BÖLÜM 1

‘Galiba üşütmüşüm O yüzden evde yorgan döşek

yatıyorum. Öyle ki hastaneye gidecek halim bile yok. Annem benim güzel annem.

Bu hastalık boyunca başımda bekledi, bir ara ateşim öyle artmış ki kendimden

geçmişim. Bu yüzden annem de ambulans çağırmak zorunda kalmış, gözlerimi

açtığımda yoğun bakım odasında yatıyordum ve cihazlara bağlı bir şekilde idim. Neden

buradayım bilemiyorum. En son hatırladığım yüksek ateşten dolayı bayıldığımdı.

Basit bir üşütme yüzünden bu hale düşeceğimi hiç tahmin etmiyordum. Yoksa başka

bir hastalığın mı vardı da ben bilemiyordum. Cihazlara bağlı olduğum yetmezmiş

gibi bir de ağzında hava maskesi vardı. Yoksa ciğerlerimde mi bir problem vardı

da ben bilemiyordum. Ah keşke yanıma bir kişi gelse de benimle konuşsa, bana ne

olduğunu anlatsa. İşte kapı açılıyor, o da ne bir hemşire, o kadar güzel bir

hemşire ki güzelliği dillere destan. Ne oluyor bana, yoksa o aşk dedikleri

şeyimi yaşıyorum. Oysaki ben şimdiye kadar kadınlardan hep uzak durdum.

Nedendir bilemiyorum ama hep uzak durdum onlardan. Kadın olarak bir tek annem

vardı hayatımda. O da benim can yoldaşım sırdaşımdı. Ah annem Ah! Hep benim

mürüvvetimi görmek istedi bu güne kadar. O çok istiyordu benim evlenmemi, yuva

kurmamı ama ben kafama göre birini bulamadım bir türlü. Yoksa o hemşire benim

hayatım her şeyim mi olacaktı. Ama ya nişanlıysa ya da evliyse, yok yok bu düşünceleri

kafamdan atmalıyım, ama atamıyorum bir türlü. O hemşire iyice yaklaştı yanıma.

O parfüm, o parfüm var ya benim en sevdiğim parfüm kokusu. Şimdi göz göze

geldik onunla, o ela gözlüydü. İnce kaşlı ve ince burunluydu. Yüzünün her iki

yanında gamzeleri vardı. Kaşlarının ortasında ise küçük bir ben vardı. Galiba

doğum lekesine benziyordu ama ben onu bene benzetmiştim. Hemşire o narin elleri

ile hava maskesini ağzımdan çıkardı. Ardından bana güler yüzlü bir şekilde ‘nasılsın,

kendini nasıl hissediyorsun’ diye sormasına rağmen hiçbir cevap veremedim.

Çünkü onun büyüsüne kapılmıştım. Benden ses çıkmayınca hemşire hava maskesini

ağzıma tekrar kapadı ve odadan çıkıp gitti. O gidince Kafamdaki düşünceler ile

kala kalmıştım, diyordu Kadir Bey, içinden kendi kendine.

Yorumlar