bölüm 34 kurşunların gölgesinde

gölge`nin içinde kaybolan kelebek

Restorana gelir gelmez Mina beni soru yağmuruna tutmuştu.

Ben de bir yandan onun sorularına sakin sakin cevap vermeye çalışıyor, bir yandan da gözüm sürekli restoranın içindeki işlere kayıyordu.

"Yani gerçekten o kadar büyük müydü?" diye sordu Mina.

"Ney?"

"Damon'ın evi."

Kaşlarımı kaldırdım.

"Mina, sana az önce anlattım."

"Hayır, sen bana sadece 'büyük' dedin. Büyük ne demek? Villa mı? Konak mı? Saray mı?"

İç çekip önümdeki masadaki tabakları düzelttim.

"Bence saray demek daha doğru."

Mina'nın gözleri büyüdü.

"Şaka yapıyorsun."

"Keşke."

"Peki kaç oda var?"

"Bilmiyorum."

"Kaç kat?"

"Bilmiyorum."

"Kaç koruma?"

Bir an düşündüm.

"Çok."

Mina kahkaha attı.

"Harika cevap. Çok."

Başımı iki yana salladım.

"Gerçekten saymadım. Her yerde biri vardı."

"Ve sen korkmadın mı?"

Elimdeki tabağı tezgâha bırakıp ona baktım.

"Korktum."

Mina'nın yüzündeki gülümseme biraz kayboldu.

"Ama?"

"Ama garip bir şekilde kendimi güvende hissettim."

Mina birkaç saniye sessiz kaldı.

"Marina..."

"Biliyorum."

"Hayır, gerçekten söylüyorum. O adam tehlikeli."

"Biliyorum."

"Hakkında neredeyse hiçbir şey bilmiyorsun."

"Biliyorum."

"Seni üç aydır izliyormuş."

Bu kez cevap vermedim.

Çünkü bunu düşündüğümde hâlâ içimde tuhaf bir ürperti oluşuyordu.

Damon Voss.

Adını artık zihnimde duyduğumda eskisi kadar yabancı gelmiyordu.

Hatta bundan daha kötüsü vardı.

Sesini hatırlıyordum.

Bakışlarını hatırlıyordum.

Bana yemek yerken nasıl baktığını, önümdeki tabağa nasıl baktığını, salçalı makarnayı sevdiğimi nereden bildiğini...

Hepsini.

Mina dirseğiyle koluma hafifçe dokundu.

"Ve saçına dokunmuş."

Yüzümü buruşturdum.

"Evet."

"Uyurken."

"Evet."

"Ve sen ona bir daha yapmamasını söyledin."

"Evet."

"O da kabul etti."

"Evet."

Mina birkaç saniye bana baktı.

"İlginç."

"Nesi ilginç?"

"Senden korkması değil. Senin sınır koymana izin vermesi."

Omuz silktim.

"Bilmiyorum."

Tam o sırada mutfaktan bir ses geldi.

"Marina Hanım!"

Başımı çevirdim.

Lukas elinde birkaç tabakla çıkıyordu.

"Şu siparişler hazır."

"Tamam, getir."

Mina hâlâ Damon'ı konuşmak istiyordu ama ben artık işime dönmüştüm.

Restoranın içindeki hareketlilik bana iyi geliyordu.

Tabak sesleri...

Mutfaktan gelen yemek kokuları...

Çalışanların birbirine seslenmesi...

Müşterilerin konuşmaları...

Burası benim dünyamdı.

Kimse burada bana Lord Voss, Bayan Voss ya da başka bir şey demiyordu.

Ben sadece Marina'ydım.

Restoranın sahibiydim.

Kendi ayaklarımın üzerinde durduğum yerdi burası.

Ve tam o anda...

Dışarıdan bir silah sesi duyuldu.

PAT!

Herkes dondu.

Bir saniyeliğine restoranın içindeki bütün sesler kesildi.

Sonra ikinci silah sesi geldi.

PAT! PAT!

Camların biri büyük bir gürültüyle patladı.

Müşteriler çığlık attı.

Bir sandalye devrildi.

Ben olduğum yerde kalakaldım.

"Mina..."

Mina'nın yüzündeki bütün renk çekilmişti.

"Marina!"

Üçüncü silah sesi duyuldu.

PAT! PAT! PAT!

Bu kez kurşunlardan biri duvara saplandı.

Tahta parçaları havaya saçıldı.

"YERE YAT!" diye bağırdı Mina.

Kolumdan yakaladığı gibi beni yere çekti.

İkimiz tezgâhın arkasına yuvarlandık.

Mutfaktan çığlıklar yükseliyordu.

"Herkes yere yatsın!"

"Kapıları kapatın!"

"Camlarıdan uzak durun!"

Bir anda restoran savaş alanına dönmüştü.

Dışarıdan peş peşe silah sesleri geliyordu.

PAT! PAT! PAT! PAT!

Kalbim göğsümü parçalayacakmış gibi atıyordu.

Ellerim titremeye başlamıştı.

"Kim bunlar?" diye fısıldadım.

Mina kolumu sıkıca tuttu.

"Bilmiyorum."

"Tanrım..."

Başımı hafifçe kaldırıp dışarı bakmaya çalıştım.

Sokağın karşısında birkaç siyah araç durmuştu.

Kapıları açıktı.

İçlerinden silahlı adamlar çıkmıştı.

Bazılarının yüzleri maskeliydi.

Bazıları restoranın önüne ateş açıyor, bazıları çevreyi kontrol ediyordu.

Bir adam elindeki silahı kaldırıp doğrudan restoranın camlarına doğru ateş etti.

PAT PAT PAT!

Camların geri kalanı paramparça oldu.

Çığlık attım ve başımı hemen aşağı çektim.

"Marina!"

"İyiyim!"

Mina nefes nefese bana baktı.

"Sakın ayağa kalkma!"

"İnsanlar içeride!"

"Şu anda yapabileceğimiz bir şey yok!"

"Ama..."

Bir başka silah sesi duyuldu.

Bu kez mermi tezgâhın hemen yanındaki duvara çarptı.

TAK!

Sıcak bir metal parçası kolumun yanından geçti.

Geri çekildim.

"Ah!"

Mina'nın gözleri büyüdü.

"Ne oldu?"

"Bir şey yok."

"Marina!"

"Bir şey yok dedim!"

Ama dışarıdaki silah sesleri durmuyordu.

Bir anda restoranın güvenlik alarmı çalmaya başladı.

Keskin bir ses bütün binayı doldurdu.

Müşteriler masaların altına saklanmıştı.

Lukas mutfağın kapısının arkasında çömelmişti.

Kasadaki çalışanlardan biri ağlıyordu.

Ben ise kalbimin deli gibi çarptığını hissediyordum.

Mina elimi tuttu.

"Bana bak."

Ona baktım.

"Nefes al."

Derin bir nefes almaya çalıştım.

Ama o anda dışarıdan bir adamın bağırdığını duydum.

"İçeride olduğundan emin misiniz?"

Başka bir ses cevap verdi.

"Evet! Kadın burada!"

Kanım dondu.

Mina da duydu.

Göz göze geldik.

"Beni mi arıyorlar?" diye fısıldadım.

Mina'nın yüzü bembeyazdı.

"Sanırım."

"Tanrım..."

Bir başka adam bağırdı.

"İçeri girin!"

Ayak sesleri duyuldu.

Kapı büyük bir gürültüyle açıldı.

İçeri birkaç silahlı adam girdi.

Mina beni daha da aşağı çekti.

Nefesimi tuttum.

Ayak sesleri yaklaşıyordu.

Bir adam bağırdı.

"Marina!"

Adımı duyduğum anda içimdeki bütün korku öfkeye dönüştü.

Beni bulmaya gelmişlerdi.

Ama kim olduklarını hâlâ bilmiyordum.

Mina kulağıma eğildi.

"Sakın hareket et."

Başımı salladım.

Adamların ayak sesleri birkaç metre ötemizdeydi.

Sonra...

Birden dışarıdan başka silah sesleri duyuldu.

Ama bu kez ateş edenler farklıydı.

Silah sesleri çok daha düzenliydi.

PAT! PAT! PAT!

İçeri girmeye çalışan adamlardan biri bağırarak yere düştü.

Diğerleri panikle dışarı yöneldi.

Sokağın karşısında siyah araçların kapıları açıldı.

Onlarca adam aynı anda dışarı çıktı.

Siyah takım elbiseler.

Silahlar.

Kulaklıklar.

Soğuk yüzler.

Birinin sesi restoranın içine kadar ulaştı.

"Kimse hareket etmesin!"

Ardından daha fazla silah sesi patladı.

PAT! PAT! PAT!

Saldırganlardan biri arabaların arkasına saklanmaya çalıştı.

Ama korumalardan biri onu etkisiz hâle getirdi.

Ben şaşkınlıkla dışarı baktım.

"Bunlar kim?"

Mina başını kaldırdı.

"Bilmiyorum."

Tam o sırada dışarıdaki adamlardan biri bağırdı.

"Bayan Marina içeride!"

Kalbim duracak gibi oldu.

Mina bana baktı.

"Damon."

Adını duyduğum anda içimde tuhaf bir rahatlama yayıldı.

Damon.

Tabii.

Ben daha ne olduğunu anlayamadan restoranın kapısı yeniden açıldı.

Bu kez içeri giren kişi diğerlerinden farklıydı.

Damon.

Üzerinde siyah bir takım elbise vardı.

Yüzü taş gibiydi.

Bakışları karanlıktı.

Ve elinde silah vardı.

Beni gördüğü anda gözleri doğrudan üzerime kilitlendi.

Bir saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.

Sonra hızlı adımlarla yanıma geldi.

"Marina."

Ayağa kalkmaya çalıştım.

"Damon..."

Beni baştan aşağı süzdü.

Sonra omzuma baktı.

"Yaralandın mı?"

"Hayır."

"Bana doğru bak."

"Damon, iyiyim."

"Bana bak dedim."

Sesindeki sertlik beni susturdu.

Yüzüme baktı.

Sonra omzumdaki ince kan izini gördü.

Bir anda ifadesi tamamen değişti.

Bakışlarında öyle bir öfke vardı ki, birkaç saniye önceki silah seslerinden daha korkutucuydu.

"Sana dokundular mı?"

"Hayır. Mermi sadece..."

Cümlemi bitiremeden Damon'ın çenesi kasıldı.

"Adrian."

Dışarıdan Adrian'ın sesi geldi.

"Buradayım."

"Kim olduklarını bulun."

"Zaten adamları topluyoruz."

Damon gözlerini benden ayırmadan konuştu.

"Hepsini bulun."

Adrian bir an sustu.

"Yaşıyorlarsa?"

Damon'ın sesi buz gibiydi.

"Konuşturun."

Sonra bana döndü.

"Buradan çıkıyoruz."

Başımı salladım.

"Ama restoran..."

"Restoran sonra."

"Damon, insanlar var."

"Adamlarım onları çıkaracak."

"Ama..."

"Marina."

Bu kez sesinde tartışmaya yer yoktu.

"Seni ikinci kez aynı yerde tehlikeye atmayacağım."

Mina ayağa kalktı.

"Ben de geliyorum."

Damon ona baktı.

"Sen de."

Mina şaşırdı.

"Ben mi?"

"Evet."

Sonra iki korumaya işaret etti.

"İkinizi de araca götürün."

Ben Damon'ın arkasından ilerlerken bir an du