GÜMÜŞ VE MÜHÜRBölüm 10 — Sessizliğin Ardında
GÜMÜŞ VE MÜHÜR
Bölüm 10 — Sessizliğin Ardında
Draco sabah uyandığında ilk işi bileğine bakmak oldu.
Kırmızı iz yoktu. Gece hissettiği sıcaklık da geçmişti. Bir süre bileğini inceledikten sonra kolunu indirdi.
Belki de yorgunluktan olmuştu.
Buna inanmak istiyordu ama son günlerde yaşadıklarını düşününce kendini ikna edemiyordu.
Giyinip aşağı indiğinde Lucius kahvaltı masasındaydı. Narcissa da çayını dolduruyordu.
“Günaydın,” dedi Draco.
“Günaydın, canım. Nasıl hissediyorsun?” diye sordu Narcissa.
“Daha iyiyim. Biraz yorgunluk var, o kadar.”
“Başın dönüyor mu?”
“Arada bir. Ama dün kadar değil.”
Lucius gazetesini katladı.
“Bugün de dinlen. Kendini yormana gerek yok.”
Draco sandalyesine oturdu.
“Bütün gün odada oturmaktan sıkıldım, baba.”
“Bir gün daha dinlenmek sana bir şey kaybettirmez.”
“İyiyim diyorum.”
Lucius ona kısa bir bakış attı.
“Draco, bu konuyu tartışmayacağım.”
Draco iç çekip önündeki ekmeğe uzandı. Babasıyla tartışmanın bir işe yaramayacağını biliyordu.
Bir süre kahvaltı ettiler. Sonra Lucius ayağa kalktı.
“Bugün çalışma odama gelme. İşlerim var.”
Draco başını kaldırdı.
“Zaten girmemi istemiyorsun.”
“Öyleyse neden tekrar söylüyorum, sence?”
“Bilmiyorum. Belki bir gün nedenini anlatırsın.”
Lucius cevap vermedi. Ceketini düzelterek odadan çıktı.
Draco onun arkasından baktı. Narcissa'yla göz göze geldiler ama annesi de sessiz kalmayı tercih etti.
Draco artık bu sessizliğe alışmaya başlamıştı. Yine de hoşuna gitmiyordu.
Kahvaltıdan sonra odasına döndü. Bir kitap alıp okumaya çalıştı ama birkaç dakika sonra aynı satırı tekrar tekrar okuduğunu fark etti.
Kitabı kapatıp masaya bıraktı.
Aklı babasının çalışma odasındaydı. Geçen gece duyduğu konuşmayı, gümüş halkayı ve bulduğu eski kâğıdı düşünüyordu.
Gümüş mühür, kanı susturur.
Bu cümle ne anlama geliyordu?
Draco çekmecelerini karıştırıp eski kâğıdı aradı. Bir süre sonra masanın altındaki küçük kutuyu fark etti. Kutuyu açtı; içinden birkaç not, eski bir mürekkep şişesi ve kullanmadığı bir tüy kalem çıktı.
Aradığı kâğıt yoktu.
“Güzel,” diye mırıldandı. “Bir de bunu kaybettim.”
Kutuyu kapatıp yerine koydu.
Pencereye giderek bahçeye baktı. Taş duvarın dibi boştu. Yılan görünmüyordu.
Draco bir süre daha bekledi, sonra perdeleri kapattı.
Kendi kendine kızıyordu. Birkaç gün öncesine kadar sıradan bir hayatı vardı. Şimdi ise hem babası ondan bir şeyler saklıyor hem de kendisi açıklayamadığı şeyler yaşıyordu.
Üstelik ne yapacağını da bilmiyordu.
Öğleye doğru Narcissa odasına geldi.
“Ne yapıyorsun?”
“Bir şey yapmıyorum.”
Narcissa masadaki kapalı kitaba baktı.
“Anlaşılan okumak da pek işe yaramamış.”
Draco istemeden gülümsedi.
“Aynı sayfayı üç kere okudum.”
“Biraz dinlenmek iyi gelebilir.”
“Anne, sana bir şey soracağım.”
Narcissa yatağın kenarına oturdu.
“Sor bakalım.”
“Babamın çalışma odasında ne var?”
Narcissa'nın yüzündeki gülümseme hafifçe kayboldu.
“Bunu neden merak ettin?”
“Çünkü oraya girmemi istemiyor. Geçen gece de orada bir şey konuşuyordu. Yanına gittiğimde konuşmayı kesti.”
Narcissa bir süre düşündü.
“Babanın kendine sakladığı şeyler var.”
“Sen biliyor musun peki?”
“Bazılarını biliyorum. Hepsini değil.”
Draco şaşırdı.
“Sen de mi?”
“Draco, babanla her konuda aynı fikirde olduğumuzu sanma.”
“Peki neden bana bir şey anlatmıyorsunuz?”
Narcissa ellerini dizlerinin üzerinde birleştirdi.
“Çünkü sana ne söyleyeceğimi ben de bilmiyorum.”
Draco kaşlarını çattı.
“Bana hiçbir şey söylememek de pek yardımcı olmuyor.”
“Biliyorum.”
Narcissa'nın bunu kabul etmesi onu biraz şaşırttı.
“Dün gece olanların tekrar yaşanıp yaşanmayacağını merak ediyorsun, değil mi?” diye sordu annesi.
Draco başını salladı.
“Evet. Bir daha olursa ne yapacağımı bilmiyorum.”
Narcissa onun elini tuttu.
“Bir şey hissedersen hemen bana haber ver. Tek başına uğraşmaya çalışma.”
“Sen de bildiklerini benden saklamamaya çalış.”
Narcissa kısa bir süre sustu.
“Elimden geleni yapacağım.”
Draco daha fazlasını sormadı. Annesinin de bütün cevaplara sahip olmadığını anlamıştı. Ama bu, içindeki huzursuzluğu ortadan kaldırmıyordu.
Öğleden sonra biraz hava almak için bahçeye çıktı.
Yavaş yürüyordu; dün geceden kalan yorgunluk henüz geçmemişti. Taş duvarın yanına geldiğinde durup çevresine baktı.
“Buradaysan konuşmamız gerekiyor,” diye seslendi.
Bir süre bekledi.
Hiçbir şey olmadı.
Tam geri dönecekken taşların arasından koyu renkli bir baş uzandı.
Yılan.
Draco olduğu yerde kaldı.
“Sonunda geldin.”
Yılan başını kaldırdı.
Beni mi arıyordun?
Draco bu sesi artık tanıyordu ama yine de duyduğunda şaşırmadan edemiyordu.
“Evet. Sana bir şey soracağım.”
Sor.
“Dün gece bana ne oldu?”
Yılan bir süre kıpırdamadı.
Bunu kendin de biliyorsun.
Draco kaşlarını çattı.
“Hayır, bilmiyorum. Babam bir şey söylemiyor, annem de doğru düzgün cevap veremiyor. Bari sen anlat.”
Yılan sessiz kaldı.
Draco ellerini beline koydu.
“Bana yardım etmeyeceksen neden benimle konuşuyorsun?”
Yılan başını hafifçe yana eğdi.
Çünkü henüz anlamadığın şeyler var.
“Bu zaten belli. Ben de onları anlamaya çalışıyorum.”
Yılan taş duvarın üzerindeki ince bir çatlağa doğru ilerledi.
Bazı kapılar açılmadan önce neyin ardında durduğunu bilmen gerekir.
Draco kaşlarını çattı.
“Ne demek bu?”
Yılan cevap vermedi.
“Bir dakika, hangi kapıdan bahsediyorsun?”
Yılan taşların arasına doğru kayboldu.
Draco arkasından bakakaldı.
“İnanılmaz,” diye söylendi. “Bir gün de konuşmayı bitirip öyle gitsen şaşıracağım.”
Malikaneye dönerken yılanın sözlerini düşündü. Hangi kapıdan bahsettiğini bilmiyordu. Belki de yalnızca kafasını karıştırıyordu.
Ama içindeki bir ses, bu sözleri hemen unutmak istemiyordu.
Akşam yemeğinde Lucius her zamanki gibi sessizdi.
Draco yemeğini bitirince peçetesini masaya bıraktı.
“Baba, sana bir şey sorabilir miyim?”
Lucius başını kaldırdı.
“Sor.”
“Çalışma odanda ne var?”
Narcissa elindeki çatalı bıraktı. Lucius ise birkaç saniye boyunca oğluna baktı.
“Bunu daha önce de konuştuk.”
“Evet, ama bana bir cevap vermedin.”
“Orada sana ait olmayan belgeler ve eşyalar var. Hepsi bu.”
Draco babasının gözlerine baktı.
“Peki neden bu kadar önemli?”
Lucius'un sesi sertleşti.
“Çünkü orası benim çalışma odam, Draco. Her şeyi açıklamak zorunda değilim.”
Draco sandalyesini geriye itti.
“Ben de her seferinde hiçbir şey olmamış gibi davranmak zorunda değilim.”
Narcissa araya girdi.
“İkiniz de sakin olun.”
Lucius oğluna bakmayı sürdürdü. Draco ise daha fazla tartışmadan masadan kalktı.
Merdivenlere yönelirken arkasından babasının sesini duydu.
“Draco.”
Durdu ama dönmedi.
“Bir süre dinlen. Yarın konuşuruz.”
Draco kısa bir sessizliğin ardından cevap verdi.
“Umarım bu kez gerçekten konuşuruz.”
Sonra odasına çıktı.
Yatağına uzandığında aklı hâlâ bahçedeydi.
Bazı kapılar açılmadan önce neyin ardında durduğunu bilmen gerekir.
Yılanın sözleri anlamsız geliyordu. Yine de Draco'nun aklına bir şey takılmıştı: Malikanenin üst katında, çocukluğundan beri kapalı duran eski bir oda vardı.
Oraya hiç girmemişti. Kapısının önünden geçtiğinde bile hizmetkârlar başka bir yöne gitmesini söylerdi.
Yılanın bahsettiği kapı o olabilir miydi?
Draco yatakta doğruldu. Bir süre kapıya baktı, sonra yeniden yastığına yaslandı.
Bu gece hiçbir yere gitmeyecekti. Hâlâ yeterince güçlü değildi ve bir kez daha yakalanmak istemiyordu.
Ama o odayı artık aklından çıkaramayacağını biliyordu.
Bileğini yokladı. Kırmızı iz görünmüyordu.
Yine de derisinin altında hafif bir sıcaklık hissetti.
Malikanenin alt katında Lucius çalışma odasının kapısını kilitledi. Masasının çekmecesinden küçük kutuyu çıkarıp açtı.
Gümüş halkayı eline aldı.
Parmağını üzerindeki ince çizginin üzerinde gezdirdi. Bir süre dikkatle baktı, sonra halkayı kutuya geri koydu.
Çekmeceyi kapatmadan önce kapıya döndü.
Koridor boştu.
Lucius çekmeceyi kilitledi ve anahtarı cebine koydu.
Sonra merdivenlere yöneldi.
Yukarıda, uzun zamandır açılmayan eski odanın kapısı kapalıydı.
Ve o kapının ardında, malikanedeki herkesin unuttuğunu sandığı bir
Yorumlar
- Elif Karasu: sessizliğe alışamazsın konuşmalısın bu yükle başa çıkmak zor
- nadire menekşe: Hâlâ dinlenmekten bahsediyorsun ama kendini yorgun hissetmeyi gereksiz kılıyorsun
- Eda Pekcan: kimse seni anlamıyorsa düz yolda yürüdüğünü sanma draco
- Salih Yıldırım: Annenden bir şey öğrenemezsem bu durum beni daha da üzme mlek
- Tc. Halil: draco bileğine bakmayı bırak artık unutma olması gerekenleri