GÜMÜŞ VE MÜHÜR12. Bölüm: Gümüşün Ardında
GÜMÜŞ VE MÜHÜR
12. Bölüm: Gümüşün Ardında
Draco, babasının bıraktığı notu çekmecesine koyduktan sonra uzun süre odasından çıkmadı.
Eski kayıtları karıştırmayı bırak.
Lucius’un bu araştırmadan haberdar olması canını sıkıyordu. Draco henüz ne aradığını bile tam olarak bilmiyordu. Tek bildiği, son zamanlarda kendisinde meydana gelen değişimlerin tesadüf olmadığıydı.
Son birkaç gündür en küçük sesleri bile duyuyor, bazen insanların söylediklerine dikkat etmese bile konuşmalarını anlayabiliyordu. Bir de öfkelenince ortaya çıkan o tuhaf güç vardı. Henüz kimseye zarar vermemişti ama bir gün kendini kontrol edememekten korkuyordu.
Yatağından kalkıp aynanın karşısına geçti. Yüzü yorgun görünüyordu.
“Biraz uyusam geçer,” diye mırıldandı.
Kendisi bile buna inanmadı.
Ertesi gün Draco, kahvaltı masasına oturduğunda Lucius çoktan gazetesini açmıştı. Narcissa ise çayını içiyordu.
“Bugün derslerden sonra nereye gideceksin?” diye sordu Lucius.
Draco babasına baktı.
“Henüz karar vermedim. Neden?”
“Her şeyi sorgulamak zorunda değilsin.”
“Ben yalnızca bir soru sordum.”
Lucius gazeteyi indirdi.
“Son zamanlarda davranışların değişti. Bunun farkında olduğunu umuyorum.”
Draco çatalını tabağına bıraktı.
“Belki de bana neden böyle olduğumu anlatırsan bir şeyleri anlamam kolaylaşır.”
Narcissa ikisine baktı. Aralarındaki gerginliği fark etmemek mümkün değildi.
Lucius'un yüzü sertleşti.
“Bu konuyu burada konuşmayacağız.”
“Zaten hiçbir şeyi hiçbir yerde konuşmuyoruz.”
Draco sandalyesini geriye çekti ve ayağa kalktı.
“Derse geç kalıyorum.”
Narcissa oğluna bir şey söylemek ister gibi baktı ama Draco çoktan salondan çıkmıştı.
Lucius yeniden gazetesine döndü.
“Bu böyle devam edemez,” dedi.
Narcissa sessizce fincanını masaya bıraktı.
“Belki de ona gerçeği anlatmanın zamanı gelmiştir.”
Lucius başını kaldırdı.
“Hayır.”
Tek kelime söylemişti ama tartışmanın bittiğini açıkça belli ediyordu.
Öğle arasında Draco, kütüphaneye gitmeye karar verdi. Dün Hermione'nin gösterdiği kitap aklından çıkmıyordu. Özellikle eski aile mühürleriyle ilgili bölümde yazanlar onu düşündürmüştü.
Kütüphaneye girdiğinde Hermione'yi büyük masalardan birinde buldu. Önünde birkaç kitap açıktı; bir yandan okuyup bir yandan not alıyordu.
Draco masaya yaklaştı.
“Yine aynı konuyla mı uğraşıyorsun?”
Hermione başını kaldırdı.
“Günaydın sana da.”
“Öğleden sonra oldu.”
“Fark ettim, Malfoy.”
Draco karşısındaki sandalyeyi çekti.
“Dünkü kitabı getirdim.”
Kitabı masaya bıraktı. Hermione sayfaları kontrol ederken Draco da önündeki notlara göz attı.
“Bir şey buldun mu?” diye sordu.
Hermione kalemini bıraktı.
“Biraz. Eski aile mühürlerinin yalnızca aileleri temsil etmediğini anlatan bir bölüm var. Bazılarının büyüyle bağlantılı olduğu yazıyor. Ama metnin devamı eksik.”
“Eksik derken?”
“Sayfanın bir kısmı kopmuş. Ne anlatıldığını tam olarak anlayamıyorum.”
Draco kitabı kendine doğru çekti. Gözleri birkaç satırın üzerinde durdu.
Eski aileler. Kadim güçler. Gümüş mühürler.
Bunların hepsi ona tanıdık geliyordu. Ama nereden hatırladığını bir türlü çıkaramıyordu.
Hermione onun yüzündeki değişimi fark etti.
“Bu sembolü daha önce gördün mü?”
Sayfada küçük bir çizim vardı. İç içe geçmiş iki halkanın ortasında bir kurt başı bulunuyordu.
Draco bir an cevap veremedi.
“Hayır,” dedi sonunda.
Hermione kaşlarını çattı.
“Emin misin? Bir anda tuhaflaştın.”
“Yalnızca dikkatimi çekti.”
“Peki.”
Hermione üstelemedi. Notlarını toplamaya devam etti.
Draco, onun konuyu bu kadar kolay bırakmasına şaşırmıştı.
“Bana neden daha fazla soru sormuyorsun?” diye sordu.
Hermione ona baktı.
“Çünkü cevap vermek istemiyorsun.”
“Bu seni rahatsız etmiyor mu?”
“Elbette merak ediyorum. Ama merak etmem, bana her şeyi anlatmak zorunda olduğun anlamına gelmiyor.”
Draco bir süre sustu.
“İnsanlar genellikle böyle düşünmez.”
“Ben insanların hepsi değilim.”
Hermione bunu söylerken yeniden kitabına döndü. Konuyu büyütmek istemiyordu.
Draco da daha fazla konuşmadı. Yalnızca sembolün bulunduğu sayfayı bir kez daha inceledi.
Sonra kitabı kapattı.
“Bunu araştırmaya devam edeceğim.”
Hermione hafifçe gülümsedi.
“Güzel. Çünkü ben de edeceğim.”
“Bu bir yarış değil, Granger.”
“Bunu kaybetmeye başlayınca söylersin.”
Draco istemeden güldü.
Gülüşü kısa sürdü ama Hermione fark etti. Bir şey söylemedi; yalnızca önündeki kitabı ona doğru çevirdi.
“Şu bölüme bak. Belki senin dikkatini çeken bir şey çıkar.”
Draco kitabı kendine çekti.
İlk defa, birinin yanında bütün sorularını tek başına çözmek zorunda olmadığını düşündü.
Kütüphaneden çıktığında Draco'nun başı ağrımaya başlamıştı. Koridorlar kalabalıktı ve öğrencilerin konuşmaları her zamankinden daha yüksek geliyordu.
Bir grup öğrenci yanından geçerken içlerinden biri arkadaşına seslendi.
Draco istemsizce başını çevirdi.
“Ne oldu?” diye sordu yanındaki öğrenci.
“Bir şey yok.”
Yürümeye devam etti ama rahatsızlığı geçmedi. Birkaç adım sonra elini duvara dayadı. Parmaklarının ucunda hafif bir uyuşma hissetti.
Derin bir nefes aldı.
Son günlerde bu tür şeyler giderek sıklaşıyordu. Önceleri yalnızca öfkelendiğinde ortaya çıkan tuhaflıklar artık kendiliğinden de yaşanıyordu.
Bunun sebebini öğrenmesi gerekiyordu.
Fakat babasının söyledikleri hâlâ aklındaydı.
Eski kayıtları karıştırmayı bırak.
Draco, Lucius'un kendisinden bir şey sakladığından emindi. Üstelik bu, sıradan bir aile meselesine benzemiyordu.
Akşam odasına döndüğünde masasının üzerinde bir kitap buldu.
Bunun kendisine ait olmadığını hemen fark etti.
Koyu renkli kapağın üzerinde herhangi bir başlık yoktu. Yalnızca ortasında gümüş iplikle işlenmiş küçük bir mühür bulunuyordu.
Draco kapıyı kapatıp kitabı eline aldı.
Mührü tanıyordu.
Öğleden sonra Hermione'yle inceledikleri sembolün aynısıydı.
Kitabı dikkatlice açtı. İlk sayfalarda eski büyü geleneklerinden, aile soylarından ve geçmişte kullanılan koruma mühürlerinden söz ediliyordu. Ancak ilerleyen sayfalardan birinde yazılanlar diğerlerinden farklıydı.
Bazı mühürler bir aileyi korumak için yapılır. Bazılarıysa aile içinde saklanması gereken bir gücü bastırmak için kullanılır.
Draco cümleyi iki kez okudu.
Sayfanın devamında gümüşün, belirli büyülerle birleştirildiğinde bu gücü kontrol altında tutmak için kullanılabileceği yazıyordu. Ancak metin, bunun her durumda güvenli olmadığını belirtiyordu.
Draco'nun elleri soğudu.
Gümüş.
Bastırılmış güç.
Babasının yıllardır kendisine uyguladığı büyüler.
Birbirinden bağımsız olduklarını düşünmek artık mümkün değildi.
Kitabın sonlarına doğru ince bir kâğıt buldu. Kâğıtta yalnızca birkaç kelime yazılıydı:
Gümüş, içindeki şeyi sonsuza kadar susturamaz.
Draco'nun nefesi kesildi.
Bu cümle, bir uyarıdan çok, kendisi hakkında yazılmış bir şey gibiydi.
Kitabın kimin tarafından bırakıldığını bilmiyordu. Hermione'nin bunu yapmış olması mümkün görünmüyordu. Öğleden sonra kitabı birlikte incelemişlerdi ve o sırada böyle bir şeyden söz etmemişti.
Draco kâğıdı masaya bıraktı, ardından kitabın kapağını tekrar kontrol etti.
İç kapağın köşesinde silik bir yazı vardı. Mürekkep büyük ölçüde dağılmıştı ama iki kelime hâlâ okunabiliyordu:
Malfoy arşivi.
Draco olduğu yerde kaldı.
Bu kitap ailesine aitti.
Peki, yıllardır nerede saklanmıştı? Ve kim onu odasına getirmişti?
Tam o sırada kapının dışından bir ses duyuldu.
“Draco?”
Annesiydi.
Draco kitabı hızla kapattı.
“Evet?”
“İçeri gelebilir miyim?”
Bir an tereddüt etti. Sonra kitabı çekmecesine koydu.
“Gel.”
Narcissa içeri girdiğinde oğlunun yüzüne dikkatle baktı.
“Babanla yine tartışmışsınız.”
Draco omuz silkti.
“Her zamanki gibi.”
“Draco, senin için endişeleniyorum.”
Bu kez alaycı bir cevap vermedi. Annesinin yüzüne baktı.
“O zaman bana gerçeği anlat.”
Narcissa'nın yüzündeki ifade değişti.
“Ne gerçeği?”
“Bende neyin yanlış olduğunu biliyorsun, değil mi?”
Narcissa hemen cevap vermedi. Bir süre oğlunu izledi, ardından ona yaklaştı.
“Sende yanlış olan bir şey olduğunu düşünmüyorum.”
“Anne.”
“Baban bazı şeylerin kontrol altında kalması gerektiğ
Yorumlar
- Yasin Kaan Bulut: yine aynı şeyleri yaşıyorsun draco lütfen bir çıkış yolu bul