bölüm 40 yarım kalan itiraf

gölge`nin içinde kaybolan kelebek

O günün üzerinden tam beş hafta geçmişti.

Beş hafta...

Bazen bana beş gün gibi geliyor, bazen de Damon'dan ayrı geçirdiğim her dakika saatlerce uzuyordu. Üstelik bu durumdan hiç hoşlanmıyordum. Çünkü hayatım boyunca kimseyi görmek için bu kadar sabırsızlandığımı hatırlamıyordum. Birinin sesini duymak, yüzünü görmek, bana o kendinden emin gülümsemesiyle bakmasını istemek... Bunların hepsi benim için yeni şeylerdi.

Ve bütün bunların sorumlusu Damon Voss'tu.

Lanet olası Damon Voss!

Restoranın önünde bekleyen siyah araca doğru yürürken yüzümdeki gülümsemeyi bastırmaya çalıştım. Şoför beni görür görmez araçtan indi ve arka kapıyı açtı.

"İyi akşamlar, Marina Hanım."

"İyi akşamlar."

Başımı hafifçe sallayarak araca bindim. Ardından çantamı yanıma yerleştirip eteğimi düzelttim. Şoför kapıyı kapattığında Mina da restoranın kapısından çıktı. Telefonuyla konuşuyor, bir yandan da gülümseyerek bana doğru yürüyordu.

Tahmin etmek hiç zor değildi.

Adrian.

Son beş haftada Mina ile Adrian'ın ilişkisi öyle bir noktaya gelmişti ki bazen ikisinin yanında kendimi romantik bir komedinin içinde hissediyordum. Başlangıçta Adrian'ın yalnızca ciddi, soğuk ve işinden başka bir şey düşünmeyen biri olduğunu sanmıştım. Mina ise onun gözlerine takılmış, adamın kendisini görmezden gelme çabalarını eğlenceli bulmuştu.

Sonuç mu?

Adrian, Mina'nın sevgilisi olmuştu.

Hem de öyle sıradan bir sevgili değil. Mina'nın anlattıklarına göre sabahları onu arayıp kahvaltı yapıp yapmadığını soruyor, yoğun olduğu zamanlarda bile mesaj atıyor, akşamları güvenli bir şekilde eve dönmesini sağlıyor ve Mina üşüdüğünde kendi ceketini onun omuzlarına bırakıyordu.

Bunu öğrendiğimde Adrian'ın yüzünü görmeyi çok istemiştim.

Çünkü Damon'ın sağ kolu olan, silahlı adamlarla karşılaşınca gözünü bile kırpmayan o ciddi adamın Mina'nın karşısında nasıl birine dönüştüğünü hayal etmek bile eğlenceliydi.

Mina araca bindiği anda telefonunu kapattı ve yanıma oturdu.

"Selam, güzelim!"

"Selam, sevgili hanımefendi."

Mina bir anda bana döndü.

"Bu ne demek şimdi?"

"Hiçbir şey."

"Marina, o bakışı tanıyorum."

"Ben de senin o gülümsemeni tanıyorum. Adrian mı aradı?"

Mina'nın yanakları hafifçe kızardı.

"Belki."

"Belki mi?"

"Evet, belki."

"Telefonu kapattıktan sonra yüzündeki gülümseme neredeyse arabanın camlarını aydınlattı. Biraz daha inkâr edersen şoför bile sana inanmayacak."

Mina kahkaha attı.

"Tamam! Evet, Adrian aradı. Mutlu musun?"

"Çok."

"Sen de Damon'ı göreceğin için böyle sırıtıyorsun ama!"

Gülümsemem anında kayboldu.

"Ben sırıt mıyorum."

Mina ağzını açıp yüzüme baktı.

"Marina..."

"Ne?"

"Sen şu an Damon'ın adını duyunca bile kızarıyorsun."

"Yalan!"

"İstersen aynayı vereyim."

"İstemiyorum."

Mina çantasından küçük aynasını çıkardı ve yüzüme doğru uzattı.

"Buyur."

Aynayı elinden alıp çantamın içine koydum.

"Seninle arkadaşlığımı gözden geçirmem gerekiyor."

"Hayır, gerekmiyor. Beni çok seviyorsun."

Ne yazık ki haklıydı.

Mina'ya baktım ve gülümsemekten kendimi alamadım.

"Maalesef."

"Ben de seni seviyorum!"

Bana sarılmak istedi ama üzerimdeki takıları fark edince birden durdu. Ardından gözleri boynuma kaydı.

Bir saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.

Sonra yavaşça bana yaklaştı.

"Bir dakika."

İçimde küçük bir heyecan kıpırdadı.

"Ne oldu?"

Mina'nın bakışları boynumdaki kolyeye sabitlenmişti.

"Bu..."

Elini uzatıp kolyeyi dikkatlice inceledi. Altı yıldız biçimli parçanın zarif bir şekilde bir araya geldiği, boynumda ışıldayan o kolye, Damon'ın bana aldığı ilk hediyeydi. Küçük yıldızların her biri ışığı yakaladığında parlıyor, boynumdaki altın zincirle birleşerek oldukça zarif bir görüntü oluşturuyordu.

Damon bana bu kolyeyi verdiğinde aramızdaki ilişki henüz bugünkü gibi değildi. Bana karşı hislerini açıkça dile getirmişti ama ben kendi duygularımı kabul etmekten kaçınıyordum. Onunla tartışıyor, kendime koyduğum sınırları korumaya çalışıyor ve bir yandan da bana gösterdiği ilgiden etkileniyordum.

Şimdi ise o kolyeyi ilk defa boynuma takmıştım.

Ve Damon'ın bundan haberi yoktu.

Mina dudaklarını araladı.

"Marina..."

"Efendim?"

"Bu, Damon'ın sana aldığı kolye değil mi?"

Başımı salladım.

"Evet."

Mina iki elini ağzına kapattı.

"Tanrım!"

Gözlerimi devirdim.

"Mina, lütfen."

"Beş haftadır o kolyeyi kutusunda saklıyordun!"

"Saklamıyordum."

"Geçen hafta çekmecende gördüm."

"Çünkü takmamıştım."

"İşte ben de onu söylüyorum! Takmamıştın. Ama şimdi takmışsın."

Parmaklarıyla kolyeyi işaret etti.

"Bu akşam onu göreceksin ve boynunda onun hediyesi olacak."

Bir an durdu. Sonra gözleri parladı.

"Acaba ne yapacak?"

İçimdeki heyecanı bastırmak için camdan dışarı baktım.

"Ben de onu merak ediyorum."

"Öpecek mi seni?"

Başımı hızla ona çevirdim.

"Mina!"

"Ne? Gayet normal bir soru."

"Şoförün yanında böyle şeyler konuşma!"

Ön koltuktaki şoförün yüzünde belli belirsiz bir gülümseme gördüğümü sanıyordum. Mina ise hiç utanmadan devam etti.

"Belki seni görür görmez belinden tutar, kendine çeker, kolyeyi fark eder ve..."

"Sus!"

"...boynuna bir öpücük kondurur."

"Mina!"

Kahkahasını bastıramadı.

"Tamam, tamam! Sustuk."

Kollarımı göğsümde birleştirip ona ters ters baktım.

Ama birkaç saniye sonra kendimi düşündüğüm şeyden dolayı gülümserken buldum.

Damon beni görünce ne yapacaktı?

Kolyeyi fark edecek miydi?

Bana güzel göründüğümü söyleyecek miydi?

Belki belimden tutup kendisine çekerdi. Belki yüzümü avuçlarının arasına alıp alnımdan öperdi. Belki de o kendinden emin gülümsemesiyle gözlerimin içine bakıp kolyeyi sonunda takmamın onu ne kadar mutlu ettiğini söylerdi.

Ya da hiçbir şey söylemeden beni kendine çekip öperdi.

Kalbim hızlandı.

Kendi kendime kızdım.

Marina, kendine gel!

Sadece eve gidiyordum. Sevgilini görmeye gidiyordun, evet. Çünkü Damon artık hayatımda yalnızca peşimi bırakmayan, bana hediyeler gönderen ya da beni korumaya çalışan karanlık bir adam değildi.

O, benim hayatımda özel bir yere sahipti.

Aramızdaki ilişkiyi aceleye getirmemiştik. Bana karşı hislerini saklamıyordu ama benim de kendi hızımda ilerlememe izin veriyordu. Ne zaman bir şeye hazır olmadığımı söylesem durmayı öğrenmişti. Beni merak ettiğinde soruyor, bir konuda endişelendiğinde benimle konuşmaya çalışıyor, kendi kararlarımı vermeme izin veriyordu.

Elbette hâlâ son derece inatçıydı.

Hâlâ emir vermeyi seviyordu.

Hâlâ bazen bir bakışıyla insanın bütün cümlelerini unutturabiliyordu.

Ama artık onunla nasıl konuşacağımı biliyordum. O da beni nasıl dinlemesi gerektiğini öğreniyordu.

Ve ben...

Ben ona âşık oluyordum.

Belki de çoktan âşık olmuştum.

Bu düşünce içimi hem korkuyla hem de tarif edemediğim bir mutlulukla doldurdu.

Mina dirseğiyle hafifçe bana dokundu.

"Yine onu düşünüyorsun."

"Hayır."

"Marina, yüzünü görmesem bile ne yaptığını anlayabiliyorum."

"Bu nasıl mümkün olabilir?"

"Çünkü beş haftadır her gün Damon Voss hakkında konuşuyoruz."

"Her gün konuşmuyoruz."

"Sabah konuşuyoruz."

"Her sabah değil."

"Öğlen mesajlarını anlatıyorsun."

"Çünkü komik şeyler yazıyor!"

"Akşam da eve gidince onun seni nasıl karşıladığını anlatıyorsun."

Bir an sustum.

Mina zafer kazanmış gibi kollarını birleştirdi.

"Bak, sustun!"

"Seninle konuşmak istemiyorum."

"Olur, ben senin yerine de konuşurum."

Bunu yapabileceğinden hiç şüphem yoktu.

---

Araba yaklaşık yirmi dakika sonra Damon'ın malikânesinin demir kapılarına ulaştı.

Geniş kapılar ağır ağır açılırken dışarıdaki güvenlik görevlileri aracı tanıyıp kenara çekildi. Bahçenin iki yanına sıralanmış ağaçların arasından geçtik. Akşamın serinliği çökmüş, malikânenin pencerelerinden sıcak ışıklar dışarıya yayılmıştı.

Buraya ilk geldiğim günü hatırladım.

O zamanlar bu ev bana kocaman, soğuk ve yabancı gelmişti. Her köşesinde güvenlik görevlileri vardı. Her kapının arkasında bilmediğim bir dünya uzanıyordu. Damon'ın burada nasıl yaşadığını, insanlarla nasıl konuştuğunu, ne tür tehlikelerin içinde bulunduğunu bilmiyordum.

Şimdi ise bu evin bazı köşelerini ezbere biliyordum.

Mutfaktaki kahve kokusunu, salonun geniş pencerelerinden görünen bahçeyi, merdivenlerin başındaki büyük tabloyu, kütüphanedeki koyu renkli koltukları...

Ve Damon'ın beni beklediği yeri.

Araba ana gi