BÖLÜM 35
Fatma, Almanya lafını duyunca kalbine ateş düştü. Faruk’tan bir an olsun bile ayrılmak ona acı verirken şimdi de Almanya’ya giderek daha da uzaklaşacaktı. O yüzden de içi acıdı. Utancından ve Peygamber Efendimizin (s.a.v.) hadis-i şerifi aklına geldiğinden sevdiğini bile söyleyememişti. Söylese bile ne yazardı ki o zengindi kendisi ise basit bir hizmetçi.
O düşünceler içerisindeyken Saliha Hanım onun düşünceli halini görünce:
‘Seni düşünceli görüyorum kızım. Nedir seni bu kadar düşündüren’ dedi şefkatli bir şekilde.
Fatma, ne düşündüğünü söyleyemezdi. Söylese hem elinden bir şey gelmez hem de Faruk’u sevdiği ortaya çıkardı. Yalan da söyleyemezdi. Söylese Allah Teâlâ’nın yasak ettiği bir fiili yapmış olurdu. Şu an öyle bir durumdaydı ki iki arada bir derede kalmıştı.
Fatma, beş-on dakika ne diyeceğini düşündükten sonra:
‘Saliha Hanım, Faruk Bey’in durumundan dolayı düşünceliyim. Ben Süreyya Hanım’ın yanına girmiş gireli Faruk Bey’in hizmetiyle ilgileniyorum. Onun hizmetine o kadar alıştım ki şimdi ondan uzak kalmak bana zor geliyor’ dedi ama aslında asıl niyetini de açık etmişti. Ama o bu durumun farkına bile varamamıştı.
Onun bu sözlerinden sonra Saliha Hanım, ikisinin arasında bir şeyler olduğunu sezinledi ama bunu açığa vurmadı. Onun yerine ikisinin birbirlerinden uzak kalmaması için onunda Faruk’la beraber Almanya’ya gelmesini rica etti.
Saliha Hanım’ın teklifine içten sevinse de şaşırmaktan da kendini alamadı. Bu yüzden ona:
‘Saliha Hanım, bu teklifiniz beni hem memnun etti hem de şaşırttı. Ama biliyorsunuz ki ben hizmetçiyim, Süreyya Hanım’ın yanında belli görevlerim var. Eğer sizinle gelirsem bu işleri kim yapacak’ dedi Fatma, işlerin geri kalması ihtimalinden endişe ederek.
Süreyya Hanım, Fatma’nın sözlerinden sonra söze karışarak:
‘Kızım, sen buraları merak etme. Sen gelene kadar yerime bakacak birilerini bulurum’ dedi Fatma’nın omzuna hafifçe dokunarak.
Süreyya Hanım’ın sözleri üzerine Fatma’nın yüzü güldü. Faruk’tan ayrılmayacağına sevindi. Bu yüzden yüzünde sevinmenin emareleri görüldü. Her ne kadar sevincini dışarı vurmak istemese de buna muvaffak olamadı. Daha fazla kendini ele vermemek için Süreyya Hanım’a teşekkür etti ve odadan dışarıya çıktı.
O odadan çıkınca Saliha Hanım, Süreyya Hanım’ın kolundan tutarak gelmesini rica etti. Bu rica üzerine her ikisi de odadan çıkınca Saliha Hanım etrafa göz gezdirip:
‘Süreyya, bana doğruyu söyleyeceksin. Fatma’yla Faruk arasında ne var’ dedi onların aralarında bir şeyler olma ihtimalini sezinlemiş olmasından dolayı.
Süreyya Hanım, bu soru üzerine:
‘Abla, ben de bunun farkındayım. Ama henüz daha tam olarak çözmüş değilim. O yüzden bu soruna sağlıklı bir cevap veremem’
‘Sen bilmiyorsan eğer, ben bunların dillerini çözer, birbirlerine karşı olan duygularını anlarım. Hele şu ameliyat işini halledelim Allah Teâlâ’nın izniyle gerisi kolay zaten’ dedi Saliha Hanım, gülümseyerek.
Saliha Hanım ve Süreyya Hanım birbirleriyle konuşurken o sırada Nurcan malikânedeki işini bitirmiş, hastaneye doğru gidiyordu. Maksadı Faruk’u Fatma’dan uzaklaştırıp kendine bağlamaktı ve kendisini tehdit eden Yiğit Bey ve Sinan Bey’i kendisinden uzak tutabilmekti. Bu konuda da elinden gelen her şeyi yapacaktı. Hatta Fatma’yı ortadan kaldırmayı bile düşünüyordu. O bunları planlarken, bir şeyin farkında değildi. Onun bir planı varsa Allah Teâlâ’nın da bir planı vardı. O (c.c.) planlayanların en üstünüydü.
Nurcan, aklındaki fikirlerle hastaneye girip Faruk yattığı servise geldi. Onun üzerinde yine aynı elbiseler vardı ve bu sefer Faruk’u etkileyip kalbini çalmayı düşünüyordu.
Adımını salına salına içeriye atmış birkaç adım yürümüştü ki Faruk onu gördü ve yine kafasını yana çevirdi. Ardından bağıra bağıra:
‘Sana buraya gelme dememiş miydim? Hem bu üzerindeki elbiseler ne. Giymiş olduğun bu elbiselerle kimi etkileyeceğini düşünüyorsun. Üzerindeki elbiselerle ancak kendini kandırabilirsin, başkasını değil’
Nurcan, bu tepkiyi hiç beklemiyordu. Ne için gelmiş, ne görmüştü. O yüzden kalbi incinmişti. Sadece ‘ben, ben’ diyebildi ve ağlayarak dışarıya çıktı. Böylece onu elde teme ihtimalini tamamen kaybetmiş oldu.
O dışarıya çıktıktan sonra Saliha Hanım, Süreyya Hanım’a ‘Bu kim?’ diye soru sordu. Bu soru üzerine Süreyya Hanım ‘O bizim hizmetçimiz. Aklınca Faruk’u elde etmeye çalışıyor’
Saliha Hanım olanları dinledikten sonra:
‘Mademki böyle bir sorun var. Niçin onu işten çıkarmıyorsunuz’ diye bir soru sordu.
Bu soru üzerine Süreyya Hanım:
‘Bizim yakın dostumuz Lütfü Bey’i az çok tanıyorsundur’
‘Evet, ismini duymuştum. Ama kendisini şahsen tanımıyorum’ dedi Saliha Hanım.
‘O gördüğün hizmetçi Lütfü Bey sayesinde yanımda çalışıyor’ dedikten sonra iç çekerek ‘Lütfü Bey’in bizde çok emeği var. O emeğin hatırına bende onun ricasını kıramıyorum’
Aralarındaki bu konuşmadan sonra gerekli izinler alınıp vize ve pasaport işlemleri de hallolduktan sonra Saliha Hanım, Faruk ve Fatma hep beraber Almanya’ya doğru yola çıktılar. Onlar yola çıkınca Nurcan’da onların arkasından kin ve nefretle baktı. Ardından Yiğit Bey ve Sinan Bey’e Faruk’un halasıyla beraber Almanya’ya gittiğini haber verdi. Bu haber üzerine her ikisi de küplere bindi ve ağızlarından gelen her şeyi Nurcan’a sayıp döktüler. Nasıl sayıp dökmesinler ki, yaptıkları planlar Faruk’un gitmesiyle son buluyordu.
**********
Çetin, Kaya ile konuştuktan sonra Sinan Bey’in yanına gittiler. Sinan Bey bunları görünce:
‘Çetin, Kaya’yı ve adamlarından birkaç kişiyi al ve malikânenin her tarafına tuzaklar yerleştir. Tuzakları yerleştirdikten sonra onların nerede olduğunu belli edecek bir harita çıkar. Ondan sonra bana haber ver’
‘Peki, Efendim’ dedi Çetin, Kaya’yı ve yanına birkaç adam alarak malikânenin her tarafına tuzaklar yerleştirdiler. Tuzakları yerleştirip onlarında nerede olduğunu haritalandırdıktan sonra Sinan Bey’in yanına vararak:
‘Emriniz yerine getirildi efendim. İstediğiniz gibi tuzakların yerini de haritalandırdım’ dedi Çetin, emrin yerine getirilmesinin verdiği hazla.
Sinan Bey, bu haber üzerine sırıtarak:
‘Güzel, desenize başımıza bela olan maskeli adamın sonu geldi’ dedi sırıtarak.
Kaya, Sinan Bey’in bu söyleyişine içten kahkaha atarak ona:
‘Evet, efendim o maskeli adamın sonu geldi. Zannedersem her birimize mektup göndermiş. Hatta beni ölümle tehdit ettiğini yazmış. Onu bulmanız benim açımdan çok daha iyi olacak. Çünkü hayatım söz konusu’ dedi.
Sinan Bey, ona dönmeden:
‘Evlat merak etme. Onu bulursak senden önce onu biz öldürürüz’ dedi
Kaya, öldürme lafını duyunca tiksinerek kendi kendine: ‘Sizin işiniz gücünüz sadece öldürmek. Bir gün olsa insanları yaşatmayı denemediniz. O yüzden de sonunuz hep hüsranla bitiyor’
Sinan Bey, geri dönerek Kaya’ya bakınca onun düşünceler içerisinde olduğunu gördü. Onu o şekilde görünce:
‘Evlat, ne düşünüyorsun öyle?’ deyince Kaya, uzaklara dalmaktan sıyrılarak:
‘Hiç efendim, sadece ölümden bahsedince tuhaf oldum’
‘Evlat, bizim gibilerin ömründe hep ölmek ve öldürmek vardır. Sende yavaş yavaş alışırsın bu duruma’ dedi Sinan Bey, daha önce de daha önce de bu işlerle uğraştığını ima ederek.
‘Evet, haklısınız. Bir gün gelir alışırız bu duruma. Öyle bir gün gelir ki öldürme içgüdüsü olan her kimse, bir başkası tarafından öldürülür ve bu böyle devam eder gider. İnsanlar birbirleriyle barışık olmadıkça zulüm her tarafı kaplar ve dünya yaşanmaz hale gelir’ dedi Kaya yumruklarını sıkırak.
Bu sözler Sinan Bey’in hiç hoşuna gitmedi. Çünkü o insanlara zulmetmekten hoşlanıyordu. İnsanlara sıkıntı vermek onda meslek haline gelmişti. Bu yüzden de bu sözler hiç hoşuna gitmedi.
Sinan Bey, bu sözlerin hoşuna gitmediğini bell