Kan Lekesi

Hüzün Yuvası

Ayşe Yıldız

Yaşam bir başlangıç değil,

Ölüm ise bir son değil.

Nerede olursanız olun,

Kurtuluş sandığınız kadar kolay değil.

Kocaman bir alışveriş mağazasının önünde durdurdum arabayı. Eve en yakın yer burasıydı. Silahımı torpidoda bırakıp indim.

İlyas'a mesajı iletmiştim. Anında görmüştü ama ne aramış, ne yazmış, ne de paramı yollamıştı. Aklınca bana ders vermeye çalışıyordu. İnfaz uzun sürdüğü için o da karşılığını geciktiriyordu. Ama ben ona en başından olacakları söylemiştim. Benim sözümün üstüne söz söylerse, sonuçlarına asıl o zaman katlanırdı.

Kahverengi trençkotumun iplerini önümde sıkıca bağladım. Mavi pantolonuma sıçrayan kan kurumaya başlamış, keskin bir koku yayıyordu. Bu halde eve gidemezdim.

Mağazaya girdim. Yine güvenlik görevlileri vardı. Çantam olmadığı için direkt geçtim, makine de ötmedi zaten. Hızlıca üst kata çıkmak istiyordum ama bir görevli yine beni durdurdu.

"Hanımefendi, bakar mısınız?" dedi.

Bedenimi döndürmeden yalnızca başımı sağa çevirip güvenliğe baktım.

"Buyurun," dedim.

Aramızdaki mesafeyi kapatıp karşıma geçti.

"Kan kokuyorsunuz, bir sorun mu var?" dedi eliyle beni işaret ederek.

Yalan söylemedim. "Evet," dedim. "Arkadaşım elini biraz derin kesince üstüm başım kan oldu maalesef." Sesimdeki soğuk tonu kırmıştım. "Ben de eve böyle gitmek istemedim, o yüzden hızlıca üzerimi değiştireceğim," dedim.

Başını onaylar anlamda salladı. "Durumu ciddi mi?"

"Hayır," dedim başımı belli belirsiz sallayarak. Pek inanmasa da "Peki, geçin," deyip yol verdi.

Hızlıca "Teşekkürler," deyip otomatik merdivenlere doğru yürüyüp bindim.

Merdivenlerin sonuna geldiğimde tam karşımda bir giyim mağazası gördüm. Oraya doğru ilerledim. Mağazanın kapısında duran kadın çalışanla göz göze geldim.

"Hoş geldiniz," dedi.

Başımı sallayıp onayladım ve hızlıca bakınmaya başladım. Sütyen, iç çamaşırı, çorap aldım. Karşıdaki askılıkta giysiler vardı. Tam oraya yürüyecekken bir anda arkamı döndüm ve görevliyle tekrar göz göze geldim.

Kadın bu hamleme şaşırdı, ellerini önünde kaldırıp indirdi. "Kusura bakmayın, sizi rahatsız etmek istemedim. Aradığınız bir şey varsa yardımcı olabilirim," dedi.

"Ben kendim bakarım," deyip askılıktaki giysilere doğru yönelip bakınmaya başladım. Ama kadın aldığı cevaptan tatmin olmayıp hızlıca arkamdan geldi ve askılıktan bir elbise aldı.

Beyaz, düz, kısa bir elbiseydi. Elinde sallayarak, "Bence size çok yakışır," dedi gülümseyerek.

Hızlıca askılıktan siyah, boğazlı, uzun bir elbise alıp ben de onun gibi hafifçe salladım ve ilerledim. Kaban alacaktım. Görevli yine yanıma gelince ona konuşma ve seçme şansı vermeden hızlıca siyah uzun bir kaban aldım.

Sıra topuklu ayakkabıya gelince bu sefer o benden önce davrandı.

Beyaz, kısa topuklu bir ayakkabıyı denemem için önüme koydu. "Bence kombininizi patlatır," dedi.

Ona bakmadan siyah, fermuarlı, kısa, önü kapalı topuklu bir bot aldım. Kasaya gidecekken kolumdan tutup beni durdurdu.

"Bu güzel kıyafetlere bir aksesuar gerekli," deyip bir çift mavi küpe gösterdi bana. Yaka kartına baktım, ismi Hazal'dı.

Gözlerimi gözlerinden ayırmadan konuştum: "Seni de küpeni de istemiyorum, Hazal. Ve eğer şu saniye kolumu bırakmazsan elini kırarım."

Elini hızlıca çekip geriledi. "Kusura bakmayın, haddimi aştıysam..." deyip gitti.

Kasaya gidip aldıklarımın parasını ödedim.

Hızlıca mağazadan çıkıp arabama bindim, üstümü değiştirip eczaneye sürdüm. Aslında Ali'ye de kıyafet alacaktım ama o kadın biraz daha peşimde dolansaydı kıyafetlerime yeni kan lekeleri eklenecekti. O yüzden şimdilik idare edecekti mecburen.

Eczanenin önüne arabayı park edip indim. Kabanımın iplerini önümde bağlayıp ellerimi cebime koydum ve eczaneye girdim.

Hiçbir şey demeden reçeteyi kadına verdim. O da bir şey demeden bir poşete gerekli malzemeleri koydu ve "Üstüne nasıl kullanmanız gerektiğini yazdım," dedi.

Başımı sallayıp poşeti aldım, parasını ödeyip çıktım.

Arabama binip bu sefer de eve sürmeye başladım. Kanlı giysiler hâlâ yanımda, yolcu koltuğunda, poşetin içindeydi.

Sokağa girip arabayı durdurdum. İçinde ilaç olan ve kanlı giysiler olan poşeti alıp arabadan indim, kapısını kilitledim ve Cem'in olduğu eve doğru yürümeye başladım. Muhtemelen hâlâ oradaydı.

Evin kapısına geldiğimde zile bastım.

Kapı açılıp Gamze göründü. "Hoş geldin," dedi. Başımı sallayıp içeri girdim. Ali ve Cem televizyondan oyun oynuyordu, keyifleri gayet yerindeydi.

Gamze, "Otursana," dedi.

Cem bana bakıp yarım ağız, "Hoş geldin," dedi.

Ali de bana bakıp, "Hoş geldin, niye bu kadar geç kaldın?" dedi. Bir televizyona bir bana bakıyordu.

"Geldim işte, artık eve gidebiliriz. Sana yaran için malzeme aldım," dedim.

Ali bir elini havada sallayarak, "Ohoyy, kıyafetleri Cem'den aldım, pansumanım da yapıldı çoktan," dedi.

Başımı salladım. Gamze'ye dönüp, "Teşekkür ederim," dedim.

Gamze dişlerini gösterip gülerek, "Ne demek, komşuluk ölmedi," dedi.

Tekrar Cem'e döndüm. "Ali'yi eve getirir misin?" dedim.

Cem hemen elindeki oyun konsolunu bırakıp ayağa kalktı. Ali de oflayarak konsolu koltuğa bıraktı. Onlar hazırlanırken ben de kapıya ilerledim.

Kapıyı açıp dışarı çıktım. Cem de kucağında Ali'yle geliyordu. Eve doğru ilerledim, yine önden bahçe kapısını açtım. Cebimden anahtarımı çıkarıp dış kapıyı da açtım. Anahtarı ve poşetleri koltuğa koydum. Cem de Ali'yi koltuğa oturttu.

Tekrardan, "Yardımın için sağ ol," dedim.

Cem, "Sorun yok," deyip hızlı adımlarla evden çıktı. Artık benden pek de hoşlanmıyordu. Kapıyı kapattım arkasından.

Arkamı dönünce Ali'yi kanlı elbiselerime bakarken gördüm ve göz göze geldik.

Yorumlar

• burak yılmaz: Ya ayşe inan bana daha dikkatli olmalısın bu durumda eve gitmemelisin
• Aylin Okur: Bu kadar acele etme bazı şeyleri unutabilirsin buna gerek yoktu yani
• Volkan Eryılmazlı: o kanı silmeye çalışmalısın herkes bakıyor sana böyle olmaz
• Berk Emir Baran: hazala bu şekilde davranmak hiç hoş değil ama seni anlıyorum çok zor bir durumdasın
• İsmail Parlak: gamzenin dişi tekrar gül yaptığını görmek güzel ama sen geçmişte takılı kaldın gibi
• Zeynep Avcı: Güvenlik niye sana böyle bir soru soruyor anlamıyorum daha iyi kaçmalısın