bölüm 36 ayrılamamak

gölge`nin içinde kaybolan kelebek

Damon'ın parmakları hâlâ elimin etrafındaydı.

Doktor omzumdaki yarayı temizlemeye devam ederken o, sanki bir anlığına gözden kaybolsam bir daha beni bulamayacakmış gibi elimi bırakmıyordu. Parmakları parmaklarımın arasına geçmişti ama zaman ilerledikçe tutuşu daha da sertleşmeye başlamıştı.

Önce önemsemedim.

Aklının saldırıda olduğunu, öfkesini bastırmaya çalıştığını düşündüm. Adrian'ın söylediklerini duyduğundan beri yüzü değişmişti. Çenesi kilitlenmiş, bakışları kararmıştı. Doktorun her hareketini izliyor, arada bir kapıya bakıyor, sonra yeniden bana dönüyordu.

Ama bir süre sonra parmaklarımın acımaya başladığını hissettim.

Elimi hafifçe çekmeye çalıştım.

Damon bırakmadı.

Bir kez daha denedim.

Bu kez parmaklarımı daha sıkı kavradı.

"Damon, canımı yakıyorsun."

Sesimi yükseltmemiştim. Sadece ona bakarak söylemiştim.

Fakat sanki odadaki herkes aynı anda susmuş gibi bir sessizlik oluştu.

Damon'ın gözleri önce yüzüme, ardından ellerimize indi.

Beni tuttuğunu biliyordu elbette. Ama ne kadar sıktığının farkında değilmiş gibi parmaklarını bir anda gevşetti.

Elimi hemen geri çektim ve parmaklarımı ovuşturdum.

Damon'ın yüzündeki ifade daha da sertleşti.

"Kahretsin."

Elini saçlarının arasından geçirdi. Birkaç saniye boyunca başını eğdi. Sonra yeniden bana baktı.

"Özür dilerim."

Şaşkınlıkla gözlerimi kırpıştırdım.

Damon Voss özür dilemişti.

Hem de bana.

"Ne?"

"İkinci kez söylemeyeceğim, Marina."

Kaşlarımı kaldırdım.

"Zaten ilkinde de şaşırdım."

Adrian kapının yanında duruyordu. Yüzünü başka tarafa çevirmişti ama dudaklarının kenarındaki belli belirsiz kıvrımdan gülmemek için kendini tuttuğunu anlayabiliyordum.

Damon ona döndü.

"Komik bir şey mi var?"

Adrian'ın yüzü anında ciddileşti.

"Hayır, patron."

"Öyleyse kapının dışında bekle."

"Emredersiniz."

Adrian çıktıktan sonra Damon yeniden bana döndü.

"Elini göster."

Elimi arkamda sakladım.

"Hayır."

Kaşları çatıldı.

"Marina."

"Damon."

"Elini göster."

"Az önce canımı yaktın, şimdi de emir mi veriyorsun?"

Birkaç saniye bana baktı.

Sonra ağır bir nefes verdi.

"Haklısın."

Bu ikinci kez şaşırmama neden olmuştu.

Damon başını hafifçe eğdi.

"Elini görmek istiyorum. Ama istemiyorsan zorlamayacağım."

Bir süre yüzünü inceledim.

Ardından elimi uzattım.

Parmaklarımda belirgin bir iz yoktu ama biraz kızarmışlardı. Damon elime bakarken yüzündeki öfkenin yerini başka bir şey aldı.

Kendine duyduğu öfke.

Başparmağını elime dokunduracak gibi oldu, sonra durdu.

"Dokunabilir miyim?"

Bu soruyu ondan duymayı beklemiyordum.

Başımı salladım.

"Evet."

Elimi avucunun içine aldı. Bu kez o kadar dikkatliydi ki sanki en ufak bir baskı bile bana zarar verebilirmiş gibi davranıyordu.

Parmaklarımı tek tek kontrol etti.

"Uyuşma var mı?"

"Hayır."

"Acıyor mu?"

"Biraz."

Dudaklarını birbirine bastırdı.

"Bir daha olmayacak."

"Umarım."

Başını kaldırdı.

"Umarım değil. Olmayacak."

İç çektim.

"İşte yine başladın."

"Ben böyleyim, Marina."

"Biliyorum. Sorun da bu zaten."

Gözleri yüzümde gezindi.

"Benim sorunum senin başına bir şey gelmesi."

"Benim sorunum da senin her şeyi kontrol edebileceğini sanman."

Bir süre birbirimize baktık.

Sonra doktor boğazını temizledi.

"Yaranın pansumanı tamamlandı. Birkaç gün dikkat etmeniz gerekiyor. Bölgeyi temiz tutun, kızarıklık veya şişlik artarsa yeniden gelin. Ayrıca baş dönmesi ya da başka bir belirti yaşarsanız beklemeyin."

Başımı salladım.

"Teşekkür ederim."

Damon doktorun söylediklerini dikkatle dinledi. Ardından gerekli talimatları tekrar sordu, pansumanın ne zaman değiştirileceğini öğrendi ve doktorun önerdiği malzemelerin hazırlanmasını istedi.

Ben onu izlerken gözlerimi devirmekten kendimi alamadım.

"Damon, kolum sıyrıldı. Ameliyat olmadım."

Bana döndü.

"Doktor konuşurken sessiz ol."

Ağzım açık kaldı.

"Sen ciddi misin?"

"Son derece."

"Ben senin çalışanlarından biri değilim."

"Biliyorum."

"Öyleyse benimle emir eri gibi konuşmayı bırak."

Damon birkaç saniye sessiz kaldı. Ardından başını hafifçe yana eğdi.

"Bir daha."

"Ne bir daha?"

"Bir daha böyle konuşmayacağım."

"Gerçekten mi?"

"Marina, beni aynı cümleyi on kez söylemek zorunda bırakma."

İstemeden güldüm.

"İşte bu daha tanıdık geldi."

Damon'ın yüzünde kısa süreli, karanlık bir gülümseme belirdi.

"Benimle dalga geçmeye devam et. Bakalım ne kadar dayanabileceksin."

"Tehdit mi bu?"

"Hayır. Bir gözlem."

"Senin gözlemlerinden bıktım."

"Ben de senden gözlerimi alamamaktan."

Gülümsemem yüzümde dondu.

Damon bunu fark etti.

Bir adım yaklaştı. Elimi yeniden tuttu ama bu defa parmaklarını gevşek bıraktı.

"Şimdi bile," dedi alçak bir sesle, "burada oturup seninle tartışırken gözüm sürekli omzuna gidiyor. Birkaç dakika önce o kurşun biraz daha farklı bir açıyla gelseydi ne olacağını düşünüyorum. Bunu düşündükçe de aklımı kaybedecek gibi oluyorum."

Yutkundum.

"Damon..."

"Hayır, dinle beni."

Sesi yükselmemişti ama içinde öyle bir ağırlık vardı ki sustum.

"Üç aydır seni uzaktan izliyorum. Sabahları restoranına gelişini, yorulduğunda saçlarını nasıl topladığını, sinirlendiğinde dudaklarını birbirine bastırmanı, bir müşteri sana teşekkür ettiğinde yüzünde oluşan o küçücük gülümsemeyi biliyorum. Seni tanımadan önce bile günümün bir parçasıydın. Sonra seninle konuşmaya başladım ve anladım ki uzaktan izlemek yetmiyor."

Gözlerimi ondan ayıramıyordum.

"Bu sağlıklı bir şey değil," dedim usulca.

Damon hiç düşünmeden cevap verdi.

"Sağlıklı olduğunu iddia etmiyorum."

"Sen bunun farkında mısın?"

"Her saniye."

"Öyleyse neden kendini durdurmuyorsun?"

Dudaklarını birbirine bastırdı.

"Çünkü seni düşündüğümde kendimi durdurmak istemiyorum."

Kalbim göğsümün içinde tuhaf bir şekilde sıkıştı.

Damon elimi biraz kaldırdı, parmaklarımın üzerine kısa bir öpücük bıraktı. Ardından elimi indirdi ve yüzüme baktı.

"Ama seni korkutmak istemiyorum."

Bu kez sesinde alışık olmadığım bir açıklık vardı.

"Benim için korkunç olan şey, sana bir şey olması. Senin benden korkman değil."

Bir an sustum.

"Ya bir gün senden gerçekten korkarsam?"

Damon'ın yüzündeki ifade değişti.

Bu sorunun canını acıttığını anlayabiliyordum. Çünkü birkaç saniye boyunca bana cevap vermedi.

Sonunda, "O zaman sana bunu yaşatanın ben olmamam için elimden geleni yaparım," dedi.

Ardından gözlerimin içine baktı.

"Ama benden korkmanı istemiyorum diye sana yalan söylemeyeceğim. Ben tehlikeli bir adamım, Marina. Öfkelendiğimde insanlar benden uzak durur. Bir şey istediğimde kolay kolay vazgeçmem. Hayatım boyunca kimse bana hayır dediğinde bunu sakin karşılamayı öğrenmedim."

Kaşlarımı kaldırdım.

"Ben sana hayır dediğimde?"

Damon'ın gözleri dudaklarıma değil, doğrudan gözlerime odaklandı.

"Sen dediğinde dinlemeyi öğreniyorum."

İçimde bir şey kıpırdadı.

Bu adamın beni korkutan tarafı buydu belki de. Her şeyi kontrol etmek isteyen, emir vermeye alışmış, koca bir dünyayı tek bir bakışıyla susturabilen bir adamdı. Ama benim karşıma geldiğinde, bazen kendi karanlığıyla bile mücadele ediyordu.

Ve bu mücadeleyi kazandığından emin değildim.

---

Bir süre sonra odadan çıktık.

Koridorda Adrian bizi bekliyordu. Beni görünce doğruldu.

"Marina Hanım, geçmiş olsun."

"Teşekkür ederim, Adrian."

Damon'ın bakışları hemen ona kaydı.

"Anlat."

Adrian'ın yüzü ciddileşti.

"Saldırganlardan ikisi yakalandı. Diğerleri kaçmaya çalışırken adamlarımız tarafından durduruldu. Olay yerindeki araçlardan birinin plakası sahte. Silahların seri numaraları da silinmiş."

Damon'ın yüzü taş kesildi.

"Profesyoneller."

"Evet."

"Kaç kişilerdi?"

"İlk belirlemeye göre sekiz. Fakat araçların birinde iki kişi daha bulunmuş olabilir."

"Restorana giren?"

"Üç kişi."

Damon başını hafifçe salladı.

"Marina'nın adını kim söyledi?"

Adrian bir an bana baktı.

Damon bunu fark edince sesi sertleşti.

"Onun yanında konuşabilirsin."

Adrian tekrar ona döndü.

"Yakalananlardan biri, kendilerine verilen talimatta Marina Hanım'ın içeride olduğunun söylendiğini itiraf etti. Ancak kimin talimat verdiğini henüz bilmiyoruz."

"Henüz bilmiyoruz mu?"

Damon'ın se