bölüm 31 sessizlikte büyüyen karanlık
gölge`nin içinde kaybolan kelebek
Damon çalışma odasına döndüğünde kapıyı arkasından sertçe kapattı.
Odanın içindeki sessizlik, az önce yemek salonunda kalan sıcak havanın tam tersiydi.
Burada her şey daha karanlıktı.
Duvarlardaki koyu renk ahşap paneller, ağır perdeler, büyük kitaplıklar ve masanın üzerindeki dağınık dosyalar odanın havasını daha da boğucu hâle getiriyordu.
Damon ceketini çıkarmadı.
Kravatını gevşetmedi.
Sadece masasının arkasındaki koltuğa oturdu.
Elindeki kristal kadehi kaldırdı.
İçindeki sert içkiden bir yudum aldı.
Sonra gözlerini birkaç saniyeliğine kapattı.
Ama aklındaki tek şey Marina'ydı.
Yemek masasındaki hâli...
Salçalı makarnaya bakarken yüzünde oluşan o şaşkın ifade...
Çatalı eline alışı...
Aç olduğunu fark ettiğinde neredeyse bütün tabağı birkaç dakika içinde bitirişi...
Çenesine bulaşan salça...
Sonra ona bakıp utanarak yüzünü temizlemeye çalışması...
Damon'ın dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
"Salak kadın..."
Bunu söylerken sesi öfkeli değildi.
Tam tersine, kendi kendine söyleniyordu.
Kadehini parmaklarının arasında çevirdi.
Üç aydır Marina'yı uzaktan izliyordu.
Üç ay boyunca onun hayatına girmeden önce onu anlamaya çalışmıştı.
Neleri sevdiğini...
Nelerden nefret ettiğini...
Ne zaman güldüğünü...
Ne zaman sustuğunu...
Kimin yanında rahat olduğunu...
Kimden uzak durduğunu...
Ve bugün ilk defa bütün bunları uzaktan izlemek yetmemişti.
Onu karşısında görmek istemişti.
Sesini doğrudan duymak...
Yüzündeki ifadeleri kendi gözleriyle görmek...
Onunla aynı masada oturmak...
Ve şimdi daha da kötüsü olmuştu.
Damon artık Marina'yı yalnızca uzaktan görmek istemiyordu.
Yanında istiyordu.
Bu düşünceyi bastırmaya çalışmadı.
Çünkü Damon Voss, istediği şeyleri bastıran bir adam değildi.
İstediğini alırdı.
Koruyacağını söylediyse korurdu.
Birini yok edeceğini söylediyse de ikinci kez düşünmezdi.
Ama Marina...
Marina başka bir şeydi.
Onun söz konusu olduğu yerde Damon'ın yıllardır kurduğu bütün dengeler bozuluyordu.
Kadehi tekrar dudaklarına götürdü.
Tam o sırada arkasından Adrian'ın sesi geldi.
"Efendim."
Damon cevap vermedi.
Adrian birkaç saniye bekledi.
Sonra tekrar konuştu.
"Marina Hanım'ı evine bırakacak mıyım?"
Damon'ın bakışları hâlâ elindeki kadehteydi.
"Evine..."
Kelimeyi ağır ağır tekrarladı.
Sanki zihninde tartıyordu.
Marina şu anda kendi evinde değildi.
Onun evindeydi.
Onun çatısının altındaydı.
Ve Damon, bunun düşündüğünden çok daha fazla hoşuna gittiğini fark ediyordu.
Kadehte kalan içkiyi tek seferde içti.
Kristal kadehi masaya bıraktığında çıkan ses odada yankılandı.
"Git."
Adrian kaşlarını çattı.
"Nereye?"
Damon ayağa kalktı.
"Ben gidip soracağım."
Adrian şaşkınlıkla baktı.
"Efendim?"
Damon ceketinin düğmesini ilikledi.
"Marina'ya soracağım."
"Uyuyorsa?"
Damon ona sert bir bakış attı.
"O zaman uyandırmam."
Adrian birkaç saniye sustu.
Damon çalışma masasının önünden geçip kapıya yöneldi.
Adrian arkasından baktı.
"Efendim, sadece bir soru soruyorum."
Damon kapının kolunu tuttu.
"Ne?"
"Bu kadar takıntılı davranmanızın bir sebebi var mı?"
Damon başını yavaşça ona çevirdi.
Bakışları sertleşti.
"Adrian."
"Efendim?"
"Benim neye takıntılı olduğumu sorgulama."
Adrian hafifçe başını eğdi.
"Emredersiniz."
Damon kapıyı açtı.
"Ve Marina hakkında konuşurken ağzından çıkan her kelimeye dikkat et."
Adrian sustu.
Damon koridora çıktı.
Ayak sesleri mermer zeminde ağır ağır yankılanıyordu.
Birkaç dakika boyunca hiçbir şey söylemeden yürüdü.
Koridorun sonunda Marina'nın kaldığı misafir odasının önüne geldi.
Durdu.
Bir an kapıya baktı.
Sonra elini kaldırıp iki kez vurdu.
Tak.
Tak.
"Marina."
Cevap yoktu.
Damon'ın kaşları çatıldı.
Bir kez daha kapıya vurdu.
"Marina."
Yine ses yoktu.
Damon birkaç saniye bekledi.
Sonra elini kapının koluna koydu.
"Marina, giriyorum."
Kapıyı yavaşça açtı.
Odaya girdiğinde ilk fark ettiği şey sessizlik oldu.
Sonra yatağa baktı.
Ve olduğu yerde kaldı.
Marina uyuyordu.
Derin, huzurlu bir uykudaydı.
Yüzü yastığın üzerinde hafifçe yana dönüktü.
Uzun sarı saçları yastığın üzerine dağılmıştı.
Gün boyunca özenle yaptığı saçlar artık tamamen doğal hâline dönmüştü.
Yüzündeki makyajın büyük kısmı silinmişti.
Dudakları hafif aralıktı.
Nefesi düzenliydi.
Damon birkaç saniye boyunca kıpırdamadı.
Onu daha önce defalarca görmüştü.
Fotoğraflarda.
Videolarda.
Kalabalıkların arasında.
Restoranında.
Arabasında.
Alışveriş yaparken.
Gülerken.
Ağlarken.
Sinirlenirken.
Ama şimdi...
İlk defa onu gerçekten uyurken görüyordu.
Fotoğrafsız.
Kamerasız.
Ekransız.
Kanlı canlı.
Karşısındaydı.
Damon'ın yüzündeki sert ifade birkaç saniyeliğine kayboldu.
Yerine garip bir sessizlik geldi.
"Demek böyle uyuyorsun..."
Sesi neredeyse fısıltıydı.
Marina kıpırdamadı.
Damon yatağın yanına doğru birkaç adım attı.
Yavaşladı.
Normalde kimseye bu kadar yaklaşmasına izin vermezdi.
Kimsenin özel alanına girmesine ihtiyaç duymazdı.
Ama şimdi...
Marina'nın yatağının kenarında duruyordu.
Ellerini cebine soktu.
Bir süre sadece onu izledi.
Sonra cebinden telefonunu çıkardı.
Adrian'ın mesaj ekranını açtı.
Kısa bir mesaj yazdı.
"Boşuna bekleme. Marina gelmeyecek. Uyuyor. Kimse rahatsız etmeyecek."
Gönderdi.
Telefonu tekrar cebine koydu.
Damon yatağın kenarına oturdu.
Yatak hafifçe çöktü.
Marina yine de uyanmadı.
Damon ona baktı.
Gözlerini yüzünden ayırmadan derin bir nefes aldı.
İçinde bir şeylerin daha da büyüdüğünü hissediyordu.
Takıntısı.
Koruma isteği.
Sahiplenme arzusu.
Ve bunların hepsinin altında, kabul etmek istemediği o duygu...
Aşk.
Damon Voss gibi bir adamın hayatında aşkın yeri olmamıştı.
Aşkı zayıflık olarak görmüştü.
İnsanları birbirine bağlayan, sonra da birbirlerini öldürecek kadar acı çektiren gereksiz bir duygu olarak görmüştü.
Ta ki Marina çıkana kadar.
Şimdi ise o duygu göğsünün ortasında ağır bir taş gibi duruyordu.
Damon elini yavaşça kaldırdı.
Marina'nın alnına düşmüş birkaç sarı saç telini parmaklarının arasına aldı.
Çok hafif bir hareketle kenara çekti.
Sonra saçlarını okşadı.
Bir kez.
İkinci kez.
Üçüncü kez.
Marina uykusunda hafifçe kıpırdandı.
Damon hemen elini durdurdu.
Onu uyandırmak istemiyordu.
Bir süre bekledi.
Marina yeniden sakinleşince parmaklarını saçlarının üzerinde çok hafifçe gezdirdi.
Damon'ın sert yüzündeki ifade yumuşamıştı.
Ama gözleri hâlâ aynıydı.
Keskin.
Karanlık.
Takıntılı.
"Sen benim başıma gelen en büyük belalardan birisin."
Marina cevap vermedi.
Damon hafifçe güldü.
"Farkında bile değilsin."
Başını biraz eğdi.
"Üç ay boyunca seni uzaktan izledim."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Şimdi seni burada görünce yetmedi."
Damon'ın çenesi gerildi.
"Hiçbir şey yetmiyor."
Bir an sustu.
Sonra daha alçak sesle konuştu.
"Sesini duymak yetmiyor."
"Yüzünü görmek yetmiyor."
"Yanında oturmak yetmiyor."
"Koruduğumu bilmek yetmiyor."
Gözleri Marina'nın yüzünde kaldı.
"Ben seni hayatımın içinde istiyorum."
Marina yine hiçbir şeyden habersiz uyuyordu.
Damon birkaç saniye daha onu izledi.
Sonra saçlarını son kez hafifçe okşadı.
"Uyumaya devam et."
Ayağa kalktı.
Yatağın kenarından uzaklaştı.
Kapıya doğru yürüdü.
Tam kapıdan çıkacakken yeniden dönüp ona baktı.
Marina hâlâ aynı şekilde uyuyordu.
Damon'ın yüzünde küçük, belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
"İyi geceler, küçük bela."
Kapıyı sessizce kapattı.
Koridora çıktığında yüzündeki o yumuşak ifade tamamen kayboldu.
Yerine yine o sert Damon Voss gelmişti.
Adrian birkaç metre ileride bekliyordu.
Damon'ı görünce doğruldu.
"Uyuyor mu?"
Damon yürümeye devam etti.
"Evet."
"Evine bırakmıyoruz yani?"
Damon durmadan cevap verdi.
"Hayır."
Adrian peşinden yürümeye başladı.
"Sabah?"
Damon'ın bakışları koridorun sonuna kilitlendi.
"Sabah kendi kararını verecek."
Adrian birkaç saniye sustu.
Sonra hafifçe gülümsedi.
"Patron..."
Damon durdu.
"Ne?"
"Sanırım gerçekten bittiniz."
Damon ona soğuk bir bakış attı.
"Ben bitmedim."
Adrian kaşını kaldırdı.
Damon'ın sesi daha da sertleşti.
"Ben sadece ilk de