen yanağıma götürdüm.
"Orada da mı?"
"Evet."
"Harika."
Kendi kendime söylenirken Damon'ın dudaklarının kenarı kıvrıldı.
"Ne?"
"Hiç."
"Yine gülüyorsun."
"Çünkü ilk defa seni böyle görüyorum."
"Nasıl?"
"Rahat."
Bu kelime beni susturdu.
Rahat.
Gerçekten rahat mıydım?
Bir süre düşündüm.
Az önce Damon'ın kim olduğunu, neden beni aylarca izlediğini, neden borçlarımı bildiğini, neden bana yardım ettiğini düşünüyordum.
Bunların hiçbiri değişmemişti.
Hâlâ tehlikeliydi.
Hâlâ hakkında çok az şey biliyordum.
Ama nedense...
Bu masada otururken kendimi güvende hissediyordum.
Bu düşünce beni korkuttu.
Çünkü güvenmek, özellikle de böyle bir adama güvenmek, benim için kolay değildi.
Başımı kaldırdım.
"Damon."
"Efendim?"
"Sen neden bana böyle davranıyorsun?"
Bakışları ciddileşti.
"Nasıl?"
"Sanki..." Duraksadım. "Sanki beni uzun zamandır tanıyormuşsun gibi."
"Çünkü tanıyorum."
"Hayır. Gerçekten tanımıyorsun."
Damon sessizce beni dinledi.
Ben devam ettim.
"En sevdiğim yemeği biliyorsun. Kahvemi nasıl içtiğimi biliyorsun. Çayıma kaç şeker attığımı biliyorsun. Hangi takıları sevdiğimi biliyorsun. Saçlarımı boyatmamı istemediğimi bile biliyorsun."
Damon'ın bakışları yumuşadı.
"Saçlarını boyatma."
İstemsizce gözlerimi devirdim.
"Bak, yine söylüyorsun."
"Çünkü sana yakışıyor."
"Eski nişanlım nefret ederdi."
Damon'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.
Kai'nin adını söylemem bile havayı değiştirmişti.
Damon birkaç saniye sustu.
"Artık onun ne düşündüğünün bir önemi yok."
Bu kez cevap vermedim.
Çünkü haklıydı.
Kai'nin ne düşündüğünün artık gerçekten bir önemi yoktu.
Ben yıllarca onun sevdiği renkleri giydim.
Sevmediği şeyleri hayatımdan çıkardım.
Saçlarımı boyamamı istediğinde reddettim ama bunun için bile kaç kez tartıştığımızı hatırlıyordum.
Kırmızı giymemi istemezdi.
Ben ise şimdi kırmızı bir elbiseyle onun karşısına çıkmıştım.
Belki de o elbiseyi giymemin en güzel tarafı buydu.
İlk kez bir şeyi onun hoşuna gitmediği için değil, benim hoşuma gittiği için yapmıştım.
Damon sandalyesine geri oturdu.
"Marina."
"Hı?"
"Bir daha kimsenin sana ne giyeceğini, saçını nasıl kullanacağını, neyi sevip sevmeyeceğini söylemesine izin verme."
Kaşlarımı kaldırdım.
"Sen de mi?"
"Ben ne yapıyorum?"
"Bana az önce saçlarını boyatma dedin."
"Çünkü sana yakıştığını söyledim. Boyatıp boyatmamak senin kararın."
Bir an sustum.
Sonra hafifçe gülümsedim.
"İyi cevap."
Damon da gülümsedi.
"Teşekkür ederim."
Tam o sırada masadaki tabağıma baktım.
Tabağın dibinde hâlâ biraz salça kalmıştı.
Çatalımı tekrar elime aldım.
Damon şaşkınlıkla bana baktı.
"Yine mi?"
"Ne?"
"Daha az önce bitirdin."
"Tabakta salça kaldı."
"Onu da mı yiyeceksin?"
"Evet."
Damon başını iki yana salladı.
"Sen gerçekten..."
"Ne?"
"Hiç beklediğim gibi biri değilsin."
"Nasıl biri bekliyordun?"
"Mesafeli."
"Ben mi?"
"Evet."
Kıkırdadım.
"Yanlış kişiyi takip etmişsin."
Damon ilk kez gerçekten güldü.
Sesi alçaktı ama samimiydi.
Ben de gülmeye başladım.
Bir süre sonra masadaki gerginlik tamamen kayboldu.
Sanki ikimiz de birkaç dakikalığına dünyanın geri kalanını unutmuştuk.
Sonra Damon masanın üzerindeki bardağıma baktı.
"Çayın bitti."
Bardağa baktım.
Gerçekten bitmişti.
"Bir tane daha ister misin?" diye sordu.
"Olur."
Damon başını kapıya çevirdi.
"Çay getirin."
Kapının dışında bekleyen görevli hemen cevap verdi.
"Emredersiniz efendim."
Birkaç dakika içinde yeni bir bardak yeşil çay önümdeydi.
Yanında iki tane de şeker küpü vardı.
Şekerlere baktım.
Sonra Damon'a.
"İki tane."
"Ne?"
"İki şeker."
"Sen iki şeker atıyorsun."
"Sen bunu da mı biliyorsun?"
"Üç ay, Marina."
Gözlerimi kıstım.
"Üç ay."
"Evet."
"Üç ay boyunca beni izledin."
"Evet."
"Bu normal değil."
"Değil."
Bu kadar kolay kabul etmesi karşısında ne diyeceğimi bilemedim.
"En azından dürüst olduğun için teşekkür ederim."
Damon başını hafifçe eğdi.
"Yalan söyleyerek seni yanımda tutmak istemiyorum."
Bu cümle içimde bir yere dokundu.
Çünkü hayatımdaki en büyük yalanlardan biri Kai'den gelmişti.
Beş yıl boyunca onun sözlerine inanmıştım.
Şimdi karşımdaki adam ise bana korkunç gerçekleri açık açık söylüyordu.
Belki de bu yüzden onun yanında ne hissedeceğimi bilmiyordum.
Çayımı karıştırdım.
Sonra küçük bir yudum aldım.
Damon da kahvesini içti.
Bir süre sessizlik oldu.
Ama bu kez sessizlik rahatsız edici değildi.
Tam tersine...
Sakinleştiriciydi.
Başımı sandalyeye yasladım.
Karnım sıcacık olmuştu.
İlk defa o gün omuzlarımın üzerindeki yük biraz hafiflemiş gibiydi.
Gözlerimi birkaç saniyeliğine kapattım.
Sonra Damon'ın sesi geldi.
"Uykun mu geldi?"
"Biraz."
"İstersen odanı gösterebilirim."
Gözlerimi açtım.
"Benim odam mı?"
"Misafir odası."
"Ben misafir miyim?"
Damon bir an düşündü.
Sonra sakin bir şekilde cevap verdi.
"Şimdilik."
Kaşımı kaldırdım.
"Şimdilik mi?"
"Bir gün burada misafir olmayacağını umuyorum."
Kalbim istemsizce hızlandı.
Hemen başka tarafa baktım.
"Çok iddialısın."
"Ben ne istediğimi bilen biriyim."
"Ya ben istemezsem?"
Damon'ın yüzündeki ifade ciddileşti.
"O zaman istemezsin."
Şaşırdım.
"Bu kadar mı?"
"Evet."
"Beni zorlamayacak mısın?"
"Hayır."
"Peşimden adam göndermeyecek misin?"
Damon birkaç saniye sustu.
"İzlemek başka, zorlamak başka."
"Yine de beni izliyorsun."
"Evet."
"Bu biraz rahatsız edici."
"Bil
Yorumlar
- Ege Yıldız: biraz daha güçlü ol ve onun yanında kendini güvende hissetmeyi dene