BÖLÜM 13

Çiğdem Hanım, onların kendilerinden geçmiş bir şekilde koltukta oturduklarını görünce:

‘Hayrola çocuklar, ne bu haliniz’ dedikten sonra ‘Sizi gören de uçucu bir madde içmiş de kendilerinden geçmiş zannederler’ dedi kinayeli bir sözle.

Salih, annesinin sözlerinden sonra kendini toparladı ve yanına giderek elini öptü. Ardından annesine:

‘Anne, ne zaman geldin’ dedi mahcup bir ifadeyle. Onlar konuşurken Türkan ve Halit’te kendine gelmiş toparlanmaya çalışıyorlardı.

Çiğdem Hanım, oğlunun sözünü cevaplamadan ona:

‘Oğlum, benim sözümü kesmeden dinle’ dedikten sonra koltuğun üzerine oturdu. Ardından ona, ‘Evlenmen için sana kimi gösterdiysem şimdiye kadar hep reddettin’

Salih, evlenme sözünü duyunca yüzü asıldı ve ‘ama anne’ dedi, ama Çiğdem Hanım ona ‘Benim sözümü kesme’ diyerek onu susturdu. O susunca ‘Baban, senin mürüvvetini göremeden öldü. Oğlum, benim de senin mürüvvetini görmeden ölmemi mi istiyorsun? Hem benim de torun sevme hakkım yok mu?’ dedi ve hüngür hüngür ağladı.

Salih, annesinin ağladığını görünce sırtını sıvazlayarak:

‘Ağlama anne, sen ağlayınca rahat edemiyorum. Söz, evleneceğim ama şimdi değil’ deyince annesi hiddetlenerek:

‘Ne demek şimdi değil. Yoksa benim bilmediğim birileri mi var?’

Annesine, Büşra’yı diyemezdi. Hem o fakirdi ve hapisteydi. Annesi ise kendilerine denk birilerini istiyordu ama gel gör ki annesinin bulduğu kızlar hem şımarık hem de üstten bakan kişilerdi. O da bunlara karşıydı. Zengin de olsa, fakir de olsa, amir de memur da olsa, patron da olsa işçi de olsa Allah Teâlâ katında hepsi birdi. Yalnızca takva sahibi olanlar üstündü. Annesine bunu yıllarca anlatmasına rağmen, annesi bir türlü anlamak istemiyordu.

‘Yoo, hayır’ dedi Salih cılız bir sesle.

‘Mademki birileri yok. O zaman en kısa sürede Ceylan’la evleneceksin’ dedi Çiğdem Hanım, ardından onunla gelen Çiğdem’i içeriye çağırdı.

Ceylan, ailesi tarafından her istediği alınmış, o şekilde büyütülmüştü. Kibirliydi, aşırı derecede kindardı. Kendisine yapılan kötülüğü unutmaz, yeri gelince intikamını alırdı. Üstelik hal ve hareketleri genç bir kıza hiç yakışmıyordu. Bu yüzden de onu istemiyordu.

Ceylan içeriye girer girmez ona sarılmak istedi ama Salih kendisini geri çekti. Buna rağmen o ileri atılıp sarıldı. Herkesin içinde öpmek istedi ama Salih onu durdurdu.

Türkan’da, Halit’te Ceylan’ın hareketleri karşısında ağızları bir karış havada kaldı. Salih, onlara onu anlatıyordu ama bu kadarını da beklemiyorlardı.

Salih, Ceylan’ın hareketlerinden dolayı iyice sinirlenmişti. Zira o bu laubali hareketleri sevmiyordu. Hem de herkesin içinde olmuştu bu hareketi. O yüzden kızgın bir şekilde hem annesine hem de Çiğdem’e baktı. Ardından kapıyı sertçe vurup dışarıya çıktı. O çıktıktan sonra Çiğdem, arkasından ona:

‘Bakalım nereye kadar kaçacaksın. Elbette ben seni elde etmesini bilirim’ dedikten sonra kendi kendine ‘Eyer benden başka sevdiğin varsa. O zaman onun benden çekeceği var. Eyer, gerçekten böyle bir şey varsa onu doğduğuna pişman ederim’

***********

Aradan iki ay geçmiş yargılanma vakti gelmişti. Davalı ve davacı taraf bir araya gelmiş mübaşirin çağırmasını bekliyorlardı.

Onlar beklerken her iki tarafında avukatları gelmiş duruşmanın saatini bekliyorlardı.

Mübaşir her iki tarafında adını okuyunca duruşma salonuna hep beraber girdiler.

Büşra’nın avukatı olanları anlatıp müvekkilinin suçsuz olduğunu, bundan dolayı tahliyesinin gerekli olduğunu anlatıp müvekkilinin tahliyesini istedi.

Sıra davacı tarafına gelmişti. Onların avukatı konuşmaya başlayınca Büşra dâhil, onun avukatı ayağa kalkıp karşı tarafa ‘yalan söylüyorsunuz’ deyip itiraz ettiler.

Avukat, bu itiraz üzerine hâkime dönerek:

‘Hâkim Bey, bir tanığımız var. Müsaade ederseniz tanığımızı çağıralım’ dedi hâkime bakarak.

Hâkim, eliyle işaret edip getirin dedi. Avukat, ondan aldığı emir üzerine salondan dışarı çıkıp tanığa gelmesini söyledi.

Tanık, yavaş yavaş geliyordu. O gelirken içeride herkesi bir heyecan dalgası sarmıştı. Acaba gelen kimdi? Ne söyleyecekti. Hepsinden daha çok heyecanlı olan ise Büşra’ydı. Zira Tarık’ı itip yere düşürdüğü zaman yanında yöresinde kimse yoktu.

Beklenen tanık içeriğe girmiş tanıklığını yapacağı yere geçmişti. Büşra, onu gördüğünde içi rahatladı, ama az sonra onun söyleyeceği sözlerden dolayı başından aşağıya kaynar sular dökülecekti.

O yerine geçince hâkim ona:

‘Anlat kızım, o gün neler oldu? Önümdeki kâğıda göre zanlının maktulü ittiğini görmüşsün’ dedi, Selen’e

Hâkimin sözleri üzerine Büşra, ne diyeceğini bilemedi. Zira ne beklerken ne bulmuştu.

Selen, bir süre düşündü ve Selma Hanım’a doğru baktı. Eğer onun söylediklerini yapmazsa işsiz kalacaktı. Onun dediklerini yapsa bu seferde hem Allah Teâlâ katında yalancı olacaktı hem de en sevdiği arkadaşını zor durumda bırakacaktı. O nefsiyle mücadele içerisindeydi. Nefsi ona Selma Hanım’ın dediğini yap diyordu. Aklı ve ruhu yaparsan yanarsın diyordu. Bu mücadele nefsine yenik düşmesiyle sona erdi.

Hâkim, onun sustuğunu görünce sorusunu tekrarladı. O hâkimin sorusunu tekrarlaması üzerine:

‘Hâkim Bey, olay olduğu zaman ben oradaydım ve her şeyi gördüm. Büşra, Tarık Bey’i arkasından itip yere düşerdi. O düşünce de kahkaha atıp oradan uzaklaşmaya çalıştı. O uzaklaşmaya çalışınca kolundan tutup ne yapmaya çalışıyorsun dedim. O da bana sana ne sen işine bak’ dedi, ondan sonra da oradan ayrıldı. O ayrılınca Tarık Bey’in yerde kanlar içerisinde kaldığını gördüm. Zaten, ondan sonra da gürültüyü duyan Selma Hanım, salona girdi’ dedi ve boynu bükük bir şekilde Büşra’ya baktı.

Büşra ağlıyordu, en yakın arkadaşı ve sırdaşının sözleri onu çok ağır yaralamıştı. Selma Hanım’dan veya bir başkasından o sözleri duysa bu kadar zoruna gitmezdi, ama o en yakın arkadaşı ve sırdaşıydı.

Selma Hanım, Selen’in sözlerinden sonra içten içe sinsice gülüyordu. O gülüyordu ama ya oğlu. Oğlu, Selen’in sözlerinden sonra adeta yerin dibine girdi sanki. Annesi, ona bunu nasıl yapardı. Tamam, kendisi suçluydu, Büşra’nın kendisini bu hale sokmasına sebep kendisiydi. Ya Selen, Selen’e ne oluyordu. Olay olduğu zaman orada bile yoktu. Öyleyse hâkimin sorusuna oradaymış gibi nasıl cevap verirdi.

Hâkim, Selen’in sözlerinden sonra bu seferde Tarık’a döndü ve olayın nasıl gerçekleştiğini ve Selen’in doğruyu söyleyip söylemediğini sordu.

Hâkimin sorusu üzerine avukat ayağa kalkarak ona:

‘Hâkim Bey, o olay olduktan sonra maktulün sesi kesildi. O yüzden size cep veremez’ dedi sinsi bir şekilde.

Yorumlar

Aleyna ş.: İşimizi yapmak zorundayız ama büşra sen burada olmasaydın daha iyi olurdu