bölüm 32 sabahın ilk sesi

gölge`nin içinde kaybolan kelebek

Sabah gözlerimi açtığımda birkaç saniye boyunca nerede olduğumu anlayamadım.

Tavan...

Bembeyaz değildi.

Evimin tavanına da benzemiyordu.

Yatağın yumuşaklığı, odadaki ağır ama hoş koku, perdelerin arasından içeri süzülen gün ışığı...

Kaşlarımı çatıp tavana baktım.

Sonra bir anda dün gece olan her şey aklıma geldi.

Damon.

Saray gibi ev.

Restoran.

Babam.

Kai.

Victoria.

Adrian.

Ve salçalı makarna.

Özellikle salçalı makarna.

Gözlerimi birkaç saniye kapattım.

"Ben gerçekten Damon Voss'un evinde uyudum."

Bunu yüksek sesle söyleyince gerçek daha da tuhaf geldi.

Yataktan doğruldum.

Saçlarım yüzüme düşmüştü. Elimi saçlarımın arasından geçirip toparlamaya çalışırken komodinin üzerindeki telefona uzandım.

Telefonumun ekranı onlarca bildirimle doluydu.

Mina.

Mina.

Yine Mina.

Ve bir sürü mesaj.

Telefonu açıp ilk mesajına baktım.

Mina:

Uyudun mu?

İkinci mesaj:

Mina:

Marina cevap ver.

Üçüncü:

Mina:

Beni korkutma.

Dördüncü:

Mina:

Damon seni kaçırdıysa bana haber ver.

Kaşlarımı kaldırdım.

Son mesajı okuyunca istemsizce güldüm.

Hemen cevap yazdım.

Ben:

Kaçırmadı. Uyudum.

Mesajı gönderir göndermez telefon çalmaya başladı.

Mina arıyordu.

Açtım.

"ALO!"

Telefonu kulağımdan biraz uzaklaştırdım.

"Mina, günaydın."

"Günaydın mı?!"

"Ne var?"

"Ne var mı?! Gece boyunca sana mesaj attım! Aradım! Konumuna baktım! Sonra bir baktım hâlâ Damon Voss'un evindesin!"

"Bağırma."

"Bağıracağım!"

Gözlerimi devirdim.

"İyiyim."

"Gerçekten iyi misin?"

"Evet."

"Bir şey yaptı mı?"

"Hayır."

"Tehdit etti mi?"

"Hayır."

"Zorla bir şey yaptırdı mı?"

"Hayır."

Mina birkaç saniye sustu.

Sonra sesi biraz yumuşadı.

"Yemek yedin mi?"

Dudaklarımı büzdüm.

"Evet."

"Ne yedin?"

"Salçalı makarna."

Telefonun diğer ucundan kısa bir sessizlik geldi.

Sonra Mina kahkaha attı.

"Seninle ciddi ciddi konuşmaya çalışıyorum!"

"Ben de ciddiyim."

"Marina, adamın evinde geceyi geçiriyorsun ve bana salçalı makarna anlatıyorsun."

"Çok güzeldi ama."

"Allah aşkına!"

Gülmeye başladım.

Dün geceden beri ilk defa böyle rahat gülüyordum.

Mina da birkaç saniye sonra sustu.

"Şaka bir yana..."

"Hı?"

"Gerçekten iyi görünüyorsun."

"Nasıl anladın?"

"Sesinden."

Yatağın kenarına oturdum.

Bir an cevap veremedim.

Çünkü haklıydı.

İyi hissediyordum.

En azından uzun zamandır hissetmediğim kadar huzurluydum.

"İyiyim," dedim sonunda. "Gerçekten."

"Marina."

"Hı?"

"Oradan çıkmak istersen beni ara."

"Ararım."

"Söz?"

"Söz."

Telefonu kapattığımda bir süre ekrana baktım.

Sonra yatağın üzerinde etrafa göz gezdirdim.

Dün gece üzerimdeki kıyafetleri çıkarmış, rahat kıyafetlerimi giymiştim. Belli ki uyumadan önce kendim hazırlanmıştım ama ne zaman yaptığımı hatırlamıyordum.

Ayağa kalktım.

Tam o sırada kapıdan hafif bir tıklama sesi geldi.

Başımı çevirdim.

"Marina Hanım?"

Ses Adrian'ındı.

"Gel."

Kapı açıldı.

Adrian içeri girdi ama birkaç adım sonra durdu.

"Uyandırdım mı?"

"Hayır."

"Patron kahvaltının hazırlanmasını istedi."

"Şimdiden mi?"

Adrian saatine baktı.

"Dokuzu geçiyor."

Gözlerimi büyüttüm.

"Dokuz mu?"

"Evet."

"Ben bu kadar mı uyudum?"

Adrian hafifçe gülümsedi.

"Sanırım ihtiyacınız vardı."

İçimden derin bir nefes aldım.

"Olabilir."

Adrian kapıya doğru çekildi.

"İsterseniz aşağıya geçebilirsiniz."

"Tamam."

Adrian çıkacakken durdu.

"Marina Hanım."

"Evet?"

"Patron dün gece..."

Bir an sustu.

"Ne?"

Adrian'ın yüzünde tuhaf bir ifade oluştu.

"Hiç."

"Ne diyecektin?"

"Önemli değil."

"Adrian."

"Efendim?"

"Bir şey söyleyeceksen söyle."

Adrian birkaç saniye düşündü.

Sonra başını iki yana salladı.

"Patronun size iyi geceler dilediğini söyleyecektim."

Kaşlarımı kaldırdım.

"Damon mu?"

"Evet."

"Ne zaman?"

"Dün gece."

"Ben uyurken mi?"

Adrian cevap vermedi.

Bu sessizlik yeterince açıklayıcıydı.

Gözlerimi kıstım.

"Buraya geldi mi?"

Adrian boğazını temizledi.

"Ben çıkayım."

"Adrian!"

Ama çoktan kapıdan çıkmıştı.

Kapı kapandığında birkaç saniye öylece kaldım.

Damon gece odama gelmişti.

Ben uyurken.

Kalbim hafifçe hızlandı.

Neden geldiğini anlamıyordum.

Belki beni eve götürüp götürmeyeceğini sormak için.

Belki sadece kontrol etmek için.

Ama içimde garip bir merak oluşmuştu.

Aşağı indiğimde Damon'ı bulacağımı biliyordum.

Ve nedense onu görmek istiyordum.

Bu düşünce beni rahatsız etti.

"Marina, kendine gel."

Kendi kendime söylenip banyoya gittim.

Yüzümü yıkadım.

Saçlarımı taradım.

Sonra aynaya baktım.

Dün geceye kıyasla yüzüm daha dinç görünüyordu.

Ama gözlerimde hâlâ son birkaç haftanın yorgunluğu vardı.

Kai'nin ihaneti.

Babamın sözleri.

Victoria.

Restoran.

Borç.

Tehditler.

Damon.

Her şey üst üste gelmişti.

Ama artık başka bir şey daha vardı.

Damon'ın yanında hissettiğim o tuhaf güven.

Bunu anlamam gerekiyordu.

Ama acele etmek istemiyordum.

Çünkü Damon Voss sıradan bir adam değildi.

Bunu kendime tekrar tekrar hatırlatmam gerekiyordu.

Hazırlandıktan sonra odadan çıktım.

Koridora adım attığım anda birkaç güvenlik görevlisi beni gördü.

Hepsi başını eğdi.

Ben de ne yapacağımı bilemeden hafifçe başımı salladım.

"Merhaba."

Adamların hiçbiri cevap vermedi.

Sadece saygıyla kenara çekildiler.

"Bu adamlar gerçekten korkutucu."

Kendi kendime mırıldanarak merdivenlerden aşağı indim.

Yemek salonuna geldiğimde masanın hazır olduğunu gördüm.

Ve tabii ki...

Salçalı makarna.

Bir an durdum.

"Damon bunu bilerek yapıyor."

Masaya oturdum.

Tam çatalı elime alacaktım ki arkamdan o tanıdık ses geldi.

"Ne yapıyorum?"

Döndüm.

Damon kapının yanında duruyordu.

Üzerinde siyah bir gömlek ve siyah pantolon vardı. Kollarını dirseklerine kadar sıvamıştı.

Dün geceki sert ve karanlık hâli hâlâ üzerindeydi.

Ama bu sabah daha sakin görünüyordu.

"Hiç."

"Salçalı makarnaya bakıyorsun."

"Çünkü yine var."

"Sevdin."

"Çok."

Damon'ın dudaklarının kenarı kıvrıldı.

"Onu biliyorum."

"Sen bunu her gün mü yaptıracaksın?"

"İstersen."

Başımı yana eğdim.

"Sonra kilo alırsam?"

Damon hiç düşünmeden cevap verdi.

"Al."

Gözlerimi büyüttüm.

"Ne?"

"Al."

"Çok kolay söylüyorsun."

"Kaç kilo alırsan al."

Bir an sustum.

Sonra istemsizce gülümsedim.

"Sen gerçekten garip bir adamsın."

"Bunu ilk kez söylemiyorsun."

Damon gelip karşıma oturdu.

Masadaki kahvesini aldı.

Ben de makarnama baktım.

Sonra aklıma gece geldi.

"Adrian bana bir şey söyledi."

Damon kahvesinden bir yudum aldı.

"Ne söyledi?"

"Sen dün gece odama gelmişsin."

Damon'ın eli birkaç saniyeliğine durdu.

Sonra kahvesini masaya bıraktı.

"Evet."

"Ben uyurken."

"Evet."

"Niye?"

Damon doğrudan gözlerimin içine baktı.

"Seni eve gönderecektim."

"Sonra?"

"Uyuduğunu gördüm."

"Sonra?"

"Uyandırmadım."

Kaşlarımı kaldırdım.

"Başka?"

"Başka ne olacak?"

"Saçımı okşadın mı?"

Damon'ın yüzünde ilk kez çok hafif bir şaşkınlık gördüm.

Sonra hiç utanmadan cevap verdi.

"Evet."

Bir an donup kaldım.

"Sen..."

"Ne?"

"Gerçekten yaptın."

"Evet."

"Ben uyurken."

"Evet."

"Ve bunu bana böyle sakin sakin söylüyorsun."

Damon arkasına yaslandı.

"Yalan mı söyleyeydim?"

"Hayır ama..."

Cümlemi tamamlayamadım.

Damon'ın bakışları yüzümdeydi.

"Rahatsız oldun mu?"

Bu soruya hemen cevap veremedim.

Çünkü dürüst olmak gerekiyordu.

"Biraz garipsedim."

Damon başını salladı.

"Anladım."

"Bir daha yapma."

"Tamam."

Bu kadar kolay kabul etmesi beni şaşırttı.

"Gerçekten mi?"

"Evet."

"İtiraz etmeyecek misin?"

"Hayır."

Çatalımı elime aldım.

"Teşekkür ederim."

Damon bana birkaç saniye baktı.

Sonra kahvesini aldı.

"Marina."

"Hı?"

"Uyurken seni rahatsız etmeyeceğim."

"Tamam."

"Uyandığında da kararlarını kendin vereceksin."

Başımı kaldırdım.

"Bu önemli."

"Biliyorum."

"Çünkü hayatımda yeterince insan benim yerime karar verdi."

Damon'ın yüzündeki ifade sertleşti.

"Kai mi?"

"Babam. Kai. Victoria. Hepsi."

Bir süre sustum.

"Artık kimsenin benim yerime karar vermesini istemiyorum."

Damon gözlerini benden ayırmadan cevap verdi.

"Ben de istemiyorum."

"Sen de mi?"

"Evet."

"Garip."

"Nesi garip?"

"Sen herkese emir veriyorsun."

Damon hafifçe gülümsedi.