Kanlı Gecenin Sabahı

Hüzün Yuvası

Ayşe Yıldız

Hayatım nasıl geçiyor, biliyor musunuz? Bir su damlasının düştüğü yerde iz bırakmadan yok olması gibi...

Saat gece 23.00’tü. Bilerek eve geç gelmiş, Ali’yle karşılaşmak istememiştim. Onun boş sorularını duymak, ima dolu bakışlarına maruz kalmak en son istediğim şeydi.

​Fakat anahtarı çevirip kapıyı açtığım an, Ali koltukta uzanıyordu. Evin ışıkları sönüktü; koca salonu sadece köşedeki abajurun cılız, sarı ışığı aydınlatıyor, gölgesi koltuğun üzerine vuruyordu.

Üstümde kurumuş kanlar vardı. Ali de fark etmişti. Anahtarı kilitten çektiğim gibi kapıyı hızla kapattım.

Anahtarı masaya bıraktım ve Ali'ye döndüm. Gözleri kocaman açılmış, bana öylece bakıyordu. Başımı hafifçe sallayıp "ne var?" der gibi yaptım. O da dudağını büzüp "bir şey yok" der gibi karşılık verdi.

Hiçbir şey demeden yanından geçiyordum ki kolumdan tuttu. Anında ona döndüm. Tek kaşımı kaldırıp "Bana temas etmelerin fazlalaştı." dedim. O da aynısını yapıp "Evet, bir sorun mu var?" diye sordu. Kolumu sertçe elinden kurtardığım gibi boğazını sıktım.

"Seni kaç defa uyarmam gerekiyor?" dedim. Başını koltuğa iyice yaslayıp boynunu sıkmaya devam ettim. "Ben diğer insanlar gibi değilim. Fazla sabrım yok. Bir daha bana, küçük ya da büyük, herhangi bir temasta bulunursan yaralı demem. Seni kapının önüne atarım, halin kediden köpekten beter olur." Elleri havadaydı, elime ya da koluma dokunmuyordu.

Bırakınca öksürmeye başladı. Şakam yoktu. Onu öldürürdüm.

"Ben polisim biliyorsun değil mi? İnsanlar benimle göz göze gelirken bile çekiniyor," dedi.

Tam gözlerinin içine bakarak, "Eski polissin," diye onu düzelttim. "İnan bana kim olduğumu bilsen yanımda duramazdın," dedim ve tam merdivenlere doğru yürürken arkamı döndüm.

"Polislikte rütben neydi?" dedim.

"Komiserdim." dedi. Gözlerindeki gururu görebiliyordum.

"Artık kanlı kıyafetlerini saklamadan geliyorsun." dedi. "Sonuçta eski polisim, başın belaya girebilir."

Kabanımın ipini çözüp belimdeki silahı gösterdim. Gözleri anında silaha kilitlendi. Silahı belimden çıkarıp ona doğru attım. "Sende kalsın, lazım olur komiser." dedim.

Merdivenleri çıkarken "Merak etme, ruhsatlı." diye ekledim. Tam odamın kapısını açacakken konuştu.

"Ben burada mı yatacağım?" dedi. Silahı masaya koymuştu ama koltukta oturur pozisyona gelmişti. "Beğenemedin mi?" dedim, yüzümde tiksinç bir ifadeyle. "Bu koltuk çok rahatsız, zaten yaralıyım, iyice vücudum ağrıyor." dedi.

Başını yana çevirip gözlerini kırpıştırdı.

"Ne yapayım, seni sürekli sırtımda odaya mı taşıyayım?" dedim. Dişlerini göstererek gülümsedi. "Kucakta olmayı tercih ederim." dedi. Başımı onaylar anlamda salladım. Merdivenleri hızlıca inerken "Tamam, ben Cem'i çağırayım." diye konuştum.

Ani bir hareketle önüme geçti. Kapıya yakındık. Yarasını tuttu, ağzından acı dolu bir inleme yükseldi. "Özür dilerim, senden çok şey istedim." dedi. "Aç." dedim. Sadece "Efendim?" dedi. "Anlamayacak bir şey yok, yaranı aç." deyip tişörtünün ucundan tutup kaldırdım.

Yarasını açıp baktım, hâlâ iyileşmemişti. "Yine gamzeler geldi." dedi. Yarasını yeniden kapattım. Koltuğa otururken konuştu: "Evi sildi, yemek yaptı. Açsan hâlâ var. Bu arada yarama da pansuman yaptılar." dedi.

"Neden onlarla bu kadar samimisin?" dedim. "Sen niye bu kadar soğuk nevalesin?" dedi. "İyi komşu bulmuşuz, daha ne istiyoruz?" deyip geri koltuğa uzandı. "Yarın bir yere gidiyor musun?" dedi. "Evet ama akşam çıkacağım." Bir anda gözleri parladı. "Çok güzel, yarın kahvaltıya gidelim mi? Sen, ben, Gamze ve Cem. Valla onlar ısrar etti, ben de sana sormadan kabul ettim." dedi.

"Farkında mısın bilmiyorum ama sen yaralısın, hem de kurşun yarası. Ayakta birkaç dakika zor duruyorsun." dedim. "Cem dedi ki rahmetli anneannesinin tekerlekli sandalyesi varmış, onu kullanabilirmişim." Derin bir nefes verdim. "Tamam, siz gidin işte." dedim. "Olmaz, sensiz ne yapacağım ben oralarda?" dedi.

"Aslında alışveriş mağazasına gidecektik." dedi, gözlerini kaçırarak. "Ama ben orada tekerlekli sandalyeyle durmak istemediğim için, hem de onlara bayağı zorluk olur, dedim ki kahvaltıya gidelim." "İyi halt ettin." dedim. Sırıtarak bana baktı. Arkamı dönüp odama gidecekken "Gidiyoruz değil mi? Ben ona göre Cem'e mesaj atacağım." dedi. "Telefon numarasını niye alıyorsun?" dedim.

Omuz silkti. "Artık onlar benim can dostum." "Cem niye beni sevmiyor da seni seviyor?" Ali koltukta oturur pozisyona geldi. "Sana diyorum işte, suratını asıp oturuyorsun, konuşup ettiğin yok." dedi. "Bak, bu kahvaltı arkadaşlığımızı güçlendirecek, eminim." dedi. "Dikkatli ol, başımızı belaya sokma, herkese de güvenme." deyip sonunda odama geçtim.

Kıyafetleri makineye atıp elime rastgele bir şey alıp giydim ve uyudum.

Yorumlar

• Eda Vural: Güvenme konusunda daha dikkatli olmalısın başını belaya sokma