bölüm on sekiz kaçtıkça yaklaşan
gölge`nin içinde kaybolan kelebek
Damon, çalışma odasının geniş camlarının önünde duruyordu. Şehrin ışıkları gecenin karanlığını parçalayarak uzanıyor, aşağıdaki caddelerde hareket eden arabalar küçük noktalar gibi görünüyordu.
Fakat Damon’ın gözleri dışarıda değildi.
Elinde Marina’nın fotoğrafları vardı.
Bir fotoğrafta Marina restoranda çalışanlarından biriyle konuşuyordu. Başka bir karede mutfakta tabağın tadına bakıyordu. Bir diğerinde Mina’yla birlikte alışveriş merkezinde yürürken gülüyordu.
Damon fotoğrafların her birini ağır ağır inceliyordu.
Bir fotoğrafta Marina’nın yüzünde küçük bir tebessüm vardı.
Damon o fotoğrafta birkaç saniye daha fazla kaldı.
Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
"İşte böyle..."
Sesi neredeyse fısıltıydı.
"Yüzünde o ifadeyi görmek istiyorum."
Elindeki fotoğrafı masanın üzerine bıraktı.
Diğer elindeyse adamlarının Marina’nın evine gizlice girerek getirmesini emrettiği bir şey vardı.
Bir fular.
Marina’nın kullandığı fularlardan biri.
Damon kumaşı parmaklarının arasında tuttu.
Bir süre sessizce baktı.
Sonra fuları yüzüne yaklaştırıp kokusunu içine çekti.
Bu, onun için sıradan bir kumaş parçası değildi.
Marina’ya ait bir şeydi.
Ve Damon’ın zihninde bunun bile ayrı bir anlamı vardı.
Fuları tekrar eline indirip fotoğraflara baktı.
İki dakika geçmeden yeniden kumaşı yüzüne yaklaştırdı.
Yanındaki adam, patronunun bu hâlini sessizce izliyordu.
Damon’ın Marina'ya olan ilgisinin sıradan bir merak olmadığını artık herkes anlamıştı.
Bu, giderek büyüyen bir takıntıya dönüşüyordu.
Damon masanın üzerindeki fotoğraflardan birini eline aldı.
Marina’nın düğün gününden önce çekilmiş bir fotoğrafıydı.
Damon’ın bakışları sertleşti.
"Kai..."
İsmi söylerken sesindeki soğukluk odanın havasını değiştirmeye yetti.
Fotoğrafı masaya bıraktı.
Ardından yanında duran adama döndü.
"Tefeci işi ne oldu?"
Adam hiç tereddüt etmeden cevap verdi.
"Emrettiğiniz gibi, efendim. Artık sorun yok."
Damon birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra gözlerini adama dikti.
"Defterden Marina'nın hesabını silin."
Adam başını eğdi.
"Emredersiniz."
Damon fuları yavaşça masanın üzerine bıraktı.
"Fakat Marina bunu bilmeyecek."
Adamın yüzünde en ufak bir şaşkınlık oluşmadı.
"Anladım, efendim."
Damon sandalyesine oturdu.
Parmaklarını masanın üzerinde yavaşça birbirine geçirdi.
"Onun borcunu benim ödediğimi düşünmesini istemiyorum."
"Öyleyse borç kaydı nasıl kapatılacak?"
Damon’ın bakışları soğudu.
"Hiçbir zaman borcu olmamış gibi."
Adam başını salladı.
"Anlaşıldı."
Damon bir süre sustu.
Sonra fotoğraflardan birini tekrar eline aldı.
Marina'nın alışveriş merkezinde Mina'yla birlikte güldüğü fotoğraftı.
Damon fotoğrafa bakarken yüzündeki sert ifade biraz olsun yumuşadı.
"Bugün başı döndü."
Adam hemen cevap verdi.
"Evet efendim. Adamlarımız durumunu takip etti. Bir süre dinlendi."
Damon’ın kaşları çatıldı.
"Başının dönmesine ne sebep olmuş?"
"Muhtemelen gün boyunca yeterince dinlenmemesi ve yemek yememesi. Çok yorulmuş."
Damon fotoğrafı elinde sıktı.
"Bir daha böyle olmayacak."
"Emredersiniz."
"Onu takip edeceksiniz ama yaklaşmayacaksınız. Marina'nın kendisini izlendiğini anlamasını istemiyorum."
Adam başını eğdi.
"Zaten emriniz doğrultusunda hareket ediyoruz."
Damon arkasına yaslandı.
"Yarın bir kutlamaya gidecek."
Adam kısa bir şaşkınlıkla baktı.
"Kutlama mı?"
"Evet."
Damon’ın dudaklarında hafif bir gülümseme oluştu.
"Kai ve Victoria da orada olacak."
Adam ne söyleyeceğini bilemeden sustu.
Damon’ın gözleri yeniden fotoğrafa çevrildi.
"Marina'nın onların karşısında nasıl davranacağını merak ediyorum."
"Bir şey yapmamızı ister misiniz?"
Damon başını kaldırdı.
"Hayır."
Sesi kesin ve soğuktu.
"Kimse ona yaklaşmayacak."
Bir an durdu.
"Kimse onun adına karar vermeyecek."
Sonra fotoğrafı masaya bıraktı.
"Marina kendi savaşını kendi vermeli."
Damon’ın bakışları tekrar fulara kaydı.
Parmakları kumaşın kenarına dokundu.
"Ben yalnızca..."
Cümlesini tamamlamadı.
Çünkü ne yaptığını kendisi de biliyordu.
Marina'nın hayatına çoktan girmişti.
Henüz karşısına çıkmamıştı.
Henüz adını söylememişti.
Henüz Marina onun kim olduğunu bilmiyordu.
Ama Damon, Marina'nın hayatındaki en küçük ayrıntıyı bile öğrenmişti.
Ne zaman restorana gittiğini.
Ne zaman eve döndüğünü.
Neyi sevdiğini.
Nelerden hoşlanmadığını.
Hangi takılara baktığını.
Hangi sözlerin onu incittiğini.
Ve hangi sözlerin yüzünde gülümseme oluşturduğunu.
Damon elindeki fuları tekrar yüzüne yaklaştırdı.
Gözlerini kısa bir süre kapattı.
Sonra sakin bir sesle konuştu.
"Üç gün."
Yanındaki adam dikkat kesildi.
Damon gözlerini açtı.
"Üç gün sonra Marina burada olacak."
"Ya gelmek istemezse?"
Damon’ın yüzündeki ifade değişti.
Bu kez gülümsemesi çok daha soğuktu.
"İstemeyecek."
Bir an sustu.
"En azından ilk başta."
Fotoğraflardan birini tekrar eline aldı.
Marina'nın gülümsediği kareye baktı.
"Fakat onu zorlayarak kendime yaklaştırmayacağım."
Adam sessiz kaldı.
Damon fotoğrafı masaya bıraktı.
"Benimle kendi isteğiyle konuşmasını sağlayacağım."
Sonra sandalyesinden kalktı.
Pencerenin önüne gidip şehrin ışıklarına baktı.
"Çünkü onu korkutmak istemiyorum."
Bir süre sessiz kaldı.
"Marina benden korkarsa kaçmak ister."
Dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
"Ben ise onun kaçmasını istemiyorum."
Arkasındaki adam başını eğdi.
"Başka bir emriniz var mı, efendim?"
Damon birkaç saniye düşündü.
Sonra masanın üzerindeki fotoğraflara baktı.
"Yarın onun gününü mahvetmeyin."
"Emredersiniz."
"Ve Mina'ya dokunulmayacak."
"Elbette."
Damon’ın bakışları yeniden Marina'nın fotoğrafına döndü.
"Marina'nın hayatında yeterince insan onu yaraladı."
Sesi bu kez daha alçaktı.
"Ben onlardan biri olmayacağım."
Fuları tekrar eline aldı.
Bir süre sessizce kumaşa baktı.
Sonra neredeyse kendi kendine konuşur gibi fısıldadı:
"Sen henüz beni tanımıyorsun, Marina."
Fotoğraftaki gülümsemesine baktı.
"Ama yakında tanıyacaksın."
Odadaki adam sessizce kapıya doğru ilerledi.
Tam çıkacakken Damon'ın sesi yeniden duyuldu.
"Bir şey daha."
Adam durdu.
Damon ona dönmeden konuştu.
"Yarın Marina ne yaparsa yapsın..."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Karışmayın."
"Emredersiniz."
Kapı kapandı.
Damon odada yalnız kaldı.
Elinde Marina'nın fuları, masanın üzerinde ise onun fotoğrafları vardı.
Şehrin ışıkları camlara vururken Damon son kez fotoğrafa baktı.
Ve o gece, Marina'nın haberi bile olmadan hayatındaki en büyük borçlardan biri kapanmıştı.
Fakat Marina'nın bilmediği daha büyük bir gerçek vardı.
Onu izleyen adam, yalnızca borcunu ortadan kaldırmamıştı.
Onun hayatına çoktan yerleşmeye başlamıştı.
Damon, adamlarının odadan çıkmasının ardından birkaç dakika boyunca yerinden kıpırdamadı. Elindeki fotoğraflar hâlâ masanın üzerindeydi. Marina'nın farklı zamanlarda çekilmiş onlarca karesi… Restoranın mutfağında saçlarını aceleyle topladığı bir an, müşterilerle konuşurken gülümsediği başka bir kare, Mina'yla yürürken başını geriye atıp kahkaha attığı bir başka fotoğraf…
Damon her birine uzun uzun bakıyordu.
Fakat en sonunda gözleri masanın kenarında duran siyah fulara kaydı.
Elini uzatıp fuları aldı.
Kumaş parmaklarının arasından yavaşça kayarken yüzündeki sert ifade bir anlığına değişti. Fuları burnuna yaklaştırdı ve derin bir nefes aldı. Sonra gözlerini kapattı.
Marina'nın kokusu hâlâ üzerindeydi.
Damon birkaç saniye öylece kaldı.
Ardından gözlerini açıp fuları dikkatlice katladı.
"Bu yaptığın normal değil."
Ses odanın diğer tarafından gelmişti.
Damon başını kaldırdı.
Kapının yanında duran sağ kolu Adrian, ellerini göğsünde birleştirmiş ona bakıyordu. Yüzünde açıkça sorgulayan bir ifade vardı.
Damon kaşını kaldırdı.
"Ne?"
Adrian masadaki fotoğraflara, ardından Damon'ın elindeki fulara baktı.
"Üç aydır bu kadını izliyorsun."
Damon cevap vermedi.
"Programını biliyorsun. Ne zaman restorana gittiğini biliyorsun. Hangi kahveyi sevdiğini biliyorsun. Hangi takıları beğendiğini biliyorsun. Bugün başının döndüğünü bile birkaç dakika içinde öğrend
Yorumlar
- Aslı Kılıç: marinaya olan takıntısı artık belli değil mi? herkes anlamış
- Ece Oral: aşk zayıflıktır cümlesinden sıradan devam edemezsin
- Vildan Sarıyer: Her şeyden önce beni etkilemeye başlamışsın damon
- Aylin Alkan: damon marinanın fotoğraflarını incelemekten başka bir şey yapmıyor gibi görünüyor
- aleyna: O tebessüm damon için büyük bir anlam taşıyor olmalı
- Aleyna ş.: Kaydı sildir demek çok sert bir karar
- Salih Yıldırım: @nillsannn bu bölümdeki gerilim tavan yaptı bekliyorum
- ALİ BİLGİN: Bu sahnelerle çok daha fazlasını okuyacak günleri sabırsızlıkla bekliyorum
- Eda Korkmaz: marina kendi savaşını vermeli bu doğru
- Mehmet Yıldırım: damonun marinayla olmasını istediği o kadar açık ki