bölüm on dokuz kırmızı elbise
gölge`nin içinde kaybolan kelebek
Gece boyunca salonun yüksek tavanından süzülen altın renkli ışıklar her tarafı aydınlatıyor, kristal avizelerden yansıyan parıltılar kalabalığın üzerinde küçük yıldızlar gibi dolaşıyordu. Hafif müzik salonun içinde yankılanırken insanlar ellerindeki kadehlerle birbirleriyle sohbet ediyor, garsonlar masaların arasında sessizce dolaşıyordu.
Ben ise Mina'yla yan yana yürüyordum.
Özellikle aynı arabayla gelmiştik.
İlk sevgili olduğumuz zamanlarda Kai'nin bana aldığı kırmızı arabayla.
Arabayı vale görevlisine teslim ederken anahtarı avucuna bıraktım.
“Ben sana haber verince arabayı getir.”
Çocuk şaşkın şaşkın yüzüme baktı. Muhtemelen neden arabayı hemen otoparka götürmek yerine benim haberimi beklemesini istediğimi anlamamıştı. Fakat eline sıkıştırdığım parayı görünce düşünmeyi bıraktı ve hemen başını salladı.
“Tabii hanımefendi.”
“Güzel.”
Arkamı dönüp hiçbir şey olmamış gibi Mina'nın yanına gittim.
Mina daha ben yanına varmadan bana şöyle bir baktı.
“Senin yüzünde yine bir şeyler dönüyor.”
Kaşlarımı kaldırdım.
“Benim yüzüm mü?”
“Evet.”
“Ne varmış yüzümde?”
Mina gözlerini üzerimde gezdirip hiç düşünmeden cevap verdi.
“Felaket.”
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
“Abartıyorsun.”
“Marina, seni tanıyorum.”
Koluma girdi.
“Sen böyle gülümsediğinde ya birinin hayatı değişir ya da birinin hayatı mahvolur.”
Başımı hafifçe yana eğdim.
“Belki ikisi aynı anda olur.”
Mina'nın yüzündeki ifade anında değişti.
“Eyvah.”
Kahkahayı bastım.
“Hadi.”
Koluna girdim ve birlikte salona doğru ilerlemeye başladık.
Üzerimdeki kırmızı elbisenin eteği attığım her adımda hafifçe hareket ediyordu. Daha evden çıkmadan önce aynanın karşısında kendime uzun uzun bakmıştım.
Bu gece özellikle seçtiğim şeyi biliyordum.
Kırmızı.
Kai'nin nefret ettiği renk.
Elbisenin straplez kesimi omuzlarımı ve köprücük kemiklerimi tamamen açıkta bırakıyor, belime oturan kumaş aşağıya doğru zarifçe akıyordu. Uzun eteğin yanındaki dalgalı yırtmaç yürüdükçe hafifçe açılıyor, kırmızı stilettolarım elbiseyle kusursuz bir bütünlük oluşturuyordu.
Küçük kırmızı çantamın altın zinciri ışıkların altında parlıyordu.
Boynumdaki inci kolye ise bütün o kırmızının ortasında sakin bir beyazlık gibi duruyordu.
Altın yılan figürlü küpelerim, saçlarımın arasından belli belirsiz sallanıyordu.
Uzun sarı saçlarımı açık bırakmıştım. Dalgalı saçlarım sırtıma doğru dökülürken aynadaki kadın bana eskisinden farklı görünüyordu.
Daha güçlü.
Daha kararlı.
Ve belki de ilk defa tamamen kendim gibi.
Mina bana tekrar baktı.
“Bir şey söyleyeceğim.”
“Dinliyorum.”
“Bu gece Kai'nin tansiyonu düşerse sorumluluk kabul etmiyorum.”
Kahkaha attım.
“Ben de.”
“Gerçekten çok güzelsin.”
“Sen de çok güzelsin.”
Mina'nın üzerindeki mavi midi elbise, beyaz stilettoları ve beyaz çantası benim kırmızı görünümümün tam tersiydi. Dalgalı saçları omuzlarına dökülüyor, mavi tonlarındaki makyajı gözlerini daha da belirgin gösteriyordu mavi yelpaze şeklinde küpeleri vardı ve çok güzeldi ben hediye etmiştim doğum gününde ,
Birbirimize bakıp gülümsedik.
Sonra birlikte kalabalığın arasına girdik.
Birkaç kişi dönüp bize baktı.
Mina kulağıma doğru eğildi.
“Bizi görenler arkadaş olduğumuzu anlamaz.”
“Neden?”
“Sen kırmızı alarm gibisin, ben de yanında sakinleştirici gibi duruyorum.”
Gülümseyerek başımı salladım.
“Bence gayet uyumluyuz.”
“Kesinlikle. Biri ortalığı yakıyor, diğeri yangın söndürücü.”
“Sen yangın söndürücüysen neden benimle geldin?”
“Çünkü yangın söndürücünün de eğlenmeye hakkı var.”
Tam ona cevap verecekken gözlerim kalabalığın arasında tanıdık iki kişiye takıldı.
Kai.
Ve Victoria.
Kai siyah takım elbisesinin içinde her zamanki gibi kusursuz görünmeye çalışıyordu. Fakat yüzündeki ifade onu ele veriyordu.
Victoria ise yanında duruyordu.
Beni gördüğü anda yüzündeki ifade değişti.
Önce gözleri elbiseme indi.
Sonra tekrar yüzüme baktı.
Dudaklarının kenarında küçümseyici bir gülümseme belirdi.
“Vay canına…”
Mina'nın kolunu biraz daha sıkı tuttum.
Victoria birkaç adım bize doğru geldi.
“Demek gerçekten gelecektin.”
Gülümsedim.
“Monica davet etti. Gelmemek ayıp olurdu.”
Victoria beni baştan aşağı süzdü.
“Oldukça… dikkat çekici olmuşsun.”
“Teşekkür ederim.”
“Ben iltifat etmedim.”
“Ben de iltifat ettiğini söylemedim.”
Mina başını çevirip öksürüyormuş gibi yaptı.
Victoria'nın yüzü gerildi.
“Sen hiç değişmemişsin.”
“Sen de.”
Bakışlarım kısa bir anlığına karnına kaydı.
“Gerçi sende küçük bir değişiklik var.”
Victoria'nın eli istemsizce karnına gitti.
“Evet.”
“Fark ettim.”
Kai hemen araya girdi.
“Marina, bu gece kavga çıkarmaya gelmediğini söylemiştin.”
Ona döndüm.
“Çıkarmayacağım.”
Kai bana inanmaz bir ifadeyle baktı.
“Gerçekten mi?”
“Gerçekten.”
Hafifçe gülümsedim.
“Ben kavga çıkarmam, Kai. İnsanlar kendi hatalarını sergilerken sadece izlerim.”
Mina yüzünü çevirdi.
Belli ki gülmemek için kendini zor tutuyordu.
Victoria kollarını göğsünde birleştirdi.
“Sen hâlâ kendini çok önemli sanıyorsun.”
“Hayır.”
Başımı hafifçe yana eğdim.
“Ben kendimi önemli sanmıyorum. Senin hâlâ benim hakkımda konuşuyor olman zaten yeterince açıklayıcı.”
Victoria'nın yüzündeki gülümseme silindi.
Tam o sırada elime bir kadeh verildi.
Kadehi aldım.
Bir yudum içtim.
Victoria konuşmaya devam etti.
“Bu elbiseyi özellikle mi seçtin?”
“Evet.”
“Neden?”
“Sevdim.”
“Ben olsam böyle bir renk giymezdim.”
“Biliyorum.”
Kaşlarını çattı.
“Neyi biliyorsun?”
“Kai'nin de sevmediğini.”
Bir an sessizlik oldu.
Kai'nin yüzü gerildi.
Victoria ona baktı.
“Sen kırmızıdan nefret ediyorsun, değil mi?”
Kai cevap vermeden önce ben konuştum.
“Evet. Çok nefret eder.”
Gözlerimi Kai'ye çevirdim.
“Eskiden benim kırmızı giymemi bile istemezdi.”
Kai sessiz kaldı.
Gülümsedim.
“Ben de bu gece özellikle kırmızı giydim.”
Mina kısık sesle,
“Marina…”
dedi.
“Ne?”
“Hiçbir şey.”
Victoria alaycı şekilde güldü.
“Demek hâlâ onun neyi sevip sevmediğiyle ilgileniyorsun.”
Kadehimi hafifçe kaldırdım.
“Hayır. Tam tersine.”
“Ne demek istiyorsun?”
“Artık neyi sevmediği umurumda değil.”
Bir adım attım.
“Ben neyi seviyorsam onu giyiyorum.”
Victoria'nın yüzü düştü.
“Eskiden böyle değildin.”
“Eskiden nişanlıydım.”
Gözlerimi Kai'ye çevirdim.
“Şimdi değilim.”
Tam o sırada Monica yanımıza geldi.
“Marina! Geldin!”
Monica bana sarıldı.
“Gelmeyeceksin sandım.”
“Ben de gelmeyeceğim sandım.”
Gülümsedik.
Monica ardından Kai ve Victoria'ya baktı.
“Umarım bu gece herkes sakin olur.”
Kadehimden bir yudum aldım.
“Ben gayet sakinim.”
Mina hemen araya girdi.
“Şimdilik.”
Dirseğimle onu hafifçe dürttüm.
“Sus.”
Monica şüpheyle bize baktı.
“Bir şey mi kaçırıyorum?”
“Hayır.”
Gülümsedim.
“Her şey harika.”
Monica'nın yüzündeki şüphe geçmedi ama başka misafirlerle ilgilenmek için yanımızdan ayrıldı.
Victoria hemen arkasından konuştu.
“Biliyor musun Marina, seni böyle görmek bana biraz komik geliyor.”
“Beni görmek neden komik?”
“Düğünden kaçmış bir kadın olarak hâlâ bu kadar özgüvenli olman.”
Mina'nın yüzü bir anda değişti.
“Victoria…”
Elimi kaldırıp onu durdurdum.
“Bırak.”
Sonra Victoria'ya döndüm.
“Düğünden kaçmadım.”
Bir saniye durdum.
“Yanlış insandan kurtuldum.”
Kai başını eğdi.
Victoria ise öfkeyle bana bakıyordu.
“Her şeyi dramatize etmek zorunda mısın?”
“Hayır.”
Gülümsedim.
“Bugün sadece gerçekleri söylüyorum.”
Victoria bir şey söylemek üzereyken kadehimi kaldırdım.
“Bu arada…”
Victoria'ya baktım.
“Hamileliğin için tebrikler.”
Yüzünde sahte bir gülümseme oluştu.
“Teşekkür ederim.”
“Umarım sağlıklı olur.”
“Olacak.”
“Umarım.”
Sonra Kai'ye baktım.
“Sen de tebrikler.”
Kai'nin yüzünde hiçbir ifade yoktu.
“Marina…”
“Ne?”
“Bunu yapma.”
“Ne yapıyorum?”
“Biliyorsun.”
Başımı salladım.
“Hayır Kai. Gerçekten bilmiyorum.”
Tam o sırada arkamdan birkaç kişi geçti.
Ben de bir adım geri çekildim.
Elimdeki kadeh istemeden yana doğru eğildi.
Kırmızı içkinin bir kısmı Victoria'nın elbisesinin üzerine döküldü.
Bir an herkes sustu.
Gözlerimi büyüttüm.
“Ah!”
Victoria el
Yorumlar
- Alperix: Gerçekten kaybetmişsin kendini victoria bunu hak ettin
- Zeynep Avcı: Özgürlüğü kutluyorsun marina sadece ilerle ve başkalarının düşüncelerine dikkat etme
- Mehmet Yıldırım: marina çok güzel görünüyor O kırmızı elbise dudak uçuklatıcı
- Tarık Arslan: kainin tepkisini merak ediyorum Bu gece önemli bir şey olabilir