bölüm 38 ruhuma kazınan günah

gölge`nin içinde kaybolan kelebek

Yemeğimi yemeye çalışırken omzumdaki sızı giderek artıyordu.

Başlangıçta bunu önemsememiştim. Sonuçta kurşun yalnızca omzumu sıyırmıştı ve doktor da yaranın derin olmadığını söylemişti. Birkaç gün dikkat etmem yeterli olacaktı. En azından ben öyle düşünüyordum.

Fakat odama çıkıp kıyafetlerimi değiştirirken yaptığım hareketler yarayı yeniden zorlamıştı. Üzerimi giyerken canım yanmış, ceketimi omzuma geçirirken dişlerimi sıkmak zorunda kalmıştım. Şimdi ise ceketin kumaşı yaralı bölgeye sürtündükçe canım daha fazla yanıyordu.

Üstelik omzumda tuhaf bir sıcaklık hissediyordum.

Kan.

Bunu hissedebiliyordum.

Yaranın yeniden kanamaya başladığından neredeyse emindim. Belki de doktorun yaptığı pansuman yerinden oynamıştı. Belki de dikiş gerektirmeyen o küçücük sıyrık sandığımızdan biraz daha fazla açılmıştı.

Umurumda değildi.

En azından şimdilik.

Çünkü karşımda Damon Voss oturuyordu ve bu adamın bakışlarından hiçbir şey kaçmıyordu. Birkaç dakika önce tabağımdaki yemeği bitirmem için beni tembihlemiş, ardından Adrian'ın getirdiği dosyayı incelemeye başlamıştı. Bir eli masanın üzerindeki telefonundaydı, diğer eli ise ara sıra çay bardağına uzanıyordu.

Ben de bir yandan yemeğimi yemeye çalışıyor, bir yandan omzumdaki sızıyı belli etmemek için kendimi zorluyordum.

Ama canım gerçekten yanıyordu.

Çatalı tabağa bıraktım.

Derin bir nefes aldım.

Damon başını kaldırdı.

"Ne oldu?"

Hiçbir şey olmamış gibi omuz silktim.

"Bir şey yok."

Bakışları yüzümde birkaç saniye kaldı.

"Yemeğini neden bıraktın?"

"Doydum."

Tabağıma baktı.

"Yarısını bile bitirmedin."

"Damon, midem almıyor."

Telefonunu masaya bıraktı.

"İyi hissetmiyor musun?"

İşte şimdi.

Tam da istediğim şey buydu.

Bana dikkat etmesini, canımın yandığını fark etmesini istiyordum. Ama bunu açıkça söylemek istemiyordum. Biraz önce beni merdivenlerden çıkarken bile kontrol eden bu adamın, şimdi yaralı olduğumu unutmuş gibi davranması sinirimi bozmuştu.

Belki de sadece onun ilgisini istiyordum.

Bu düşünceyi aklımdan uzaklaştırmaya çalıştım.

"Biraz yorgunum."

Damon sandalyesini bana doğru çevirdi.

"Yüzüme bak."

Gözlerimi kaldırdım.

"Bakıyorum."

"Başın mı dönüyor?"

"Hayır."

"Miden mi bulanıyor?"

"Hayır."

"Öyleyse neyin var?"

İç çektim.

"Hiçbir şeyim yok, Damon."

Damon gözlerini kıstı.

"Marina."

"Damon."

"Benimle oyun oynama."

Kaşlarımı kaldırdım.

"Ne oyunu?"

"Bilmiyorum. Ama bir şey sakladığın belli."

İçimden küfrettim.

Bu adamın insanın yüzüne bakarak ne düşündüğünü anlaması gerçekten sinir bozucuydu.

Tam cevap verecektim ki omzumdaki sızı aniden keskinleşti. İstemeden yüzümü buruşturdum ve sağlam elimle masanın kenarına tutundum.

Damon bunu gördü.

Gözleri anında omzuma indi.

"Ne oldu?"

"Bir şey yok."

"Marina."

"Gerçekten..."

Cümlemi bitiremedim.

Çünkü Damon çoktan ayağa kalkmıştı.

Sandalyemi geriye çekti, yanıma geldi ve önümde durdu.

"Ceketini çıkar."

Başımı kaldırıp ona baktım.

"Ne?"

"Ceketini çıkar."

"Hayır."

Yüzündeki ifade sertleşti.

"Bu bir rica değildi."

Ben de ayağa kalkmaya çalıştım ama omzumdaki ağrı yüzünden hareketim yarıda kaldı.

Damon hemen kolumdan destek olmak için uzandı, ancak yaralı bölgeye dokunmamak için elini son anda geri çekti.

"Yavaş ol."

"Dokunma."

Olduğu yerde durdu.

Bakışları yüzüme kilitlendi.

"Tamam. Dokunmuyorum. Ama ceketini çıkarman gerekiyor."

"Sen neden bu kadar ısrar ediyorsun?"

"Çünkü yüzünün rengi değişti."

"Abartıyorsun."

"Belki. Şimdi ceketini çıkar."

Dişlerimi sıktım.

"Her şeyi kontrol etmek zorunda mısın?"

Damon'ın yüzü bir anda daha da sertleşti.

"Hayır. Ama senin kan kaybedip kaybetmediğini bilmek zorundayım."

Olduğum yerde donakaldım.

Bakışları yavaşça omzuma indi.

Siyah ceketimin kumaşında, omuz dikişinin yakınında küçük, koyu renkli bir leke vardı.

Kan.

Damon da görmüştü.

Yüzündeki ifade öyle hızlı değişti ki birkaç saniye boyunca ne söyleyeceğimi bilemedim.

"Marina..."

Sesi artık eskisi gibi değildi.

Bir adım daha yaklaştı.

"Kanıyor musun?"

Dudaklarımı birbirine bastırdım.

"Biraz."

Damon gözlerini kapattı.

Sanki kendisini sakinleştirmek için birkaç saniyeye ihtiyacı vardı.

Sonra gözlerini açtı.

"Ne zamandır?"

"Bilmiyorum."

"Ne demek bilmiyorum?"

"Ceketimi giydiğimden beri biraz sızlıyordu."

"Ve bana söylemedin."

Sesindeki öfke yükseliyordu.

Ben de sinirlenmeye başladım.

"Çünkü bunun büyütülecek bir şey olduğunu düşünmedim!"

Damon bir an sessiz kaldı.

Sonra çok daha alçak bir sesle konuştu.

"Benim için büyütülecek bir şey, Marina. Senin canının yanması benim için küçük bir şey değil."

Kalbim göğsümün içinde sıkıştı.

Ama tam o sırada koridordan neşeli bir ses duyuldu.

"Marinaaa!"

Mina'nın sesiydi.

Birkaç saniye sonra kapı açıldı ve Mina cıvıl cıvıl bir ifadeyle içeri girdi.

"Canım, nasılsın? Odam çok güzel bu arada! Damon Bey, gerçekten teşekkür ederim!"

Mina konuşa konuşa masaya yaklaştı ve boş sandalyelerden birine oturdu.

Ardından başını kaldırıp Damon'a gülümsedi.

"Gerçekten çok beğendim. Kocaman bir yatak, kocaman bir banyo, hatta odanın içinde ayrı bir oturma alanı var. Benim evimle kıyaslayınca resmen kraliyet ailesine katılmış gibiyim!"

Damon ona kısa bir bakış attı.

"Beğenmene sevindim."

Mina'nın yüzü aydınlandı.

"Bir de dolabımda kıyafetler vardı! Bunları da siz mi hazırlattınız?"

"Evet."

Mina ellerini göğsünde birleştirdi.

"Çok düşüncelisiniz!"

Ben ise masada sessizce oturuyor, omzumdaki sızının giderek arttığını hissediyordum.

Mina'nın bakışları bir anda bana döndü.

"Bu arada, sen neden böyle oturuyorsun? Suratın neden asık?"

"Bir şeyim yok."

Mina gözlerini kıstı.

"Bu cümleyi hayatında kaç kez söyledin acaba? Seni tanıyorum, Marina."

Damon araya girdi.

"Omzu yeniden kanıyor."

Mina'nın yüzündeki gülümseme anında silindi.

"Ne?"

Ben Damon'a döndüm.

"Teşekkür ederim, bunu kendim de söyleyebilirdim."

Damon'ın bakışları bana döndü.

"Öyleyse neden söylemedin?"

Mina ayağa fırladı.

"Bir dakika! Nasıl yani, omzun kanıyor mu?"

"Çok az."

Mina'nın gözleri büyüdü.

"Marina!"

"Ne var?"

"Az önce bana hiçbir şey olmadığını söyleyecektin!"

"Henüz sormamıştın."

"Şimdi de kelime oyunları mı yapıyorsun?"

Damon araya girdi.

"Adrian!"

Kapı hemen açıldı.

Adrian içeri girdiğinde yüzündeki ifade her zamanki kadar sakindi.

"Efendim?"

"Doktoru ara. Yeniden gelmesini istiyorum."

Adrian'ın bakışları bana kaydı.

"Yaranız mı açıldı, Marina Hanım?"

"Sanırım biraz."

Damon'ın çenesi kasıldı.

"Biraz değil. Kanıyor."

Adrian başını salladı.

"Hemen arıyorum."

Çıkmak üzereyken Mina ona döndü.

"Adrian Bey?"

Adrian durdu.

"Evet?"

Mina bir an tereddüt etti.

"Şey... Siz de Damon Bey gibi mi bu kadar ciddisiniz, yoksa sadece işte mi böylesiniz?"

Adrian birkaç saniye boyunca ona baktı.

Ben acımın arasında bile gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

Adrian'ın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme belirdi.

"Genellikle işte."

Mina'nın gözleri parladı.

"Demek iş dışında daha eğlencelisiniz."

Adrian'ın gülümsemesi kayboldu.

"Ben öyle bir şey söylemedim."

Mina masumca omuz silkti.

"Ama reddetmediniz."

Adrian bana kısa bir bakış attı. Sanki bu evde kendisine yapılan en zor görevin silahlı adamlarla uğraşmak değil, Mina'nın sorularına cevap vermek olacağını yeni anlamıştı.

"Doktoru arıyorum," dedi ve hızla odadan çıktı.

Mina arkasından baktı.

Sonra bana döndü.

"Adrian Bey'in gözleri çok güzelmiş."

Gözlerimi kapattım.

"Allah'ım, sabır ver."

Mina güldü.

"Ne var? Sadece söyledim."

Damon ise hiç gülmüyordu.

Bakışları hâlâ omzumdaydı.

"Mina, Marina'nın ceketini çıkarmasına yardım et."

Mina hemen ciddileşti.

"Tabii."

Ben başımı salladım.

"Hayır, kendim çıkarabilirim."

Damon bana baktı.

"Az önce canının yandığını söyledin."

"Ben..."

"Marina."

Sesi yükselmemişti ama kararlıydı.

"Yardım al. Her şeyi tek başına yapmak zorunda değilsin."

Bir an sustum.

Sonra Mina'ya döndüm.

"Peki. Ama dikkatli ol."

Mina yanıma geldi. Ceketimin düğmelerini açtı ve yaralı omzuma baskı yapmamaya çalışarak kumaşı dikkatlice aşağı çekti.

Yine de c