bölüm yirmi gerçeklerin ardından

gölge`nin içinde kaybolan kelebek

Alkışlarımın sesi salonun içinde birkaç saniye boyunca yankılandı.

Kimse ne yapacağını bilmiyordu.

Bazıları şaşkınlıkla bana bakıyor, bazıları gözlerini Kai ile Victoria arasında gezdiriyordu. Birkaç kişi ellerindeki kadehleri yavaşça masalara bırakmış, belli ki az önce duyduklarını anlamlandırmaya çalışıyordu.

Sonra fısıltılar başladı.

Önce salonun bir köşesinde…

Ardından başka bir köşede…

Ve birkaç saniye içinde neredeyse bütün salona yayıldı.

“Gerçekten düğün gününde mi yakalamış?”

“Yatak odasında yakalamış diyor.”

“Üstelik kız kardeşiyle…”

“İnanamıyorum.”

“Kai bunu nasıl yapmış?”

“Victoria hamileymiş.”

“Demek çocuk Kai'den…”

“Bunca yıl nişanlı kaldılar, yazık olmuş kıza.”

“Yazık mı? Bence iyi ki kurtulmuş.”

“Ben olsam düğünü orada değil, bütün şehri ayağa kaldırarak iptal ederdim.”

“Bir de üstüne Marina'ya tokat attı.”

“Adamın yaptığı yetmiyormuş gibi bir de tokat mı attı?”

“Bence asıl utanması gereken kişi Marina değil.”

“Kesinlikle.”

Duyduklarımın bazıları o kadar ağırdı ki istemsizce dudaklarımın kenarları kıvrıldı.

Öfkeleneceğimi sanmıştım.

Ama hayır.

Hoşuma gidiyordu.

Çünkü konuşulan şeyler benim hakkımda olsa bile asıl hedef Kai ve Victoria'ydı.

Ve açıkçası bunu hak etmişlerdi.

Kadehimi elimde çevirdim.

Mina yanıma geldi.

“İyi misin?”

Ona baktım.

“Gayet iyiyim.”

“Marina, sana tokat attı.”

“Farkındayım.”

“Dudağın kanıyor.”

Parmağımı dudağımın kenarına götürdüm.

Hafifçe dokundum.

“Geçer.”

Mina'nın bakışları Kai'ye kaydı.

“Ben hâlâ ona bir tane vurmak istiyorum.”

Kısık sesle güldüm.

“Biliyorum.”

“Gerçekten söylüyorum.”

“Biliyorum Mina.”

“Beni tutmasaydın—”

“Biliyorum.”

Mina derin bir nefes aldı.

Sonra etrafımıza baktı.

“Farkında mısın?”

“Neyin?”

“Herkes onları konuşuyor.”

Ben de etrafa baktım.

Gerçekten de öyleydi.

İnsanlar artık Kai ile Victoria'nın yanında durmuyor, onlara yaklaşmıyor, uzaktan bakıp birbirlerine bir şeyler fısıldıyordu.

Victoria'nın yüzü kıpkırmızı olmuştu.

Bir eli hâlâ karnının üzerindeydi.

Kai ise çenesini sıkarak etrafına bakıyordu.

Sanki biraz önce bana tokat atan adam o değilmiş gibi davranmaya çalışıyordu.

Ama artık çok geçti.

Herkes gerçeği biliyordu.

Ben kadehimi dudaklarıma götürüp bir yudum daha aldım.

Mina bana baktı.

“Sen mutlu musun?”

Bir an düşündüm.

“Evet.”

“Ciddi misin?”

“Evet.”

“Bunca şeyden sonra mı?”

Başımı salladım.

“Çünkü ilk defa onların yaptıkları benim omzumda değil.”

Mina sessiz kaldı.

“Yıllarca Kai'nin yalanlarını taşıdım. Victoria'nın davranışlarını görmezden geldim. İnsanların ne düşüneceğini düşündüm. Ailemin ne söyleyeceğini düşündüm.”

Kadehime baktım.

“Ama artık düşünmüyorum.”

Mina'nın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

“Yeni Marina.”

Kadehimi onun kadehine hafifçe değdirdim.

“Eski Marina bugün emekli oldu.”

Mina kahkahayı bastı.

“Emekli mi?”

“Evet.”

“Peki yerine kim geldi?”

Gözlerimi Kai ve Victoria'ya çevirdim.

“Başına bela olan Marina.”

Mina kahkahasını tutamadı.

Ben de ona katıldım.

Tam o sırada arkamızdan iki kadının konuşması kulağıma geldi.

“Ben Victoria'nın yerinde olsam burada duramazdım.”

“Ben Kai'nin yerinde olsam ülkeyi terk ederdim.”

“Marina'nın yerinde olsam da…”

Kadın sustu.

Diğeri sordu.

“Ne yapardın?”

“Giderdim.”

İlk kadın kısık sesle cevap verdi.

“Çünkü söyleyeceğimi söylemiş olurdum.”

Dudaklarım kıvrıldı.

“Bence de.”

Mina bana baktı.

“Duydun mu?”

“Duydum.”

“Ve yine gülüyorsun.”

“Ne yapayım?”

Omuz silktim.

“İnsanların benim yerime onları rezil etmesini izlemek oldukça rahatlatıcı.”

Mina başını iki yana salladı.

“Sen gerçekten tehlikeli bir hâle geldin.”

“Hayır.”

Kadehimi kaldırdım.

“Ben sadece artık susmuyorum.”

Bir süre daha salonun içinde kaldık.

İnsanlar yanımızdan geçerken bana bakıyor, bazıları başıyla selam veriyor, bazıları ise birkaç saniye durup bana destek olduğunu belli eden sözler söylüyordu.

Bir kadın yanıma yaklaştı.

“Marina, olanları duyduğum için gerçekten üzgünüm.”

Gülümsedim.

“Teşekkür ederim.”

“Bence çok güçlü davrandın.”

Başımı eğdim.

“Bazen insanın güçlü olması gerektiğini sonradan anlıyorsunuz.”

Kadın gülümsedi.

“Umarım bundan sonra her şey gönlünüzce olur.”

“Umarım.”

Kadın uzaklaştığında Mina kulağıma eğildi.

“Bence sen bu gece yeni bir hayran kitlesi kazandın.”

“Umarım restoranıma gelirler.”

Mina kahkaha attı.

“İşte benim tanıdığım Marina.”

Bir süre sonra elimdeki ikinci içkiye baktım.

Artık neredeyse bitmişti.

Son yudumu da aldım.

Kadehi elimde çevirip etrafa baktım.

Kai hâlâ bana bakıyordu.

Gözlerinde öfke vardı.

Ama bu kez gözlerinde başka bir şey daha görüyordum.

Utanç.

Ve ben bunu ilk defa fark ediyordum.

Eskiden onun gözlerindeki herhangi bir duygu beni etkilerdi.

Şimdi ise hiçbir şey hissetmiyordum.

Kadehimi yakındaki masaya bıraktım.

Sonra derin bir nefes aldım.

“Eh…”

Mina bana baktı.

“Ne?”

“Benden bu kadar.”

Kaşlarını kaldırdı.

“Ne demek?”

“Malum işleriniz vardır.”

Gözlerimi Kai ve Victoria'ya çevirdim.

“Evlilik, hamilelik falan filan…”

Mina'nın gözleri büyüdü.

Sonra gülmemek için dudaklarını kapattı.

“Marina!”

Omuz silktim.

“Ne?”

“Sen gerçekten inanılmazsın.”

“Teşekkür ederim.”

“Bu iltifat değildi.”

“Ben de iltifat ettiğini söylemedim.”

Mina yine gülmeye başladı.

Ben çantamın askısını omzuma yerleştirdim.

“Gidelim mi canım?”

Mina etrafa baktı.

“Şimdi mi?”

“Evet.”

“Burada daha çok eğlence çıkacak gibi.”

“Ben üzerime düşeni yaptım.”

“Bence sen daha yeni başladın.”

Gülümseyerek başımı iki yana salladım.

“Hayır. Gerisini onlar kendi başlarına yapacak.”

Sonra salonun çıkışına doğru baktım.

“Benim işim bitti.”

Mina koluma girdi.

“Peki nasıl gideceğiz?”

“Taksi olur.”

Bir an durup düşündüm.

“Burada umarım taksi vardır.”

Mina güldü.

“Valeye verdiğin arabayı ne yapacaksın?”

“Ben sana haber verince getirecek.”

Mina'nın yüzündeki ifade değişti.

“Sen gerçekten bunu planladın.”

“Belki.”

“Marina…”

“Ne?”

“Sen bu gece buraya kavga etmeye gelmedim diyordun.”

“Etmedim zaten.”

“Bir adamın bütün itibarını yerle bir ettin.”

“Ben sadece gerçekleri söyledim.”

“Üstelik herkesin önünde.”

“Evet.”

Mina başını salladı.

“Ve şimdi de hiçbir şey olmamış gibi taksi arıyorsun.”

“Çünkü gerçekten hiçbir şey olmamış gibi hissediyorum.”

Mina bir süre bana baktı.

Sonra gülümsedi.

“Tamam.”

Birlikte çıkışa doğru yürümeye başladık.

Fakat daha kapıya ulaşmadan arkamızdan Kai'nin sesi duyuldu.

“Marina!”

Adımlarım durdu.

Mina da benimle birlikte durdu.

Başımı yavaşça çevirdim.

Kai bize doğru geliyordu.

Yüzündeki öfke hâlâ geçmemişti.

Mina hemen önümde durdu.

Ama elimi onun koluna koyup geri çektim.

“Ben konuşurum.”

“Emin misin?”

“Evet.”

Kai birkaç adım ötede durdu.

“Sen ne yaptığını sanıyorsun?”

Ona baktım.

“Gerçeği söyledim.”

“Bizi herkesin önünde rezil ettin.”

Kaşımı kaldırdım.

“Ben mi?”

Bir adım ona doğru yaklaştım.

“Ben seni kimseyle aldatmadım, Kai.”

Kai sustu.

“Ben düğün günümde başka birinin yatak odasında yakalanmadım.”

Victoria birkaç metre ötede bizi izliyordu.

“Ben hamile kalıp sonra başkasının düğününü bozan kişi değilim.”

Kai'nin çenesi gerildi.

“Yeter.”

“Hayır.”

Bu kez sesimi yükseltmedim.

Tam tersine sakin konuştum.

“Yeter artık senin için.”

Kai'nin yüzüne baktım.

“Çünkü artık bana ne söyleyeceğin umurumda değil.”

“Marina…”

“Hayır.”

Başımı iki yana salladım.

“Beni dinle.”

Kai sustu.

“Bugün bana tokat attın.”

Elimi dudağımın kenarına götürdüm.

“Hâlâ kanıyor.”

Kai'nin bakışları dudağıma kaydı.

Bir an yüzünde pişmanlığa benzeyen bir ifade belirdi.

Ama artık çok geçti.

“Bir daha bana dokunma.”

Sesim sakindi.

“Bir daha karşıma çıkıp hayatım hakkında karar vermeye çalışma.”

Kai cevap vermedi.

“Ve en önemlisi…”

Gözlerimi doğrudan gözlerine diktim.

“Benim hayatımdan çık.”

Sonra arkamı döndüm.

Mina koluma girdi.

Birlikte kapıya doğru yürüdük.

Bu kez arkamdan kimseye bakmadım.

Kapıdan çıktığımız anda gece havası yüzüme vurdu.

Derin bir nefes aldım.

Mina yanıma geçti.

“İyi misin?”

Başımı gökyüzüne kaldırdım.

“Eve

Yorumlar

Kaan Duman: Kimse ne yapacağını bilmemesi çok gergin ama anlaşılan sürprizler peş peşe gelecek
Yasin Kaan Bulut: düğün günü böyle bir şok yaşamak çok ağır herkes neye uğradığını şaşırmış gibi
Mahir torun: adamının yaptıklarının üstüne bir de tokat atmak beklenmedik bir şey bunu nasıl yapabilir ki
aleyna: Gülmek için ne kadar neden buluyoruz keşke o yere hiç girmeselerdi
Işıl Yağcı: Okudukça daha fazla şaşırıyorum ama marinanın bu haline gülmek kaçınılmaz
Akduman: izleniyor olman beni rahatsız ediyor umarım buna dahil olan biri kötü sürprizler getirmez
Duygu Aktaş: minanın onu tavlaması ve gülmesi garip değil mi?
Ayşe Pekmez: Sen gerçekten ilginç bir karakter oldun marina işler çığırından çıkacak gibi gözüküyor