bölüm 37 intikam sofrası

gölge`nin içinde kaybolan kelebek

Derin bir nefes aldım ve gardıroba doğru ilerledim.

Kapıyı açtığımda bir kez daha duraksadım.

Damon Voss'un malikânesinde geçirdiğim ikinci gündü ve ben hâlâ bu adamın benimle ilgili ne kadar çok şey bildiğini anlamaya çalışıyordum. Gardırop, sanki yıllardır burada yaşıyormuşum gibi düzenlenmişti. Sevdiğim renkler, tarzıma uygun elbiseler, ayakkabılar, çantalar, takılar... Hepsi özenle yerleştirilmişti.

Zümrüt yeşili, siyah, lavanta, bordo...

Tam benim sevdiğim renkler.

Dudaklarımı birbirine bastırdım.

"Bu adam gerçekten aklını kaçırmış."

Bunu söylerken yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu.

Sonra omzumdaki yarayı hatırladım.

Üzerimdeki kıyafetleri çıkarmak için dikkatlice hareket ettim. Yaralı kolumu fazla oynatmamaya çalışıyordum ama kumaş omzuma takılınca canım yandı.

"Ah! Kahretsin!"

Olduğum yerde durup gözlerimi kapattım.

Bir süre öylece bekledim. Ardından kıyafetimi sağlam kolumdan sıyırarak çıkardım. Omzum sızlıyordu ve doktorun pansuman yaptığı bölgenin çevresinde hafif bir yanma hissediyordum.

Başımı geriye atıp derin bir nefes aldım.

"Harika, Marina. Gerçekten harika. Önce restoranın taransın, sonra bir de burada tek başına soyunurken kendini yarala."

Kendi kendime söylenerek gardıroba döndüm.

Bir süre kıyafetleri karıştırdım. Sonunda gözlerim zümrüt yeşili drapeli bir üstte, dantel detaylı siyah kalem etekte ve ona uygun yeşil topuklu ayakkabılarda durdu.

İşte bu!

Üstü dikkatlice giydim. Ardından siyah eteğimi üzerime geçirdim. Yeşil çantamı seçtim; gümüş takılarımı takarken aynadaki yansımama baktım. Uzun sarı saçlarımı örgülü bir modelde topladım, yüzüme doğal ve ışıltılı bir makyaj yaptım.

Son olarak siyah ceketimi aldım.

Omzumdaki pansumanın görünmesini istemiyordum. İnsanların bana acıyan gözlerle bakmasından nefret ederdim. Hele ki Damon'ın yüzündeki o karanlık ifadeyi yeniden görmek hiç istemiyordum.

Ceketi dikkatlice üzerime geçirdim.

Biraz canım yandı ama belli etmemeye çalıştım.

Aynanın karşısında durdum.

Zarif, sofistike ve kendinden emin görünüyordum. Birkaç saat önce restoranımda kurşunların arasında yerde saklanan kadınla aynı kişi olduğuma inanmak zordu.

Ama gözlerimin içinde hâlâ o korkunun izleri vardı.

Elimi göğsüme koydum.

Damon'ın yüzü gözlerimin önüne geldi.

Beni klinikte tutuşu...

Canımı yaktığını fark ettiğinde parmaklarını hemen gevşetmesi...

Doktora benim için sorduğu sorular...

"Sen dediğinde dinlemeyi öğreniyorum," deyişi...

Gözlerimi kapattım.

"Hayır."

Kendi kendime kesin bir sesle konuşmaya çalıştım.

"Hayır, Marina. Sakın."

Ama insan kendi kalbine emir verebilir miydi?

Damon Voss tehlikeliydi. Baskındı. İnatçıydı. Her şeyi kontrol etmek istiyordu. Bir bakışıyla insanları susturuyor, tek bir cümlesiyle koskoca adamları harekete geçiriyordu.

Üstelik beni üç aydır izlediğini söylemişti.

Normal bir insanın böyle bir şeyi duyduğunda yapacağı ilk şey uzaklaşmak olurdu.

Ben ise...

Ben onun yanındayken bazen kendimi güvende hissediyordum.

Bana baktığında bunu fark ediyordum.

Beni dinlediğinde, tartışırken geri adım attığında, canımı yaktığını anlayınca yüzündeki ifadenin değiştiğini gördüğümde içimde bir şeyler kıpırdıyordu.

Bu hoşuma gitmeye başlamıştı.

Daha kötüsü, onun ilgisini beklediğimi fark ediyordum.

Telefonuma mesaj attığında yüzümde beliren gülümsemeyi saklamak istiyordum. Bana yemek yememi söylediğinde ona kızıyor ama yine de ne yazacağını merak ediyordum.

Ve şimdi, gardırobumda benim sevdiğim her şeyin bulunduğunu gördüğümde...

İç çekerek aynaya baktım.

"Ben bu adama âşık olmaya başlıyorum."

Cümle ağzımdan çıktığı anda kalbim hızlandı.

Bir kez daha söyledim.

"Ben gerçekten Damon Voss'a âşık olmaya başlıyorum."

Bu kez sesim daha alçaktı.

Sanki kelimeleri yüksek sesle söylersem gerçek olacaklarından korkuyordum.

Ama gerçek zaten oradaydı.

Ben bunu yeni fark ediyordum.

Yine de kendime bir söz verdim.

Ona karşı bir şeyler hissetmem, kendimden vazgeçeceğim anlamına gelmiyordu.

Âşık olabilirdim.

Ama kendimi kaybetmeyecektim.

Ceketimin yakasını düzelttim, çantamı aldım ve odadan çıktım.

---

Koridorun sonuna doğru yürürken Damon'ın sesi duyuldu.

"Marina?"

Başımı çevirdim.

Gerçekten de oradaydı.

Koridorun duvarına yaslanmış, telefonuyla ilgileniyordu. Üzerinde siyah bir gömlek ve koyu renk pantolon vardı. Gömleğinin kolları dirseklerine kadar kıvrılmıştı. Telefonunu kulağından uzaklaştırıp beni gördüğü anda konuşmayı kesti.

Yüzündeki ifade değişti.

Önce gözleri yüzüme kaydı.

Sonra saçlarıma.

Ardından üzerimdeki kıyafetlere.

Ve son olarak siyah ceketimin üzerinde durdu.

Bir süre hiçbir şey söylemedi.

Ben de ona baktım.

Sonunda kaşlarımı kaldırdım.

"Ne oldu?"

Damon telefonu cebine koydu.

"Hiç."

"Öyle bakmıyorsun ama."

"Nasıl bakıyormuşum?"

"Sanki hayatında ilk defa kadın görüyormuşsun gibi."

Damon'ın dudaklarının kenarı kıvrıldı.

"Kadın gördüm."

"Öyleyse?"

"Senin gibi birini görmedim."

Kalbim aptalca bir şekilde hızlandı.

Gözlerimi devirdim.

"Bu cümleleri nereden öğreniyorsun?"

"Kimse bana öğretmedi."

"İnanılmaz."

Damon duvardan ayrıldı ve bana doğru yürüdü.

Yanıma geldiğinde gözlerini yüzümden ayırmadan durdu.

"Çok güzel olmuşsun."

Bir an ne söyleyeceğimi bilemedim.

Damon Voss'un iltifatları bile emirleri kadar doğrudandı. Söylediği şeyi geri alacakmış gibi bir çekingenlik göstermiyor, ne düşünüyorsa açıkça söylüyordu.

"Teşekkür ederim."

Bakışları örgülü saçlarımda durdu.

"Saçlarını böyle yapmanı sevdim."

Gülümsedim.

"Senin için yapmadım."

"Biliyorum."

"Öyleyse neden söylüyorsun?"

"Hoşuma gittiğini söylemek için izin almam gerekmiyor."

"Seninle konuşmak gerçekten yorucu."

"Yine de benimle konuşuyorsun."

"Çünkü karşımda duruyorsun."

"İstersen giderim."

Bu kez cevap vermekte geciktim.

Damon bunu fark etti.

Yüzündeki o kendinden emin ifade biraz değişti.

"Gitmemi istemiyorsun."

Sanki soru sormuyordu.

Kaşlarımı çattım.

"Ben öyle bir şey söylemedim."

"Söylemedin."

"Öyleyse?"

"Bazen yüzün söylediklerinden daha dürüst."

Bir an bakışlarımız birbirine kilitlendi.

Sonra hemen başka tarafa döndüm.

"Yemek yiyecektik, değil mi?"

Damon hafifçe gülümsedi.

"Evet."

"Öyleyse gidelim."

Yanımdan geçip merdivenlere yöneldi. Birkaç adım sonra durup bana baktı.

"Marina."

"Ne?"

"Kolun."

Kalbim bir an duracak gibi oldu.

"Ne olmuş?"

"Onu fazla hareket ettirme."

İçimden derin bir nefes aldım.

"Tamam."

Bakışları ceketimin üzerinde gezindi.

"Doktorun verdiği talimatları uygulayacaksın."

"Damon, sadece küçük bir sıyrık."

"Ve sen hâlâ onu küçük bir şeymiş gibi anlatıyorsun."

"Çünkü küçük!"

Damon başını hafifçe yana eğdi.

"Benim için değil."

Bu cümle yüzümdeki bütün ifadeyi değiştirdi.

Bana birkaç saniye baktıktan sonra elini uzattı.

"Gel."

Eline baktım.

Sonra yüzüne.

"Elimi mi tutacaksın?"

"Evet."

"Neden?"

"Çünkü istiyorum."

Dudaklarımı birbirine bastırdım.

"Biraz daha yaratıcı bir cevap bulabilirsin."

Damon'ın gözlerinde karanlık bir parıltı belirdi.

"Çünkü bütün gün seni gözümün önünden ayırmak istemiyorum. Çünkü bugün seni kanlar içinde gördüm ve hâlâ aklımdan çıkaramıyorum. Çünkü sen yanımda yürürken sana dokunabilmek istiyorum. Çünkü sana karşı hissettiklerim konusunda artık yalan söylemek istemiyorum."

Nefesim boğazımda düğümlendi.

Damon elini geri çekmedi.

"Ama istemiyorsan tutmam."

İşte bu cümle...

Beni en çok etkileyen yine bu olmuştu.

Çünkü bütün baskınlığına, bütün inatçılığına rağmen bana bir seçim bırakıyordu.

Elimi uzattım.

Damon parmaklarımı kendi parmaklarının arasına aldı.

Bu kez tutuşu dikkatliydi.

Sonra elimi hafifçe kaldırıp gözlerimin içine baktı.

"Şimdi daha iyi."

"Ne daha iyi?"

"Senin elin elimde."

Yüzümü başka tarafa çevirdim.

"Çok romantiksin."

"Ben romantik bir adam değilim."

"Fark ettim."

"Ama senin için olabilirim."

Bu kez ona bakmamam mümkün değildi.

Damon'ın yüzünde alaycı bir gülümseme yoktu.

Sadece bana bakıyordu.

Sanki bunu söylerken gerçekten ne demek istediğini biliyordu.

Ve ben...

Ben bu adamın karşısında giderek daha savunmasız hissediy