BÖLÜM 42
Çetin’in adamları Sinan Bey’in ailesini bağlarken Emine Hanım’ın saçını tutup kopartan adamı Çetin’in yanına gelerek elinde tuttuğu bir tutam saçı göstererek ne yapması gerektiğini sordu.
Adamından gelen bu soru üzerine saçı alarak Emine Hanım’a dönerek elindeki saçı sallayarak:
‘Ya görüyorsunuz işte, bize karşı gelmenin sonucunu’ dedi ve saçı cebine atarak hep beraber bulundukları yerden çıktılar.
Çetin, cebine attığı saç tellerinden sanki anne kokusu alır gibi oldu, ama bunu önemsemedi. Çünkü onu annesi küçükken bu malikânenin önüne bırakıp gitmişti. En azından Sinan Bey kendisine öyle anlatmıştı. O yüzden de anneleri sevmezdi. Hatta çocukla annenin sevgisini gördükçe onları birbirinden ayırmak isterdi. İşte bu kadar annelerden nefret ederdi. O bunları düşüne düşüne giderken Emine Hanım, Çetin’i gördükçe hem ona kızıyor hem de içinden sanki ona karşı bir şeyler hisseder gibi oluyordu.
Çetin, Emine Hanım ve Hülya’yı malikâneye getirip ahıra kapattıktan sonra Sinan Bey’e haber vermek için onun odasına vardığında birileriyle hararetli bir şekilde konuştuğunu duydu. Onun konuşmasının bitmesini beklemek için geri döneceği sırada kendi isminin anıldığını duydu. Bundan dolayı geri dönüp konuşmaları dinlemek için kulağını odanın kapısına dayadı ve dinlemeye başladı. Sinan Bey, karşı taraftaki kişiyle şöyle konuşuyordu:
‘Sen beni nasıl tehdit edebilirsin? Benim kim olduğumu ve neler yapabileceğimi bilmiyorsun herhalde’ dedi sinirle karşı taraftaki kişiye.
Karşıdaki kişi sinirli bir şekilde:
‘Evet, biliyorum. Hatta benim ailemi bile bana düşman etmiştin. Şimdi ödeşme zamanı. Eğer bana istediğim parayı vermezsen bütün pisliklerini gider polise anlatırım. Hatta yanında çalıştırdığın Çetin’i bile ailesinden nasıl zorla aldığını ve kendi yanında büyüterek pisliklere bulaştırdığını anlatırım. Hatta şu an kardeşin Emine ve kızın ahırda tutulduğunu bile anlatırım’
Sinan Bey, karşıdaki kişinin tehdidine karşı dişlerini gıcırdatarak:
‘Sen canına susadın herhalde. Çetin’i kardeşim Emin’e den zorla aldığımı ve buraya getirdiğimi anlatırsan seni ve aileni hatta bütün sülaleni sağ bırakmam, hatta bunları yaparken hiç kılım bile kıpırdamaz’
Karşıdaki kişi bu sözleri duyduktan sonra:
‘Evet, biliyorum Sinan alçağı hem de çok iyi biliyorum’ dedi ve telefonu yüzüne kapattı.
Çetin, duydukları karşısında adeta dondu kaldı. Duydukları karşısında içinde fırtınalar oluştu. Bir müddet öylece yerinde durduktan sonra geri döndü. Odasına doğru yol aldı. Oraya vardıktan sonra yatağına oturup ellerini kafasının arasına alarak düşündü, düşündü, düşündü. Sonunda bir karar verdi. Elindeki saçları cebine koyarak malikâneden dışarıya çıktı. Oradan hastaneye vardı. Cebindeki saçlarla beraber kendi saçından bir tel vererek DNA testi yaptırdı. DNA testi onbeş gün sonra çıkacaktı. Bu onbeş gün ona sanki ölüm gibi gelmişti ve sonunda beklediği sonuç geldi. Emine Hanım onun öz annesiydi.
Çetin, bütün gerçekleri öğrendikten sonra, Sinan Bey’in yıllarca kendisini kandırdığı ve pis işlerinde kullandığı için ondan nefret etti. Onun pisliklerini ortaya çıkarmaya niyetlendi, ama bu işi tek başına yapamazdı. Bu yüzden de her seferinde karşılarına çıkan maskeli adamla işbirliği yapabilirdi. Ama bir sorun vardı. O maskeli adamı tanımıyordu ve o maskeli adam kendisini Sinan Bey’le işbirliği yapmakla suçluyordu.
***********
Faruk, yoğun bakımdan çıkıp normal odaya alındıktan sonra ayağa kalkabilmesi için eksersizlere başlanıldı. Bu arada Saliha Hanım, Fatma ile Faruk arasında her hangi bir sevgi olup olmadığını anlamak için sürekli onları gözlüyordu. Onların birbirlerine karşı bakışlarını, sözlerini, tutumlarını bile araştırıyor, bir bağ kurmaya çalışıyordu. Bir ara aradığını da buldu. Fatma’nın Faruk’a bakışı, Faruk’un da ona karşı ilgisi. Bundan da anlaşılıyordu ki Faruk ve Fatma birbirlerini seviyorlardı, ama bunu birbirlerine söylemekten çekiniyorlardı.
Fizik tedavilerinin ardından iki ay geçmişti. Faruk, ayağa kalkmış yavaş yavaş yürümeye başlamıştı. Bu durum karşısında Saliha Hanım oldukça sevinmişti. Ancak bu sevincini bozan bir durum vardı. Bu durum onun moralinin bozulmasına sebep oluyordu, ama bunu Faruk ve Fatma’ya belli etmemeye çalışıyordu. Onun moralinin bozulmasına sebep olan durum ise bir zamanlar ortak oldukları Cezmi idi.
Cezmi, onlara sürekli zorluk çıkarıyor, tehdit ediyordu. Bu tehditleri çoğu zaman boşa çıkarıyorlardı. Ta ki Faruk’un ameliyatına kadar, o ameliyat olunca ona karşı önlem almayı bırakmıştı.
Saliha Hanım, Faruk’la ilgilendiği için Cezmi’nin entrikalarına cevap veremiyordu. O yüzden de Faruk’un iyileşmesini bekledi. Faruk, yavaş yavaş iyileşmeye başlayınca avukatını yanına çağırarak:
‘Fehmi Bey, biliyorsun eski ortağımızla yıllardır sorun yaşıyoruz. Benim, onun işlerine karışmama rağmen o sürekli işlerimize çomak sokmaya çalışıyor, dedikten sonra sandalyeye oturarak. Allah Teâlâ’ya şükürler olsun ki şu ana kadar her hangi yasal olmayan bir işimiz olmadı. O yüzden alnım ak. Benim sana diyeceğim şu Cezmi’nin her hangi bir suça meyili var mı? Eğer varsa araştırıp bana getir. Ona göre tedbirimizi alalım’
Avukat Fehmi, aldığı emir üzerine ‘baş üstüne efendim’ diyerek Saliha Hanım’ın yanından ayrıldı. Bir aylık araştırmasının sonunda topladığı belgeleri götürüp teslim etti.
Saliha Hanım, elindeki belgelere bakıp gülümseyerek:
‘Bu belgeler Cezmi’nin bütün pisliklerini ortaya çıkarıyor. Bu belgeler sayesinde hem biz kurtulmuş oluruz hem de onun zulmettiği insanlar kurtulur’ dedi ve Fehmi’ye beklemesini söyleyerek odasına çıktı. Üzerine bir şeyler giyinerek aşağıya indi. O sırada Fehmi onu bekliyor ne diyecek, diye bekliyordu.
Saliha Hanım, aşağıya indiğinde Fehmi’ye:
‘Elindeki bu belgeleri götürüp polise teslim edeceğiz’
Fehmi, duyduğu bu sözler üzerine irkilerek:
‘Ama efendim, onlar çok güçlüler. Eğer, bunları polise verirsek biz de tehlikeye gireriz’ dedi korkak bir ifadeyle.
Fehmi’nin söylediklerine sinirlene Saliha Hanım:
‘Ne tehlikesinden bahsediyorsunuz? Zaten şu durumda bile tehlikedeyiz. Senin elinde tuttuğun belgelerin bizim elimizde olduklarını bildikleri andan itibaren işimizi bitirirler. O yüzden bu belgeleri götürüp hemen polise teslim etmeliyiz. Yoksa işimiz çok sıkıntıya girer’ dedi
Fehmi, bu söz karşısında başını yere eğerek:
‘Haklısınız efendim, bir an evvel götürüp teslim etmeliyiz’
Aralarındaki bu konuşmanın ardından ellerindeki belgeleri karakola götürüp teslim ettiler.