bölüm 33 karanlığın koruması

gölge`nin içinde kaybolan kelebek

Makarnamı yemeye devam ederken Damon'ın söylediklerini düşündüm.

Önümdeki tabağa baktım.

Sonra tekrar Damon'a.

Aklıma bir şey geldi.

Çatalımı havada tutup kaşlarımı kaldırdım.

"Atladığın bir konu var."

Damon kahvesinden bir yudum aldı.

"Neyi?"

"Araba."

Kaşları hafifçe çatıldı.

"Hangi araba?"

"Dün gece restoranın önünde bıraktığım araba."

Damon birkaç saniye bana baktı.

"Senin araban."

Çatalımı tabağa bıraktım.

"Hayır."

Damon'ın bakışları değişti.

"Hayır mı?"

"Hayır."

Derin bir nefes aldım.

"O araba benim değil."

Damon sessiz kaldı.

"Nasıl yani?"

"Kai bana sevgililer gününde hediye etmişti."

Damon'ın yüzündeki ifade bir anda sertleşti.

Bunu görmemek mümkün değildi.

Çenesindeki kas gerildi.

Elindeki kahve fincanını masaya biraz sert bıraktı.

Ben hemen parmağımı ona doğru kaldırdım.

"İşte!"

Damon kaşlarını çattı.

"Ne?"

"O bakış."

"Hangi bakış?"

"Az önceki."

"Ne olmuş bakışıma?"

"Bir şey yapmayı düşünüyorsun."

Damon cevap vermedi.

Ben de gözlerimi kıstım.

"Damon."

"Efendim?"

"Sakın."

"Sakın ne?"

"O arabayla ilgili hiçbir şey yapma."

"Marina—"

"Hayır."

Çatalımı tekrar elime aldım.

"Bak, araba güzel. Kabul ediyorum. Ama o araba artık benim için bir anlam ifade etmiyor."

Damon'ın yüzü hâlâ sertti.

"Senin olduğunu söyledin."

"Hayır, yanlış anladın."

"Sen kullanıyordun."

"Çünkü bana verilmişti."

"Öyleyse senindi."

Başımı iki yana salladım.

"Hayır. Artık değil."

Damon birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra sakin ama sert bir sesle sordu:

"Onu geri mi vereceksin?"

"Muhtemelen."

"Ne zaman?"

"Henüz bilmiyorum."

Damon arkasına yaslandı.

"Araba sende kalsın."

"Hayır."

"Marina."

"Damon."

Birbirimize birkaç saniye baktık.

Sonra ben dayanamayarak güldüm.

"Seninle bir konuda anlaşmak gerçekten çok zor."

"Çünkü inat ediyorsun."

"Ben mi?"

"Evet."

"Sen benden betersin."

"Olabilir."

Çatalımı tekrar tabağıma daldırdım.

"Bir de sakın ama sakın bana araba alma."

Damon'ın kaşı havaya kalktı.

"Neden?"

"Çünkü o bakışları gördüm."

"Hangi bakışları?"

"Bir şey satın almaya karar vermiş insan bakışı."

Damon'ın dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

"Belki araba almak istemiyorum."

"İnanmıyorum."

"Belki başka bir şey."

"Hiçbir şey alma."

"Hiçbir şey mi?"

"Hiçbir şey."

"Takı?"

"Hayır."

"Elbise?"

"Hayır."

"Çanta?"

"Hayır."

"Altın?"

Bir an durdum.

Damon'ın yüzüne baktım.

Sonra ciddi bir ifadeyle:

"Altın konusunda bir istisna yapabiliriz."

Damon güldü.

"İşte seni böyle yakalıyorum."

"Ne yapayım? Altın benim zayıf noktam."

"Biliyorum."

"Tabii biliyorsun."

Makarnamdan bir çatal daha aldım.

"Fakat gerçekten söylüyorum. Bana araba alma. Hele ki Kai'nin arabasının yerine başka bir araba alıp önüme koyarsan seni geri gönderirim."

Damon'ın gözlerinde eğlenceli bir parıltı belirdi.

"Beni mi gönderirsin?"

"Evet."

"Benim evimde?"

"Senin evin olması bir şeyi değiştirmez."

Damon başını iki yana salladı.

"Sen gerçekten cesursun."

"Hayır."

"Öylesin."

"Ben sadece artık korktuğum şeylere rağmen konuşuyorum."

Bu kez Damon'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.

Birkaç saniye boyunca bana baktı.

Sonra başını hafifçe eğdi.

"Bu daha iyi."

"Nesi?"

"Korktuğun hâlde susmaman."

Çatalımı tabağa bıraktım.

"Çünkü yıllarca sustum."

"Bir daha susma."

Bu iki kelimeyi söylerken sesi o kadar netti ki içimde bir şey kıpırdadı.

Bir süre sessiz kaldım.

Sonra aklıma asıl istediğim şey geldi.

"Madem illa Adrian beni bırakacak..."

Damon kahvesini aldı.

"Hı?"

"İlk evime bıraksa olur mu?"

Damon'ın bakışları üzerime çevrildi.

"Evine?"

"Evet."

"Ne için?"

"Üzerimi değiştireceğim."

Damon birkaç saniye düşündü.

"Sonra restorana gideceksin."

"Evet."

"Ne giyeceksin?"

"Çalışırken rahat bir şey."

"Ne kadar sürecek?"

"On dakika."

Damon kaşlarını çattı.

"On dakika."

"Evet."

"Yirmi."

"On."

"On beş."

"Tamam."

Elimi uzatıp masadaki ekmekten bir parça aldım.

"Anlaştık."

Damon başını salladı.

"Adrian seni eve götürür."

"Teşekkür ederim."

"Ama yalnız girmeyeceksin."

Kaşlarımı kaldırdım.

"Damon..."

"Hayır."

"Evime girerken bile mi?"

"Özellikle evine girerken."

"Neden?"

"Çünkü senin evinin çevresinde daha önce seni takip eden insanlar vardı."

Haklıydı.

Ama yine de hoşuma gitmedi.

"Benim evimde ne yapacaksınız?"

"Sen üzerini değiştirirken kapının dışında bekleyecekler."

"Bir ordu mu?"

"İki kişi."

"İki kişi bile fazla."

"Bir."

"İki."

"Anlaştık."

Gözlerimi devirdim.

"Sen pazarlık yapmayı bilmiyorsun."

"Biliyorum."

"Çünkü her zaman kendi istediğini yaptırıyorsun."

"Sen de az önce iki kişiyi kabul ettin."

"Çünkü başka çarem yok."

Damon bana ciddi ciddi baktı.

"Var."

"Neymiş?"

"İstemiyorsan gitmezsin."

Bu kez sustum.

Çünkü Damon yine aynı şeyi yapıyordu.

Kararı önüme bırakıyordu.

Ben ise bir an önce evime gidip üzerimi değiştirmek istiyordum.

Ayrıca restoranı düşünüyordum.

Mina'nın orada tek başına her şeyi halletmeye çalışmasını istemiyordum.

"Gitmek istiyorum."

"O zaman gideceksin."

Damon ayağa kalktı.

"Adrian hazır."

Ben de ayağa kalktım.

Tam sandalyeden ayrılırken önüme baktım.

Tabağımda yine salça kalmıştı.

Damon bunu fark etmiş olacak ki kaşını kaldırdı.

"Bitirecek misin?"

"Tabii."

"İstersen mutfaktan bir tabak daha getireyim."

Başımı kaldırdım.

"Var mı?"

"Olmaz mı?"

Gözlerim parladı.

Damon kısa bir kahkaha attı.

"Sen gerçekten makarnaya zaafı olan bir kadınsın."

"Sen de bunu kullanmayı çok iyi öğrendin."

"Üç ay."

"Yine şu üç ay."

"Evet."

Damon kapıya doğru yürüdü.

Ben de arkasından giderken bir an durup geri döndüm.

Tabağımdaki son lokmayı da yedim.

Sonra peçeteyle ağzımı sildim.

Damon kapıda beni bekliyordu.

"Geliyor musun?"

"Evet."

Koridora çıktım.

Adrian birkaç metre ilerideydi.

Beni görünce doğruldu.

"Hazır mısınız?"

"Evet."

Damon ona baktı.

"Önce evine."

Adrian başını salladı.

"Sonra restoran."

"Evet."

Damon'ın sesi sertleşti.

"Ve Marina'nın yanında iki adam olacak."

Ben hemen araya girdim.

"İki değil, bir."

Damon bana baktı.

"İki."

"Bir."

"İki."

Adrian ikimize bakıp sessizce bekliyordu.

Sonunda Damon iç çekti.

"Bir."

Gülümsedim.

"Teşekkür ederim."

Damon bana birkaç saniye baktı.

"Fakat o kişi seni gözünün önünden ayırmayacak."

"Tamam."

"Ve kapının önünde bekleyecek."

"Tamam."

"On dakika."

"On beş."

Damon'ın dudaklarının kenarı kıvrıldı.

"On beş."

"Anlaştık."

Birlikte yürümeye başladık.

Merdivenlerden inerken içimde garip bir his vardı.

Dün buraya geldiğimde Damon Voss'un evinden nasıl çıkacağımı düşünüyordum.

Şimdi ise onunla pazarlık yapıyor, kahvaltıda makarna yiyor ve arabasını bile tartışıyordum.

Daha da garibi...

Damon buna kızmıyordu.

Sadece beni dinliyordu.

Belki biraz fazla sertti.

Belki fazla buyurgandı.

Belki hayatıma fazlasıyla girmişti.

Ama en azından ilk defa biri benim "hayır" dediğim şeyi gerçekten duymaya başlamıştı.

Arabanın yanına geldiğimizde Damon kapıyı açtı.

Ben binmeden önce ona baktım.

"Bu arada..."

"Hı?"

"Gerçekten araba alma."

Damon'ın yüzünde o tanıdık, tehlikeli gülümseme belirdi.

"Tamam."

"Gerçekten mi?"

"Gerçekten."

"İyi."

Arabaya bindim.

Damon kapıyı kapattı.

Ben koltuğa yaslanırken camdan dışarı baktım.

İçimden bir ses, Damon'ın o "tamam" kelimesini fazla kolay söylediğini söylüyordu.

Ve nedense...

O sese inanıyordum.

Birkaç dakika sonra evimin önünde durduk.

Arabanın tamamen durmasını bekledikten sonra emniyet kemerimi çözdüm. Çantamı elime aldım ve kapıyı açmadan önce Adrian'a baktım.

"Teşekkür ederim Adrian. Ben beş dakikaya geleceğim."

Adrian'ın yüzünde hafif bir tebessüm oluştu.

"Beş dakika mı?"

"Evet."

"Gerçekten beş dakika mı?"

"Adrian, üzerimi değiştirip çıkacağım. Ne kadar sürebilir ki?"

Adrian başını iki yana salladı.

"Ben sadece hatırlatıyorum."

"Gerek yok. Beş dakika."

Arabadan indim.

Arkamızdan gelen diğer siyah araç da birkaç metre ileride durdu. İçinden bir adam indi. Bana doğru yaklaşınca elimle kapıyı gösterdim.

"Sen de burada bekle. Ben beş dakikaya geleceğim."

Adam başını eğdi.

"Elbette, Marina Hanım."

Ben de