bölüm 35 umursamayan ilgili

gölge`nin içinde kaybolan kelebek

Damon'ın arkasından arabaya doğru yürürken hâlâ birkaç dakika önce yaşananların etkisinden çıkamamıştım.

Kulaklarımda silah sesleri yankılanıyordu.

Camların kırılma sesi...

İnsanların çığlıkları...

Mina'nın beni yere çekişi...

Ve ardından omzumun yanından geçen o kurşunun sıcaklığı...

Hepsi zihnimde tekrar tekrar dönüyordu.

Arabaya yaklaşırken Adrian kapıyı açtı.

"Marina Hanım."

Başımı salladım.

"Teşekkür ederim."

Mina diğer taraftan araca bindi.

Ben de tam araca girecekken Damon kolumdan hafifçe tuttu.

"Dur."

Ona baktım.

"Ne oldu?"

"Omzun."

Kaşlarımı çattım.

"Ne olmuş?"

Damon bakışlarını omzuma çevirdi.

Giydiğim lavanta renkli korsenin kumaşında küçük bir kan izi vardı.

Ben fark etmemiştim bile.

"Kanıyorsun."

"Bu mu?"

Omzuma baktım.

"Önemli değil."

Damon'ın yüzü anında sertleşti.

"Önemli değil mi?"

"Kurşun sadece sıyırdı."

"Bir kurşun seni sıyırdı."

"Sadece sıyırdı."

"Marina."

Sesindeki sertlik beni susturdu.

Damon birkaç saniye boyunca omzuma baktıktan sonra Adrian'a döndü.

"En yakın özel kliniğe."

"Tamam."

Hemen itiraz ettim.

"Hayır."

Damon bana döndü.

"Ne?"

"Kliniğe gitmek istemiyorum."

"Omzun kanıyor."

"Çok küçük bir sıyrık."

"Ben karar vermedim daha."

"Ben de senin karar vermeni beklemiyorum."

Damon'ın kaşlarından biri hafifçe kalktı.

Mina arka koltuktan bize bakıyordu.

"Marina..."

Ona döndüm.

"Sen karışma."

Mina ellerini kaldırdı.

"Ben hiçbir şey demedim."

Damon gözlerini benden ayırmadan konuştu.

"Beş dakika."

"Ne?"

"Beş dakika sonra hâlâ doktora gitmek istemiyorsan, tekrar konuşuruz."

Şaşkınlıkla ona baktım.

"Gerçekten mi?"

"Evet."

"Bu kadar kolay mı?"

"Hayır."

"Öyle görünmüyor."

Damon'ın yüzünde belli belirsiz bir ifade oluştu.

"Çünkü kolay değil."

Arabaya bindik.

Damon yanıma oturdu.

Mina karşı tarafta yerini aldı.

Adrian direksiyona geçti.

Araba hareket ettiğinde bir süre kimse konuşmadı.

Ben camdan dışarı bakıyordum.

Restoran gözden kaybolana kadar arkamı çevirmedim.

Sonra telefonum titredi.

Mina mesaj atmıştı.

Başımı kaldırıp ona baktım.

"Neden mesaj atıyorsun? Yanımdasın."

Mina omuz silkti.

"Sesli söylersem Damon beni susturur diye düşündüm."

Damon kaşını kaldırdı.

"Ne söyleyecektin?"

Mina telefonunu bana gösterdi.

"Arkadaşının başına kurşun geldi, hâlâ tartışıyor."

İstemeden güldüm.

Damon bana baktı.

"Komik mi?"

"Biraz."

"Omzun kanıyor."

"Yine başladın."

Mina araya girdi.

"Ben de bunu söylüyorum."

Damon ikimize de baktı.

"İkiniz de çok konuşuyorsunuz."

Mina gülümsedi.

"Bu iyiye işaret."

Damon kaşlarını çattı.

"Neymiş o?"

"Marina korkmuş olsa da hâlâ sizinle tartışabiliyor."

Damon birkaç saniye sustu.

Sonra bakışlarını bana çevirdi.

"Ben onun korkmasından değil, güvende olmasından yanayım."

Bu cümle beni susturdu.

Camdan dışarı baktım.

Bir süre sonra sessizce sordum.

"Onlar kimdi?"

Damon cevap vermedi.

"Kim olduklarını biliyor musun?"

"Henüz değil."

"Adımı biliyorlardı."

"Evet."

"Beni arıyorlardı."

"Evet."

"Bu tesadüf değildi."

"Hayır."

Damon'ın sesi oldukça sakindi.

Ama o sakinliğin altında büyük bir öfke olduğunu hissedebiliyordum.

"Birileri beni özellikle hedef aldı."

"Evet."

"Neden?"

"Onu bulacağım."

"Ya seninle bağlantılıysa?"

Damon bana döndü.

"Muhtemelen."

Kalbim sıkıştı.

"Yani?"

"Seninle ilgilenen herkes artık benimle de ilgilenmek zorunda."

Başımı ona çevirdim.

"Bu hiç rahatlatıcı değil."

"Olması da gerekmiyor."

"Ne demek bu?"

"Gerçek bu."

Bir süre sustum.

Sonra aklıma başka bir şey geldi.

"Restorana geldiğinde adamların çok hızlıydı."

Damon cevap vermedi.

"Nasıl bu kadar hızlı geldiniz?"

Adrian dikiz aynasından bize baktı.

Benim sorumu bekliyormuş gibi görünüyordu.

Damon ise doğrudan cevap verdi.

"Seni takip ediyorlardı."

Gözlerimi kıstım.

"Kim?"

"Benim adamlarım."

Bir an sustum.

"Yani restoranın önünde zaten adamların mı vardı?"

"Evet."

"Ben onları fark etmedim."

"Etmeni istemedim."

"Demek beni yine izliyordun."

Damon'ın bakışları üzerimde kaldı.

"Bu kez evet."

"Ve bana söylemedin."

"Söyleseydim onları fark etmeye çalışırdın."

"Belki."

"Kesinlikle."

İç çektim.

"Damon..."

"Ne?"

"Benim hayatımda sürekli gizli bir şeyler yapmandan hoşlanmıyorum."

"Alışırsın."

Ona döndüm.

"Hayır."

Damon birkaç saniye sustu.

Sonra sakin bir şekilde konuştu.

"Alışmak zorunda değilsin."

Bu cevap beklediğimden farklıydı.

"Ne?"

"Sınırlarını söyle."

"Ve?"

"Uymadığım zaman bana tekrar söyle."

"Ya yine uymazsan?"

Damon'ın bakışları sertleşti.

"O zaman tartışırız."

İstemeden gülümsedim.

"Seninle tartışmak çok yorucu."

"Sen de kolay değilsin."

Mina araya girdi.

"İkiniz de birbirinize çok benziyorsunuz."

Aynı anda Mina'ya döndük.

"Hayır."

Mina kahkaha attı.

"Bakın, aynı anda bile söylediniz."

Başımı iki yana salladım.

"Bu kız gerçekten susmayı bilmiyor."

Mina gururla gülümsedi.

"Benim en sevdiğim özelliğim."

Arabanın içinde kısa bir sessizlik oluştu.

Sonra omzumda hafif bir sızı hissettim.

Elimi yaraya götürdüm.

Damon hemen fark etti.

"Acıyor mu?"

"Biraz."

Adrian dikiz aynasından baktı.

Damon ise telefonunu çıkardı.

"Kliniğe gidiyoruz."

"Hayır."

"Marina."

"Beş dakika dolmadı."

Damon saate baktı.

"Üç dakika oldu."

"İki dakika daha var."

Mina kahkahayı bastı.

Damon ona baktı.

Mina hemen sustu.

"Tamam."

Damon tekrar bana döndü.

"İki dakika."

Başımı cama yasladım.

"İki dakika."

Ama iki dakika sonra...

Damon telefonu yeniden çıkardı.

"Adrian."

"Evet."

"Kliniğe."

Başımı ona çevirdim.

"Ben daha bir şey söylemedim."

"İki dakika doldu."

"Sen gerçekten..."

Damon'ın dudaklarının kenarı kıvrıldı.

"Barbar mı?"

"Tam olarak."

"Alışacağını söylemiştim."

"Ben de alışmayacağımı söyledim."

"Öyleyse tartışmaya devam ederiz."

Mina arka koltukta sessizce gülümsüyordu.

Kliniğe vardığımızda iki güvenlik görevlisi hemen arabanın yanına geldi.

Damon önce indi.

Sonra bana elini uzattı.

Bir an eline baktım.

Sonra tuttum.

Arabadan indim.

Damon beni kliniğin içine doğru götürürken gözleri sürekli çevreyi kontrol ediyordu.

Kapı.

Koridor.

Çıkış.

Güvenlik.

Her şeyi kontrol ediyordu.

Doktor kısa süre sonra omzumu inceledi.

"Kurşun sıyırmış."

Damon'ın çenesi gerildi.

"Tehlikeli mi?"

"Hayır. Derin değil. Temizleyip kapatacağız."

Damon başını salladı.

Ben doktora baktım.

"Kaç dikiş?"

"Muhtemelen dikiş gerekmeyecek."

"Harika."

Damon doktorun sözünü kesti.

"İz kalır mı?"

Doktor ona baktı.

"Çok küçük bir iz olabilir."

Damon'ın bakışları sertleşti.

Ben hemen araya girdim.

"İz kalırsa kalır."

Damon bana baktı.

"Umursamıyor musun?"

"Hayır."

"Ben umursuyorum."

Bu cümle beni birkaç saniyeliğine susturdu.

Doktor yarayı temizlemeye başladığında yüzümü buruşturdum.

Damon hemen yanıma eğildi.

"Canın mı acıyor?"

"Biraz."

"Dayan."

"Başka ne yapacağım?"

Damon elini uzattı.

Bir an durdu.

Sonra elini geri çekti.

"İstersen tut."

Ona baktım.

Bu kez elini ben tuttum.

Parmaklarım onun parmaklarına geçti.

Damon hiçbir şey söylemedi.

Sadece elimi sıkıca tuttu.

Doktor yarayı temizlerken dışarıdan Adrian'ın sesi duyuldu.

"Damon."

Damon başını çevirdi.

"Ne oldu?"

Adrian kapıda duruyordu.

"Adamların kim olduğunu öğrendik."

Damon'ın yüzündeki bütün yumuşaklık bir anda kayboldu.

Elimi hâlâ bırakmamıştı.

"Kim?"

Adrian birkaç saniye sustu.

"Doğrudan bize bağlı değiller."

"Kim gönderdi?"

"Henüz kesin değil."

Damon'ın bakışları buz gibi oldu.

"Kesinleştir."

Adrian başını salladı.

"Bir şey daha var."

"Ne?"

"İçlerinden biri Marina'nın adını özellikle söylemiş."

Odaya sessizlik çöktü.

Damon yavaşça bana baktı.

Sonra Adrian'a döndü.

"Ne söyledi?"

Adrian'ın sesi alçaldı.

"Patronun kim olduğunu biliyoruz. Kadını canlı istiyorlar."

Damon'ın parmaklarının elimde sıkılaştığını hissettim.

Yüzüne baktım.

Gözlerindeki öfke artık saklanabilecek gibi değildi.

"Kimse," dedi çok sakin bir sesle, "Marina'yı benden alamaz."

Ve o an...

İlk kez Damon'ın korkunç derecede sakin konuşmasının, bağırmasından çok daha tehlikeli olduğunu anladım.