bölüm 39 lanetli kalplerin dansı

gölge`nin içinde kaybolan kelebek

Yemeğimi yerken daha doğrusu yemeğimi Damon kendi elleriyle yedirmişti. Başta buna itiraz etmiştim elbette. Kendi başıma yemek yiyebileceğimi, kolumun kopmadığını ve yalnızca omzumdaki yaranın biraz sızladığını söylemiştim. Fakat Damon Voss denilen o inatçı adam, beni dinlemek yerine çatalı eline alıp tabağımdan bir lokma makarna almış, ardından gözlerini gözlerime dikerek ağzını açmamı beklemişti.

Ben de sırf onunla daha fazla tartışmamak için lokmayı yemiştim.

Sonra bir lokma daha...

Ardından bir tane daha...

En sonunda tabağımın yarısını kendi elleriyle bana yedirmişti.

"Memnun musun şimdi?" diye sormuştum, dudaklarımı peçeteyle silerken.

Damon çatalı tabağa bırakıp bana bakmıştı.

"Hayır."

Kaşlarımı çatmıştım. "Ne demek hayır?"

"Yeterince yemedin."

"Ben bir insanım, Damon. Bir yemek öğütme makinesi değilim."

Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrılmıştı.

"Farkındayım, güzelim. Bir yemek öğütme makinesi olsaydın bu kadar endişelenmezdim."

"Seninle konuşmak gerçekten imkânsız."

"Benimle konuşmak zorunda değilsin. Yemeğini bitirmen yeterli."

İşte o anda tabağımdaki son lokmayı da yemiştim. Sırf ona inat olsun diye değil, gerçekten aç olduğumu yeni fark ettiğim için. Bunu ona söylemeyecektim tabii. Bazı şeyleri bilmemesi gerekiyordu. Özellikle de bana kendi elleriyle yemek yedirmesinden hoşlandığımı...

Bunu öğrenirse hayatım boyunca başımın etini yerdi.

Yemeğimiz bittikten sonra ayağa kalkmak istemiştim ancak omzumdaki ağrı yeniden kendini hissettirmişti. Yüzümdeki ifadeyi değiştirmemeye çalışsam da Damon'ın keskin bakışlarından kaçamamıştım.

"Ne oldu?"

"Hiçbir şey."

"Marina."

"Biraz sızlıyor, hepsi bu."

Sandalyemden kalkmaya hazırlanırken bir anda önümde eğilmişti.

"Damon, ne yapıyorsun?"

Cevap vermek yerine bir kolunu dizlerimin altından, diğerini sırtımdan geçirerek beni kucağına almıştı.

"Damon Voss! Beni hemen yere indir!"

"Hayır."

"Ben yürüyebilirim!"

"Biliyorum."

"O zaman neden beni kucağında taşıyorsun?"

"Çünkü yürümek istemiyorum."

Gözlerimi kocaman açmıştım.

"Sen yürümek istemiyor musun?"

"Hayır. Seni taşımak istiyorum."

Bana bunu öylesine sakin söylemişti ki birkaç saniye boyunca cevap verememiştim. Sanki bir kadını kucağına alıp evin içinde taşımak dünyanın en sıradan işiymiş gibi davranıyordu.

Başımı iki yana sallamıştım.

"Senin gerçekten tedaviye ihtiyacın var."

"Doktoru zaten çağırdım."

"Ben senin için söylemiştim!"

Kısık bir kahkaha çıkarmıştı. Göğsünün hareketini yanağımla hissedince istemsizce sustum. Beni salonun geniş koltuğuna götürdü ve dikkatlice oturttu. Ancak kucağından inmeme izin vermek yerine beni kendi yanına, göğsüne yaslanabileceğim şekilde yerleştirdi.

"Damon, kendi başıma oturabilirim."

"Şu an benim yanımda oturuyorsun."

"Seninle tartışırken yoruluyorum."

"Öyleyse dinlen."

Söylediği şey o kadar mantıklıydı ki ona cevap vermek yerine gözlerimi devirdim.

Sonra da başımı omzuna yasladım.

Aslında biraz dinlenmek istiyordum. Gün boyunca yaşananlar, restoranımdaki silah sesleri, omzumdan akan kan, doktorun söyledikleri ve Damon'ın yüzündeki o korkutucu öfke beni tahmin ettiğimden daha fazla yormuştu. Bütün bunların üstüne bir de onunla tartışmıştım.

Şimdi ise kucağında oturuyordum.

Bir eli saçlarımın arasında yavaşça dolaşıyor, parmakları uzun sarı saçlarımı nazikçe okşuyordu. Diğer elinde ise omzumdaki kanamanın durması için yaranın üzerine bastırdığı gazlı bez vardı. Bütün o iri cüssesine, insanın karşısında istemsizce gerilmesine neden olan sert yüzüne ve herkese korku salan bakışlarına rağmen bana dokunuşları inanılmaz derecede dikkatliydi.

Sanki biraz fazla bastırırsa kırılacakmışım gibi...

Göz kapaklarım ağırlaşmaya başladı.

Damon'ın kokusu burnuma geliyordu. Temiz, odunsu, hafif baharatlı ve bir o kadar da baş döndürücü bir kokuydu. İçinde belli belirsiz sedir ağacı, belki amber, belki de başka bir şey vardı. Tam olarak ne olduğunu bilmiyordum ama bu adamın kokusu bile kendine özgüydü.

Burnumu belli belirsiz göğsüne yaklaştırdım.

Bir saniye.

Ben ne yapıyordum?

Kendime gelip başımı biraz kaldırdım. Damon'ın çenesini görebiliyordum. Başını hafifçe eğdi ve yüzüme baktı.

"Ne oldu?"

"Hiç."

"Bir şey düşünüyorsun."

"Sen nereden biliyorsun?"

"Çünkü kaşlarını çatıyorsun."

Hemen kaşlarımı gevşettim.

"Çatmadım."

"Şimdi de yalan söylüyorsun."

"Seninle aynı odada bulunmak neden bu kadar yorucu?"

Dudaklarının kenarı kıvrıldı. Saçlarımı kulağımın arkasına doğru götürdü.

"Çünkü aklını karıştırıyorum."

Kalbim göğsümde tuhaf bir hareket yaptı.

"Rüyanda görürsün."

"Rüyalarımda da seni görüyorum zaten."

Başımı hızla kaldırıp ona baktım.

"Damon!"

"Ne?"

"Böyle şeyleri bu kadar rahat söyleyemezsin!"

"Neden?"

"Çünkü..."

Çünkü ne?

Çünkü söylediklerinde yüzüm kızarıyordu. Çünkü gözlerime o şekilde baktığında ne söyleyeceğimi unutuyordum. Çünkü göğsüne yaslanmak, kokusunu içime çekmek ve parmaklarının saçlarımda dolaşmasını hissetmek hoşuma gidiyordu.

Ve en kötüsü, bunların hiçbirini istemiyormuş gibi davranmak giderek zorlaşıyordu.

"Çünkü çok kendini beğenmişsin," diyebildim sonunda.

Damon başını hafifçe geriye atıp güldü.

"Bu konuda haklı olabilirsin."

"En azından kabul ediyorsun."

"Senin yanında kabul edemeyeceğim çok az şey var, Marina."

Gözlerimi yeniden kapattım. Başımı omzuna yaslayıp rahat bir nefes aldım. Bütün bunların yanında, bu adamın beni güvende hissettirmesi de ayrı bir sorundu. Hayatım boyunca kendi başımın çaresine bakmaya alışmıştım. Birinin benim için endişelenmesine, canım acıdığında yüzünün değişmesine, yorulduğumda beni kucağına almasına alışkın değildim.

Belki de bu yüzden ona karşı hissettiklerim beni korkutuyordu.

Damon'a âşık olmak, yalnızca kalbimi birine açmak anlamına gelmiyordu. Aynı zamanda hayatıma girdiğinde bütün dengeleri değiştirebilecek bir adama yaklaşmak demekti.

Ama bir şeyi biliyordum.

Ona âşık olsam bile kendim olmaktan vazgeçmeyecektim.

Damon'ın yanında kendi sesimi kaybetmeyecektim.

Bu düşünceler zihnimde dolaşırken uykuyla uyanıklık arasında gidip gelmeye başladım. Saçlarımı okşayan elin hareketi yavaşladı. Damon'ın göğsünden gelen düzenli nefesini dinliyordum. Tam uykuya dalacakken salonun kapısının açıldığını duydum.

"Efendim, doktor geldi."

Adrian'ın sesiydi.

Gözlerimi güçlükle araladım.

Kapının yanında Adrian duruyordu. Hemen arkasında ise elinde siyah bir doktor çantası taşıyan, kırklı yaşlarının sonlarında görünen bir adam vardı. Gözlüğünü düzelterek salona baktı. Bakışları önce Damon'a, ardından kucağında yarı uyuklayan bana ve omzumdaki kanlı gazlı beze kaydı.

Doktorun yüzü ciddileşti.

"İyi akşamlar. Hastamız hangisi?"

Damon başını kaldırdı.

"Marina."

Doktor birkaç adım yaklaştı.

"Hanımefendi, beni duyabiliyor musunuz?"

"Ne yazık ki," diye mırıldandım.

Adrian'ın dudakları belli belirsiz kıpırdadı. Gülmemek için kendini tuttuğunu fark ettim.

Damon ise başını bana doğru eğdi.

"Doktora karşı nazik ol."

"Ben gayet nazikim."

"Az önce adama duyabiliyor musunuz diye sorduğu için ne yazık ki dedin."

"Çünkü uykum vardı!"

Doktor hafifçe gülümsedi.

"Bu kadar iyi cevap verebildiğine göre bilinci açık. Yine de yarayı kontrol etmem gerekiyor."

Damon'ın yüzü yeniden ciddileşti. Elindeki gazlı bezi dikkatlice kaldırmadan önce doktora baktı.

"Kanama bir süredir durmuyordu. Yemek yerken yeniden başladı. İlk müdahale özel klinikte yapıldı ama pansuman tekrar kanlandı."

Doktor çantasını açtı.

"Anladım. Hanımefendinin ayağa kalkmasına gerek yok. Burada da kontrol edebiliriz."

"Ne gerekiyorsa yapın."

Damon'ın sesi o kadar sert çıkmıştı ki doktor bir anlığına ona baktı.

"Elbette. Ancak müdahale edebilmem için hastanın omzunu rahatça görebilmem gerekiyor. Biraz alan açabilir misiniz?"

Damon'ın kolu belimin arkasında sıkılaştı.

Bir saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.

Sonra bana baktı.

"Marina, seni biraz yana almam gerekiyor."

Başımı salladım. "Tamam."

Beni dikkatlice koltuğa yerleştirdi ama elim onun gömleğinin üzerinde kaldı. Bunu fark ettiğimde hemen elimi çekmek istedim. Damon ise parmaklarımı b