BÖLÜM 38
Çetin, görevini yerine getirememenin üzüntüsünü yaşarken numarası belli olmayan bir telefondan mesaj geldi. Mesajda şöyle yazıyordu:
‘Polisin içindeki muhbiriniz yakalandı. O yüzden artık sonunuz geldi. Bundan sonra kaçacak delik arayın… İmza: Maskeli Adam’
Çetin, bu mesajı görünce yüzünden bin parça düştü. İşte, şimdi sonumuz geldi, diye düşündü. O, bunları düşünürken Sinan Bey onun düşünceli halini gördü.
Onun ne düşündüğünü merak eden Sinan Bey, yanına gelerek:
‘Ne düşünüyorsun öyle. Yoksa verdiğim emri yerine getiremediğinden dolayı mı üzülüyorsun’
‘Hayır, efendim’ dedi Çetin ve korka korka mesajı da ona gösterdi.
Sinan Bey, bu mesajı görünce hiddetlenerek:
‘Bu maskeli adam artık çok oldu. Sana verdiğim görevi yerine getirmen belki bizi bu adamdan kurtarabilir. Şimdi, yanına Kaya’yı al ve verdiğim emri yerine getirmeden de geri dönme’
Çetin, Kaya’yı da yanına alacağını da duyunca yüzünü ekşiterek:
‘Sinan Bey, Kaya’yı yanıma vermeseniz iyi olur. Çünkü ona güvenmiyorum. O yanımızda işe başladıktan sonra işlerimiz ters gitmeye başladı. O yüzden de ona güvenmiyorum’
Sinan Bey, sinirlenerek:
‘Sen, benim emirlerime karşı mı çıkıyorsun’ dedi ve elini kaldırarak tokat attı. Ardından on ‘Sana ne emrediyorsam onu yap. Ha bu arada ben de sizinle geleceğim’ dedi sinirle.
‘Peki, efendim siz nasıl isterseniz’ dedi ve emri yerine getirmek için Kaya’nın yanına gitti. Kaya o sırada ele geçirdiği kriptolanmış kutuyu açmaya çalışıyordu. Çetin’in odasına gelmesiyle az kalsın kutuyu görecekti.
Çetin, odaya girdikten sonra ona sertçe:
‘Hadi hazırlan gidiyoruz’ dedi ve ağza alınmayacak sözler söyledi.
Kaya, Çetin’in sertçe ifadesinden ve ağza alınmayacak sözlerinden sonra:
‘Odama girip edepsizce konuşmanı kabul edemem. Ayrıca şunu da bil ki kötü söz sahibinindir’
Çetin, yine ters ters konuşarak:
‘Sen geldikten sonra işlerimiz ters gitmeye başladı. O yüzden sana güvenmiyorum. Ayrıca senden hoşlanmıyorum’ dedi sinirle.
Bu sefer de Kaya, sertçe konuşarak:
‘Sizin beceriksizliğinizi üzerime atamazsın’ dedi o da sinirle.
Çetin, tekrar kötü konuşarak Kaya’ya bir yumruk attı. Onun yumruğunu eliyle karşılayan Kaya, hızlıca onun kolunu yana çevirerek odasından dışarı attı.
Gürültüleri duyan Sinan Bey onların yanına gelerek:
‘Size ne oluyor ki kavga ediyorsunuz. Biliyorsunuz ki benim yanımda kavga edilmesinden hoşlanmam. Kavga edenleri de ne yaptığımı bilirsiniz’ dedi ve onları ahıra hapsetti. Birkaç gün onları orada tuttuktan sonra dışarıya çıkardı ve onlara:
‘Bundan sonra benim yanımda kavga edenlere ne yaptığımı öğrenmişsinizdir’ dedi ve onlara hazırlanmalarını söyledi. Onlar hazırlanıp gelince:
‘Şimdi şehre gidip bana ihanet eden ailemi arayacağız. Ardından Süreyya Hanım’ın avukatını bulacağız. Bu emirlerimi yerine getirmeden geri dönmeyeceğiz’ dedi Sinan Bey, bağıra bağıra konuşarak.
Kaya, Sinan Bey’in sözlerinden sonra içine acı düştü, ama bunu belli etmedi.
Kaya, Sinan Bey ve Çetin arabanın içinde giderken gizlice bilinmeyen numaradan Hülya’ya mesaj attı. Mesajda şunlar yazıyordu.
‘Hülya Hanım, babanız sizi bulmak için elinden gelen her şeyi yapacak. Onun için dikkatli olun. İmza Maskeli Adam’
*****
Hülya, annesi, teyzesi ve onun kızı, dadısıyla mutlu bir şekilde yaşarken gelen mesaj her şeyi alt üst etti. O anda ne yapacaklarını şaşırdılar.
Hülya, içlerinden en sakin olanıydı. Onların telaşını giderdikten sonra:
‘Onların bir hesabı varsa Yüce Mevlamın da bir hesabı var. O (c.c.) hesap görücülerinin en üstünüdür. Ona sığınıp yalnızca Ondan yardım dileyelim. O (c.c.) dilemezse ne kimseden yardım gelir ne de kimseye zarar verilir. Sıkıntılar başımızda olmasa Cenneti nasıl kazanabiliriz’ dedi gülümseyerek.
Zeliha, Hülya’nın konuşmasından sonra heyecanlanarak:
‘Hülya abla, bu konudan biraz bahsetsen ne güzel olur’ dedi istekli bir şekilde.
‘Mademki anlatmamı istiyorsunuz, öyleyse dinleyin’ dedi Hülya ve sözüne şöyle devam etti.
‘Yüce Allah Teâlâ; ‘Yoksa siz, sizden öncekilerin başına gelenler, sizin de başınıza gelmeden Cennete gireceğinizi mi sandınız? Peygamber (s.a.v.) ve onunla beraber müminler, ‘Allah Teâlâ’nın yardımı ne zaman?’ diyecek kadar darlığa ve zorluğa uğramışlar ve sarsılmışlardı. İyi bilin ki, Allah Teâlâ’nın yardımı pek yakındır’’ (Bakara Suresi 214. Ayeti Kerime) buyurmuştur’
Dadısı araya girerek:
‘Hülya kızım, o kadar güzel şeyler anlatıyorsun ki, hatalarımı daha iyi anlıyorum. Dahası da varsa anlat. Sen anlat ki içimiz huzur dolsun’ dedi onun daha çok konuşmasını isteyerek.
‘Hayat imtihanı inananlar için her zaman zor olmuştur. Önceki Peygamberler (a.s.) ve onların ümmetleri gibi Hz. Muhammed (s.a.v.) ve onun ashabı da imanlarını ve kutsal değerlerini ve menfaat ve rahatlarının üstünde görmüşler; kutsal değerler uğruna dünyalık çıkarlarını feda etmeyi göze almışlar; büyük acı ve sıkıntılara katlanmışlardır. ‘Allah Teâlâ’nın yardımı ne zaman gelecek?’ derken asla çaresizlik, imanda tereddüt ve acizlik içerisine düşmemişler, ellerinden geleni yaptıktan sonra ‘Şüphesiz ki Allah Teâlâ kendi dinine yardım edene mutlaka yardım eder’ (Hac Suresi 40. Ayeti Kerime) ilahi fermanından hareketle, o yardımı bekleyerek mücadelelerini sürdürmüşlerdir. Şunu da biliniz ki Cennetin bir bedeli vardır. Bir nimet ne kadar değerliyse kıymeti de ona göre takdir olunur’ dedi Hülya, bir şeyler anlatmanın verdiği zevkle.
Onlar huzur içinde konuşurken Sinan Bey ve adamları onların apartmanlarının etrafını sarmış gece olmasını bekliyordu.
Gece olmuş, babası ve adamları apartmana doğru hareket etmeye başlamışlardı, ama onları apartmanın içinde bir sürpriz bekliyordu.
Apartmanın içine girdiklerinde kapıcı karşılarına çıktı. Kapıcı onların yabancı olduğunu anlayınca onlara fark ettirmeden alarma bastı. O anda apartmanda bir gürültü koptu ve apartman sakinleri teker teker evlerinden çıkarak kapıcının bulunduğu eve doğru adımlarını attılar.
Sinan Bey ve adamları bir anda etraflarını saran kalabalıktan ürkerek geri çekildiler ve bir başka günde gelmeye karar verdiler. Böylece, Hülya ve ailesi kapıcının sayesinde bir belayı daha savuşturmuş oldular. Fakat üzerlerindeki belalar henüz daha bitmemişti.
Sinan Bey, ertesi gün adamlarını alıp tekrar apartman girdi. Bu sefer kapıcıya yakalanmamak için iki adamını onun kapısının önüne bıraktı ve diğer apartman sakinlerini uyandırmamak için yavaş adımlarla yukarıya doğru çıkmaya başladı. Hülya ve ailesinin kaldığı kata gelince durdular ve zili çalarak kenara çekildiler. Birkaç dakika bekledikten sonra kapı açıldı. Kapıyı açan evin dadısıydı. O kapıyı açıp kapının önünde kimseyi göremeyince tam kapatmak isterken Sinan Bey ve adamları içeriye daldılar.
Sinan Bey içeriye girince çalımlı adımlarla ilerleyerek Hülya ve annesinin karşısına dikilerek sırıttı. Ardından onlara:
‘Benden kaçacağınızı mı sanıyordunuz?’ diyerek kahkahalarla güldü. Ardından adamlarına emir vererek hep birlikte evden çıktılar. Arabaya bindiklerinde Hülya, Kaya’yı görünce önce şaşırdı ve daha sonra tiksinerek yüzüne baktı.
Kaya, onun şaşkın halini görünce bozuntuya vermeden:
‘Ne o, yoksa beni birine mi benzettin?’ dedi gülerek. Bunları dedi, ama onu karşısında gördüğü için kalbi küt küt atıyordu. Ona karşı sevgisi gittikçe artıyor, bu aşk kendisini yakıp kavuruyordu. Öyle ki ona sarılmamak için kendini zor tutuyordu.
Hülya, bu söz karşısında ne diyeceğini bilemeden afalladı. Acaba o Kaya değil miydi? Kaya ise, tamamen kendisini unutmuş muydu? Yoksa babasından dolayı mı öyle davranmıştı. İşte kafasındaki bu sorulardan dolayı afallamıştı.
Sinan Bey ve adamları şehrin dışına çıktıktan sonra stabilize bir yoldan ilerleyerek neredeyse y