bölüm on altı aşkın mafya hali

gölge`nin içinde kaybolan kelebek

Mina ile birlikte yürürken derin bir iç çektim. Başımın dönmesi geçmişti ama içimdeki ağırlık hâlâ yerli yerindeydi. Sanki son iki gündür yaşadığım her şey omuzlarıma ayrı ayrı yüklenmişti. Önce düğünümün mahvolması, sonra Kai'nin ihaneti, Victoria'nın hamile olduğunu söylemesi, ardından beni takip eden insanlar, gizemli mesajlar, banka hesabıma gönderilen para ve şimdi de beni uzaktan izlediğini söyleyen o bilinmeyen kişi...

Normal bir insanın sinir sistemi bunların hepsini aynı anda kaldırabilir miydi, bilmiyordum.

Benimki de pek kaldırıyor sayılmazdı zaten.

Mina'nın koluma girmiş olması sayesinde yavaşça yürümeye devam ederken ona baktım.

"Hadi bakalım, sen kendi evine, ben de kendi evime. Anlaştık mı?"

Mina'nın yüzü daha ben cümlemi bitirmeden düştü.

"Hayır."

Kaşlarımı kaldırdım.

"Ne demek hayır?"

"Hayır demek. Çok basit. Sen bugün bayılacak gibi oldun. Üstüne seni kimlerin takip ettiğini bilmiyoruz. Bir de eve tek başına gitmeni mi bekleyeceğim?"

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

"Mina..."

"Hayır."

"Mina."

"Yine hayır."

"Bir kere de beni dinle."

"Hayır."

"Sen bugün 'Marina günü' yapacaktın."

"Evet."

"Marina günü neydi?"

"Senin kendini iyi hissetmen gereken gün."

"Harika. O zaman bugün yapmam gereken şeylerden biri de seni evine göndermek."

Mina gözlerini kıstı.

"Sen şu an mantıkla konuştuğunu mu sanıyorsun?"

"Kesinlikle."

"Hayır. Şu an inatla konuşuyorsun."

İstemeden güldüm.

Belki de uzun zamandır ilk defa gerçekten içten bir şekilde gülüyordum.

Sonra yüzümü biraz ciddileştirip onun ellerini tuttum.

"Endişelenme. Ben iyi olacağım."

Mina hemen itiraz edecekti ama parmağımı kaldırıp sözünü kestim.

"Dur, daha bitirmedim."

Derin bir nefes aldım.

"Her dakika sana mesaj atacağım. Eve bindiğimde yazacağım. Taksiden indiğimde yazacağım. Kapıyı açtığımda yazacağım. İçeri girip ışıkları yaktığımda bile yazacağım. Hatta istersen sana 'şu an koltuğa oturdum' diye bile mesaj atarım."

Mina'nın yüzünde küçük bir tebessüm belirdi ama hâlâ ikna olmuş görünmüyordu.

"Ya sonra?"

"Sonra ne?"

"Sonra tek başına kalacaksın."

"Evde tek başıma kalmak, bütün gün senin başımda dikilmen kadar korkunç değil."

"Çok komiksin."

"Teşekkür ederim."

"Övgü değildi."

"Ben övgü olarak aldım."

Mina gözlerini devirdi.

Ben de koluna hafifçe girdim.

"Zaten yarın seni restoranda bekliyorum."

Mina'nın kaşları çatıldı.

"Yarın mı?"

"Evet."

"Ne yapacağız?"

"Yeni tatlılar yapacağız."

Bir anda yüzündeki endişenin yerini merak aldı.

"Ne tatlıları?"

"Şef bugün yeni birkaç tarif deneyecek. Ben de tadım yapacağım."

Mina'nın gözleri parladı.

"Bedava mı?"

Gülerek başımı salladım.

"Bedava."

"Ben varım."

"Dur daha bitmedi."

"Ne?"

"Seni restoranıma tadımcı olarak almayı planlıyorum."

Mina birkaç saniye bana boş boş baktı.

Sonra eliyle göğsünü gösterdi.

"Ben mi?"

"Evet, sen."

"Profesyonel tadımcı?"

"Kesinlikle."

"Para verecek misin?"

"Belki."

"Yemek verecek misin?"

"Bol bol."

"Çalışma saatleri?"

"Canın ne zaman isterse."

Mina kollarını göğsünde birleştirip ciddi bir iş görüşmesine giriyormuş gibi başını salladı.

"Bu iş teklifini kabul ediyorum."

Kahkaha attım.

"Senin kadar kolay işe giren birini daha önce görmedim."

"Çünkü ben yetenekliyim."

"Sen geçen gün yumurtayı yaktın."

"O bir deneydi."

"Ekmeği de yaktın."

"O da başka bir deneydi."

"Tost makinesini neredeyse öldürdün."

"Makine zayıftı."

"Makinenin suçu neydi?"

"Benim yeteneğimi kaldıramadı."

Başımı iki yana sallarken gülmeye devam ettim.

İşte Mina buydu.

Ben hayatımın en kötü günlerinden birini yaşarken bile beni güldürmenin bir yolunu buluyordu.

Belki de tam olarak buna ihtiyacım vardı.

Birinin bana acıyarak bakmasına değil.

Birinin beni sürekli "iyi misin?" diye sıkıştırmasına değil.

Normalmişim gibi davranılmasına.

Bir arkadaşımın yanımda durmasına.

Ve belki de yeniden kendim gibi hissetmeye.

Mina'nın yüzüne baktım.

"Gerçekten yarın geliyorsun, değil mi?"

"Elbette."

"Geç kalma."

"Ben mi?"

"Evet, sen."

"Marina, ben senin en yakın arkadaşınım. Ben geç kalırsam restoranın kapanır."

"Restoran benim."

"İşte tam da bu yüzden seni kurtarmaya geliyorum."

Gülümsemem yüzümde biraz daha büyüdü.

Sonra bir an duraksadım.

Gözüm istemsizce çevreye kaydı.

İnsanlar alışveriş merkezinde kendi dünyalarında yürüyordu. Kimi mağazalara giriyor, kimi telefonuyla konuşuyor, kimi çocuklarının peşinden koşuyordu.

Ama benim gözlerim artık kalabalığın içinde siyah takım elbiseli adamlara alışmıştı.

Birini görürsem tanıyacağımı düşünüyordum.

Ve bu düşünce beni rahatsız ediyordu.

Mina bunu fark etmiş olacak ki kolumu hafifçe sıktı.

"Bakma."

"Ne?"

"Çevrene."

Ona döndüm.

"Neden?"

"Çünkü ne kadar çok bakarsan o kadar gerileceksin."

Bir an sustum.

Haklıydı.

Ben de başımı salladım.

"Tamam."

"Şimdi eve gideceğiz."

"Sen kendi evine."

"Sen kendi evine."

"Anlaştık."

"Anlaştık."

Alışveriş merkezinin çıkışına doğru ilerledik.

Kapıya yaklaştığımızda içimde garip bir huzursuzluk oluştu. Sanki dışarıda beni bekleyen bir şey vardı.

Ama ne olduğunu bilmiyordum.

Kapıdan çıktığımız anda yüzüme serin hava çarptı.

Derin bir nefes aldım.

Mina yanımda durdu.

"İyi misin?"

"İyiyim."

"Başın?"

"İyi."

"Miden?"

"İyi."

"Kalbin?"

Bir an ona baktım.

"Onu sorma."

Mina'nın yüzündeki gülümseme kayboldu.

Ben de gözlerimi yere indirdim.

Kalbim...

Evet.

Kalbim hâlâ paramparçaydı.

Ama artık bunun Kai yüzünden sonsuza kadar böyle kalacağını düşünmüyordum.

Belki de insanın kalbi kırıldığında gerçekten ölmediğini yeni yeni anlıyordum.

Acıyordu.

Çok acıyordu.

Ama yine de atıyordu.

Ben de yürümeye devam ediyordum.

Mina ile taksi durağına doğru ilerlerken telefonum cebimde titredi.

Olduğum yerde durdum.

Mina hemen bana baktı.

"Kim?"

"Mesaj."

Telefonumu çıkardım.

Ekranda yine o bilinmeyen numara vardı.

Kalbim hızlandı.

Mesajı açtım.

"Arkadaşını dinlemelisin. Eve git ve dinlen."

Kaşlarım çatıldı.

Mina yüzümdeki ifadeyi görünce yaklaştı.

"Yine o mu?"

Başımı yavaşça salladım.

"Ne yazmış?"

Telefonu ona uzattım.

Mina mesajı okudu.

Yüzündeki ifade değişti.

"Bu adam bizi hâlâ izliyor."

"Öyle görünüyor."

"Marina..."

"Ne?"

"Artık şaka yapmıyorum."

Ben de ona baktım.

"Ben de."

Telefonum bir kez daha titredi.

İkinci mesaj geldi.

"Bugün yeterince yoruldun. Eve gittiğinde kapıyı kilitle."

Boğazım düğümlendi.

Mina'nın gözleri büyüdü.

"Bu normal değil."

"Değil."

"Polisi arayalım."

Telefonu elimde sıktım.

Bir süre cevap vermedim.

Sonra başımı iki yana salladım.

"Henüz değil."

"Marina!"

"Henüz değil, Mina."

"Neden?"

Çünkü içimde garip bir his vardı.

Bu kişi tehlikeliydi.

Bundan emindim.

Ama aynı zamanda...

Beni gerçekten korumaya çalışıyordu.

Ve bu durum beni daha çok korkutuyordu.

Çünkü bir insanın senden nefret etmesi kolaydı.

Bir insanın sana zarar vermek istemesi de anlaşılabilirdi.

Ama seni uzaktan izleyen, ne yaptığını bilen, ne sevdiğini bilen ve sana zarar gelmesini istemeyen biri...

İşte bunu anlamak çok daha zordu.

Mina'nın omzuna elimi koydum.

"Ben eve gideceğim."

"Tek başına?"

"Evet."

"Marina..."

"Her dakika mesaj atacağım."

Mina gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.

"Tamam."

Sonra parmağını yüzüme doğru kaldırdı.

"Ama bir dakika bile mesaj atmazsan kapına dayanırım."

"Tamam."

"Ve eğer o adamdan bir mesaj daha gelirse..."

"Ne yapacaksın?"

"Önce seni döverim."

Kaşlarımı kaldırdım.

"Ben ne yaptım?"

"Seni koruyamadığım için kendime kızarım. Sonra seni döverim."

Kahkaha attım.

"Çok mantıklı."

"Benim yöntemim."

Taksi geldiğinde birbirimize sarıldık.

Mina kulağıma doğru eğilip fısıldadı.

"Gerçekten iyi ol."

Gözlerimi kapatıp ona sarıldım.

"Olacağım."

Benden ayrıldığında yüzüme baktı.

"Mesaj."

"Mesaj."

"Unutma."

"Unutmam."

Taksiye bindim.

Camdan Mina'ya el sallarken o da ellerini beline koyup beni izledi.

Araç hareket ettiğinde arkamı yasladım ve derin bir nefes aldım.

İlk birkaç dakika hiçbir şey söylemedim.

Şehrin ışıkları camdan geçip gidiyordu.

Telefonumu elime aldım.

Mina'ya

Yorumlar

• Ayla Başar: yeni bir tehlike daha geldi ama bir taraftan da dostluğu güçlendiriyorsun
• Ahu Başar: Bilinmeyen numara dikkat çekiyor Bu durum gizemli ve kaygı verici
• Enes: minanın yaklaşımı harika ama sen de dikkat etmelisin marina
• vulkanx tt: tost makinesinin başına gelenler anlatılamazdı Yetenekli mina gerçekten!
• aleyna: minanın desteğiyle zor günleri atlatırsın umarım
• Umut Dündar: kalbin yeniden attığını hissetmek çok önemli
• Pınar Eryılmaz: mina onun sende bir şeyler hissettiğini anlıyor ama yine de ikna olmuyor
• Nazlı Güler: İnsan kendini yeniden tanımaya çalışırken bile destek lazım