BÖLÜM 41
Kaya, aslında böyle söylemekle Çetin’in maskeli adama karşı ne yapıp ne yapamayacağına dair nabzını yokluyordu. Çetin’i konuşturarak maskeli adama karşı bir şey yapamayacağını anlayınca sustu ve o konuyu bir daha açmadı. Ardından Çetin’le beraber dışarı çıkarak maskeli adamı aramaya başladılar. Ona dair en ufak bir ipucu bulabilmek için şehri altüst ettiler, ama en ufak bir ipucu bile bulamayıp geri dönmek zorunda kaldılar.
Kaya, maskeli adam kılığına girdiğinde en ufak bir ipucu bile bırakmamak için elinden gelen her şeyi yapıyordu. O yüzden de Çetin ve Sinan Bey, onu asla bulamayacaklardı.
Onların başları önde geri döndüğünü gören Sinan Bey:
‘Ne oldu. Duruşunuza bakılırsa bir şey bulamadınız gibi görünüyor’ deyince ikisi de birden kafalarını kaldırmadan ‘evet’ dediler.
Sinan Bey, aldığı cevap üzerine bir şey demeden geri döndü ve silahını alarak geri döndü. Çetin ve Kaya’nın önüne gelerek silahını çekti. Ardından iki el ateş etti. Silahını havaya sıktığından ikisine de bir şey olmamıştı, ama ikisinin de baştan aşağıya korku almıştı.
Sinan Bey, silahını ayarlayıp önlerine doğru tuttu. Mermiyi silahın ağzına verdi ve ilerleyerek önce Çetin’in kafasına tuttu. Ardından ona:
‘Demek bulamadınız ha! Benim emirlerimin yerine getirilmediğinde neler yaptığımı biliyorsun öyle değil mi?’ dedi ve silahını Kaya’ya doğrultarak ona:
‘Ya sen! Seni işe aldığımdan beri maskeli adam hep karşımıza çıkıyor. Yoksa sen onunla işbirliği mi yapıyorsun?’ dedi ve ikinci kez havaya ateş ettikten sonra çalışma odasına doğru gitti.
******
Faruk, Almanya’ya halası ile birlikte gidip ameliyat olmuş, ameliyat başarılı geçmişti. Bu ameliyattan ki gün sonra kendine geldi ve ilk sözü Fatma oldu. Onun ilk sözünü Fatma duymamıştı, ama Saliha Hanım duymuştu. Zaten onun istediği de buydu.
Faruk, tamamen kendine gelince halasının karşısında gördü ve ona gülümsedi. Halası de ona karşılık verdi ve o da ona gülümsedi.
Saliha Hanım, yeğenine gülümsedikten sonra yanına oturdu ve iç geçirdi. Ardından gözlerinden iki damla yaş düştü.
Faruk, elini kaldırıp halasının gözyaşlarını sildikten sonra kısık bir sesle:
‘Hala, niçin ağlıyorsun. Bak, ben Allah Teâlâ’nın izniyle iyileşip ayağa kalkacağım’ halasının ağlamasına gönlü dayanmadığı için.
Halası, yeğeninin ellerini tutup avuç içlerini öptükten sonra:
‘Faruk’um, senin uyanıp bana gülümsemene ağlıyorum. Eşimin işlerinden dolayı yıllarca sizden uzak kaldım. O işlerini yola koyduktan sonra fazla yaşamadı. O vefat edince doğruca size geldim. Ondan sonrasını da zaten biliyorsun’ dedi sevgiyle.
Saliha Hanım, bir müddet sustuktan sonra yeğenine bir şeyler diyecek gibi oldu, ama diyemedi. Kafasındaki düşünceyi nasıl söyleyeceğini bilemiyor, yerinde kıvranıyordu. Halasının bu halini gören Faruk, onun elini tutarak:
‘Hala, galiba sen bana bir şeyler diyecekmiş gibi duruyor, fakat bir türlü söyleyemiyorsun. Hadi, söyle de içindeki sıkıntıdan kurtul’ dedi halasının ağzındaki baklayı çıkarabilmek için.
Saliha Hanım, yeğeninin sözleri üzerine boğazını temizledikten sonra:
‘Faruk’um, sen uyanır uyanmaz ağzından Fatma, diye bir söz çıktı. Ameliyattan önce de Fatma’ya karşı hal ve hareketlerinden bir şeyler sezinlendim. Yeğenim, benden hiçbir şey gizleme. Onunla aranızda bir şey mi geçti?’
Halasının bu sorusu üzerine Faruk’un yüzü kızardı ve başını yana çevirdi.
Faruk, konuşmayıp yüzünü çevirince Halası ayağa kalkarak:
‘Yeğenim, belli ki bu konuda konuşmak istemiyorsun. Ama sanma ki bu konu kapandı. Hele sen kendini bir toparla, o zaman tekrar bu konuyu konuşuruz’ dedi yeğeninin ellerini tutarak.
‘Olur, halacım zaten bu konuyu şu an konuşacak durumda değilim’ dedi Faruk, sıkıntıyla.
Saliha Hanım, yeğeninin yanından çıktıktan sonra dışarıda sabırsızca bekleyen Fatma’nın yanına oturarak:
‘Kızım, Allah Teâlâ’ya şükür. Yeğenim kendine geldi. Artık bundan sonra onun gayreti ve bizim sabrımızla onu en kısa sürede ayağa kaldıracağız’ dedi ona şefkatle bakarak.
Fatma, bu sözler üzerine mutluluktan uçacak gibi oldu, ama bunu belli etmedi. Çünkü belli etse ona karşı olan tutkusu ortaya çıkacak, belki de bu sevgiden dolayı ondan uzak kalacaktı hem de Peygamber Efendimizin (s.a.v.) hadis-i şerifinden mahrum kalacaktı.
******
Sinan Bey, odasına geçtikten bir müddet sonra dışarıya çıkarak hizmetçisine Çetin’in ve Kaya’nın yanına gelmelerini ve acele etmelerini istedi. Hizmetçi aldığı emir üzerine ikisinin de odasına giderek Sinan Bey’in emrini bildirdi.
Kaya ve Çetin aldıkları emir üzerine hızlıca Sinan Bey’in odasına gittiler. Onların geldiğini gören Sinan Bey sertçe:
‘Gelin başımın belaları’ dedi ve ayağa kalktı. Ayağa kalktı kalkmasına, ama ayakta duramıyor sağa sola sallanıyordu. Onun bu halinden sarhoş olduğu belli oluyordu.
Sinan Bey, sağa sola sallandıktan sonra olduğu yere yığıldı kaldı ve oracıkta sızıverdi. Yere düşerken de kafasını sandalye vurdu ve kafasından kanlar gelmeye başladı.
Kafasından kanlar geldiğini gören Çetin, hızlıca Sinan Bey’i düştüğü yerden kaldırdı. Ardından kafasındaki kanı durdurmak içi kafasına tampon yaparak kanı durdurmaya çalıştı. Bu arada Kaya’da odadan hızlıca çıkarak ambulansı aradı. Ambulans gelince onu ambulansa alarak hastaneye götürdüler.
Hastanede ona gerekli tedavi yapıldıktan sonra doktorlar onu taburcu ettiler ve bir müddet işini gücünü bırakıp dinlenmesini tavsiye ettiler.
Evde bir hafta dinlendikten sonra çalışma odasına geçerek yeni gelen evrakları incelemeye başladı. Evrakların birini incelerken eski günlere geri döndü. O günlerde daha gençti ve kendisini bu seviyeye getiren adamla karşılaşmıştı.
Sinan Bey, o günler aklına gelince geriye yaslandı ve bütün hayatının değişmesine sebep olan o adamı düşünmeye başladı. Eğer o olmasaydı, belki de daha farklı bir hayatı olabilirdi, ama o zaman da bu zenginliğe, bu şatafata kavuşamazdı. O yüzden de o adama minnettardı. Bir müddet düşündükten sonra ayağa kalkarak dışarıya çıktı. Etrafına bakındı. Malikânesini, malikânesinde olan güzelliği seyrettikten sonra içeriye girerek odasına geri döndü. Çalışma masasına geçerek tekrar evraklarına bakmaya devam etti. Evrakların arasında kendisini sinirlendiren bir gazete kupürü gördü. Onu görünce sinirli bir şekilde gazete kupürünü kırıştırarak çöpe attı. Ardından hızlıca odasından çıkarak Çetin’e seslendi. Çetin, yanına gelince ona:
‘Sana emir veriyorum. Derhal gidip ailemi alıp buraya getireceksin’ dedi sert bir ifadeyle.
Çetin, aldığı bu emir üzerine merak ederek:
‘Efendim, sizin emirlerinizi sorgulamak bana düşmez, ama ondan kurtulmayı siz istemiyor muydunuz?’ dedi.
Sinan Bey, aldığı bu cevap üzerine Çetin’in üzerine yürüyerek yakasından tuttu ve ona:
‘Sen, ne zamandan benim emirlerime sorguluyorsun’ dedi ve onu geri ittirdi.
Çetin, Sinan Bey’in bu kadar sinirlendiğini ilk kez gördüğünden ne diyeceğini bilemedi ve sersemlemiş bir şekilde dışarıya çıktı. Ardından adamlarına emir vererek Sinan Bey’in ailesini tuttukları yere vardılar. Adamlarıyla beraber kapıyı açıp içeriye girdiklerinde onların yerinde olmadıklarını gördüler.
Onların yerinde olmadığını gören Çetin, adamlarına emir vererek etrafı araştırdılar. Bir müddet aradıktan sonra onları pencereyi kırıp kaçmak üzereyken yakaladılar. Adamları onları çekiştire çekiştire getirirken Emine Hanım’ın başörtüsü açıldı. O başörtüsünü düzeltmeye çalışırken adamlar onun saçını çekip bir tutam kopardılar.
Emine Hanım, saçı kopup canı yanmasına rağmen başörtüsünü örtmeyi başardı. Başörtüsünü örttükten sonra adamın suratına bir tokat attı ve ona:
‘Siz ne kadar cani insanlarsınız. Benim oğlumu elinden aldığınız gibi, şimdi de canımı almak istiyorsunuz?’ dedi suratsız bir ifadeyle.
Adam, bu soru üzerine sinirlene