GÜMÜŞ VE MÜHÜR11. Bölüm: Büyük Kitaplık
GÜMÜŞ VE MÜHÜR
11. Bölüm: Büyük Kitaplık
Hermione, elindeki kitapların ağırlığından dolayı kollarını değiştire değiştire yürüyordu. Gün boyu derslerle uğraşmıştı ama aklındaki sorular yüzünden odasına gidip dinlenmek yerine kütüphaneye uğramaya karar vermişti.
Son birkaç gündür Draco’nun davranışları dikkatini çekiyordu. Bazen bir şey söyleyecekmiş gibi duruyor, ardından birden susuyordu. Üstelik eskisinden daha sinirli görünüyordu.
Hermione kendi kendine söylendi.
Malfoy’u düşünmeyi bırak. Herkesin kendine göre bir derdi var.
Büyük kitaplığın kapısını açtı. İçerisi sakindi. Birkaç öğrenci uzaktaki masalarda çalışıyor, Madam Pince rafların arasında dolaşıyordu.
Hermione aradığı bölümün yerini katalogdan kontrol edip raflara yöneldi. Eski büyücü aileleriyle ilgili bir kitap arıyordu. Kitabın adını not etmişti ama raf numarasını bulmak düşündüğünden uzun sürdü.
Sonunda başını kaldırıp üst rafa baktı.
Aradığı kitap oradaydı.
Parmak uçlarına yükseldi, kolunu uzattı. Parmakları kitabın kenarına değdi ama onu çekemedi.
Bir kez daha denedi.
“Biraz daha uzanırsan belki boyun da uzar.”
Hermione gözlerini kapattı.
Bu sesi duymayı hiç istemiyordu.
Arkasını döndüğünde Draco Malfoy’u gördü. Her zamanki gibi yüzünde hafif alaycı bir ifade vardı.
“Çok komiksin,” dedi Hermione.
“Biliyorum.”
“Kitabı alabilir misin, alamaz mısın?”
Draco kitabı raftan çekip ona uzattı.
“Rica etmeyi unutmuşsun.”
Hermione kitabı elinden aldı.
“Teşekkür ederim. Şimdi gidebilirsin.”
“Ne kadar misafirperversin, Granger.”
“Burası benim evim değil.”
“Bunu fark ettim.”
Hermione cevap vermek yerine kitabını açtı. Draco’nun hâlâ yanında durduğunu görünce başını kaldırdı.
“Başka bir şey mi var?”
“Hayır.”
“Öyleyse neden hâlâ buradasın?”
Draco elindeki koyu renkli kitaba baktı.
“Belki ben de kitap okumaya gelmişimdir.”
Hermione onun elindeki kitabı fark etti. Kapağında gümüş renkli, ince çizgilerle yapılmış bir mühür vardı. Ortasındaki şekil küçük bir kurt başını andırıyordu.
“Ne kitabı o?”
Draco kitabı kapattı.
“Seninle ilgisi yok.”
“Bir soru sordum sadece.”
“Ben de cevap verdim.”
Hermione iç çekti.
“Seninle konuşmak gerçekten yorucu.”
“Duygular karşılıklı, Granger.”
Draco uzaklaşacak gibi oldu ama Hermione’nin elindeki kitaba göz attı.
“Ne arıyorsun?”
“Eski büyücü aileleri ve kadim mühürlerle ilgili bir kaynak.”
Draco’nun yüzündeki ifade çok kısa bir an değişti.
“Ne için?”
Hermione kaşlarını kaldırdı.
“Az önce kitabının benimle ilgisi olmadığını söyledin. Şimdi de benim araştırmamı mı sorguluyorsun?”
“Merak ettim.”
“Senin merak etmen yasak değil tabii.”
Draco cevap vermedi. Bir an Hermione’nin elindeki kitabın kapağına baktı, sonra arkasını dönüp birkaç raf ilerideki masaya geçti.
Hermione onu izledi ama peşinden gitmedi.
Kendi işine bakması daha iyiydi.
Yaklaşık yarım saat geçti.
Hermione aradığı bilgiyi bulamamıştı. Kitabın bir bölümünde eski aile mühürlerinden bahsediliyor, ancak açıklamanın devamı başka bir kaynağa yönlendiriliyordu. Üstelik o kaynak katalogda görünmüyordu.
Kitabı kapatıp notlarını kontrol etti.
“Harika,” diye mırıldandı. “Tam da ihtiyacım olan sayfa eksik.”
“Yüksek sesle söylenince kitap kendiliğinden tamamlanmıyor.”
Hermione başını kaldırdı. Draco karşısındaki sandalyeyi çekmişti.
“Senin burada olduğunu unutmuştum.”
“Bunu iltifat kabul edeceğim.”
“Etme.”
Draco masanın üzerindeki notlara göz attı.
“Kadim mühürlerle mi ilgileniyorsun?”
Hermione bir an durdu.
“Evet. Neden?”
“Öylesine sordum.”
“Malfoy, ‘öylesine’ bir şey sorduğunda genellikle arkasından başka bir soru geliyor.”
Draco hafifçe gülümsedi.
“Belki de beni fazla düşünüyorsundur.”
Hermione’nin yanakları hafifçe ısındı. Bunun sinirden olduğunu düşünmek işine geliyordu.
“Kendini bu kadar önemli sanma.”
“Deneyeceğim.”
Draco masanın üzerindeki kitabı kendine doğru çevirdi. Sayfadaki sembolü görünce gülümsemesi kayboldu.
Hermione bunu fark etti.
“Bu işareti biliyor musun?”
“Hayır.”
“Draco, daha doğru düzgün bakmadın bile.”
“Her sembolü tanımak zorunda değilim.”
Hermione onun yüzüne baktı. Draco kitabı geri itti ve ayağa kalktı.
“Bir şey bulursan bana söyle.”
Hermione şaşkınlıkla arkasından seslendi.
“Az önce bununla ilgilenmediğini söylemiştin!”
Draco durdu ama arkasını dönmedi.
“Fikrimi değiştirdim.”
Sonra rafların arasında kayboldu.
Hermione birkaç saniye olduğu yerde kaldı.
Bu çocuk gerçekten normal bir konuşma yapamıyor mu?
Yine de söylediği şeyi düşündü. Draco sembolü görür görmez neden böyle davranmıştı?
Merakını bastırmaya çalışarak kitabını kapattı. Belki de aile mühürleriyle ilgili bir şey biliyordu ve anlatmak istemiyordu. Bu, Draco söz konusu olduğunda şaşırtıcı sayılmazdı.
Kütüphane kapanmaya yaklaşırken Hermione, katalogda bulamadığı kaynağın eski büyü kayıtları bölümünde olabileceğini fark etti. Kitaplarını toplayıp alt kattaki raflara indi.
Burası daha sessizdi. Bazı rafların önünde küçük merdivenler vardı; kitapların çoğu yıllardır kullanılmamış gibiydi.
Hermione katalog numarasını kontrol ederek ilerledi.
“Aradığın şey bu mu?”
Draco’nun sesi arkasından geldi.
Hermione döndü. Draco elinde eski, ince bir kitap tutuyordu.
“Bunu nereden buldun?”
“Raflardan.”
“Çok açıklayıcı oldu.”
Draco kitabı ona uzattı.
“İçinde mühürlerle ilgili bir bölüm var. Belki işine yarar.”
Hermione kitabı aldı. Kapağını açıp birkaç sayfa çevirdi.
“Teşekkür ederim.”
Draco omuz silkti.
“Bir şey değil.”
Hermione başını kaldırıp ona baktı. Bu kez alay etmemişti. Yardım etmiş ve karşılığında bir şey istememişti.
“Sen de bu konuyla mı ilgileniyorsun?” diye sordu.
Draco’nun yüzü yeniden ciddileşti.
“Biraz.”
“Biraz mı?”
“Granger, bir kelimeyi açıklamak için neden beş soru soruyorsun?”
Hermione gülümsedi.
“Çünkü bir kelimelik cevaplar veriyorsun.”
Draco istemeden güldü. Çok kısa sürdü ama Hermione gördü.
İkisi de bir an duraksadı. Sanki ikisi de karşısındakinin böyle bir tepki verebileceğini unutmuştu.
Hermione gözlerini kitaba indirdi.
“Şuna bak. Burada aynı sembol var.”
Draco yanına yaklaştı.
Sayfada gümüş çizgilerle oluşturulmuş bir mühür bulunuyordu. Altındaki açıklama, bazı eski büyücü ailelerinin soylarını korumak amacıyla özel büyüler kullandığını söylüyordu. Ancak metin, bu mühürlerin her ailede aynı şekilde çalışmadığını da belirtiyordu.
Hermione satırları okudu.
“Devamı yok. Sayfanın bir kısmı yırtılmış.”
Draco uzun süre sayfaya baktı.
“Bazen eski kitaplarda böyle olur.”
Hermione ona döndü.
“Bunu söylemek için mi buraya geldin?”
“Hayır.”
“Öyleyse?”
Draco cevap vermedi. Elini cebine sokup bakışlarını başka tarafa çevirdi.
Hermione kitabı kapattı.
“Bak, anlatmak istemediğin bir şey varsa anlatmak zorunda değilsin. Ama benden bir şey saklıyorsan bunu anlamaya çalışmam da çok garip değil.”
Draco’nun çenesi gerildi.
“Sen hiçbir şey bilmiyorsun.”
“Evet, bilmiyorum. Zaten anlamaya çalışıyorum.”
“Bırak öyle kalsın.”
Sesindeki sertlik Hermione’yi susturdu. Draco bunu söylediği anda pişman olmuş gibi göründü ama sözlerini geri almadı.
Hermione kitabı göğsüne bastırdı.
“Peki. Bırakırım.”
Draco ona baktı. Hermione’nin tartışmaya devam etmesini beklemişti. Israr etmesini, yeni sorular sormasını…
Ama Hermione yalnızca kitabını yerine koymaya başladı.
“Granger.”
“Ne?”
Draco bir an tereddüt etti.
“Ben… Sana kızmak istemedim.”
Hermione durdu. Bu, Draco’dan beklediği bir cümle değildi.
“Öyleyse bana kızmıyormuşsun gibi konuşabilirsin.”
Draco burnundan nefes verdi.
“Bu konuda pek iyi değilim.”
Hermione’nin yüzündeki gerginlik biraz azaldı.
“Fark ettim.”
Draco gözlerini devirdi ama bu kez itiraz etmedi.
Bir süre sessiz kaldılar. Hermione kitabı rafa yerleştirdi, ardından çantasını omzuna astı.
“Ben gidiyorum. Yarın erken dersim var.”
Draco başını salladı.
“Ben de birazdan çıkarım.”
Hermione birkaç adım attıktan sonra durdu.
“Draco?”
Ona adıyla seslenmesi Draco’yu şaşırttı.
“Ne oldu?”
Hermione bir an ne söyleyeceğini düşündü.
“Son zamanlarda iyi görünmüyorsun. Bunu söylemek istedim, hepsi bu.”
Dra
Yorumlar
- Nazlı Özdemir: teşekkür ediyor ama yardım ediyorum diyerek havanı atıyorsun