Küllerin İnfazı

Hüzün Yuvası

Ayşe Yıldız

Geçmişte ateşlerin içinde yandım,

Şimdi ise külleriyle dağılıyorum.

Gelecekte ise o rüzgârın savurduğu

Küllerle yok olacağım.

Saat tam 13.15’ti. Şirketin önündeki arabanın koltuğuna yaslanmış, dakikaları sayıyordum. Mert Tatlı denilen adamın toplantısının bitmesine sadece beş dakika kalmıştı. İşine olan o hastalıklı sadakati ve takıntıları herkesin dilindeydi. Ne yazık ki bugün, onun için her şeyin bittiği gündü.

Belimdeki silahı son kez kontrol ederek arabanın kapısını açtım. Başımı kaldırıp heybetiyle üzerime gelen şirkete baktım; çok büyüktü, hepsi onundu. Çocukları var mıydı, bilmiyordum. Ama umarım yoktur... Yoksa kimse, annesini aldatan birine baba demek istemezdi.

Arabanın kapısını sertçe örtüp kararlı adımlarla şirketin girişindeki iki korumaya yöneldim. Ne onlar bana baktı ne de benim onlara dönüp bir saniyeliğine bile gözüm takıldı. Otomatik kapılardan saniyeler içinde süzüldüm; fakat asıl sınav içerideydi. Başka bir güvenlik görevlisi, herkesi tek tek durdurup detaylı bir aramadan geçiriyordu.

Yürümeye devam edip onu hiçe sayacaktım ki, saçları uzun ve siyah sakallı olan koruma bir hamleyle önümü kesti. "Hanımefendi, öncelikle hoş geldiniz; fakat prosedür gereği üstünüzü aramam gerekiyor, yoksa içeri adım atamazsınız," diye homurdandı. Yüzüne bile doğru düzgün bakmadan, "Mert Tatlı ile görüşeceğim, gidin ve onu buraya çağırın," dedim. Sesimdeki o keskin emir kipini bilerek seçmiştim. Kaçışı yoktu; er ya da geç, bugün o adamla göz göze gelecektim.

Koruma, "Kim oluyorsunuz, adınız ne?" diye çıkışınca, "Siz sadece onu çağırın, o beni tanır," dedim. O ise, "Maalesef bu şekilde ne sizi içeri alabilirim ne de Mert Bey'i çağırabilirim," diye diretti. "Öyle mi?" dedim, tek kaşımı alayla kaldırarak. "Maalesef, üzgünüm," dediğinde gözlerimi gözlerine sabitledim. "Emin misin? Bak, son kez soruyorum," dedim tehditkâr bir sesle. Başını iki yana olumsuz anlamda salladı.

Sesimi yükseltecektim ki tam o sırada yukarıdaki merdivenlerden inen Mert Tatlı ile göz göze geldim. Bana çok yaklaşmadan, "Ne oluyor burada?" dedi.

"Benimle birlikte geliyorsunuz," dedim.

"Kimsin sen? Ne istiyorsun?" dedi.

"Ya benimle birlikte gelirsin ya da özel hayatını bütün çalışanların öğrenir," dedim.

Bunu söyleyince geri adım attı. "Burada bekle, geliyorum," dedi. Arkasını dönüp giderken arkasından seslendim: "Arabamın kamerada göründüğü andan itibaren bütün kayıtları sileceksin."

Bana dönüp itiraz edecekken sesimi yükseltmek üzereydim ki buna izin vermedi. "Mert tatlı eş-" Bir anda haykırıp "Tamam!" diyerek herkesi dağıttı. Hızla odasına yönelirken ben de otomatik kapıdan geçip arabama yöneldim.

Hızlıca arabaya binip şirketin tam önüne sürdüm. Çok geçmeden Mert Tatlı hızlıca arabaya bindi. Telefonu ona uzatıp, "Evinin konumunu aç," dedim.

"Evde karım var," dedi. Tedirgindi.

"İkinci evin," deyince yutkunup adresi girdi. Sağa dönüp gaza daha çok bastım.

"Eğer kamera kayıtlarını silmediysen soyunu bu dünyada bırakmam," dedim.

"Sildim," dedi. Sesi titriyordu. Sadece sesi değil, tüm vücudu kriz geçirir gibiydi.

Arabayı evinin önünde durdurdum. İnmeden önce bana baktı, "Seni İlyas gönderdi değil mi? İnfazcısın sen," deyince arabadan indim. Onun inmesine izin vermeden kapısını açıp belimdeki silahı çıkarıp alnına doğrulttum.

"Başka birine söyledin mi?" dedim.

"Hayır," diyerek başını salladı.

"Mert, itibarına önem verdiğini biliyorum. Şayet birine bile söylediysen, seni en ufak hatırasında taşıyan herkesi bulur, öldürür, bu dünyada sana dair tek bir toz tanesi bile bırakmam," dedim.

"Yemin ederim söylemedim. Ailemi seviyorum, itibarımı kaybedemem," dedi.

Ona inanmıyordum ama birine bile söylediyse dediğimi yapardım.

"İyi. Şimdi in arabadan," dedim.

Yavaşça indi. Eve doğru ilerledik.

"Kapıyı aç," dedim. Elleri titreyerek kapıyı açtı. İçeri önce o, sonra ben girdim.

"Anahtarı alıp masaya koy ve kapıyı kapat," dedim. Söylediklerimi harfi harfine yapıyordu fakat çok yavaştı.

Yukarıdaki odalardan birine yönelttim. Yatak odasıydı. Girer girmez kafasına sıkacaktım ki bir anda dizlerinin üzerine çöktü.

"İlyas'a çalışan bazıları polise yakalandı, bazıları ise para alarak çekildi. İstediğin kadar para verebilirim ya da her ne istiyorsan," dedi.

"Benim için bu işi yapıp birilerinin hayatına son vermek bir kazanç ya da kayıp değil," dedim.

"Son sözünü söyle," deyip silahı alnına bastırdım.

Ağzından tek kelime çıkmayınca tetiğe basacaktım ki bir anda odada cırtlak bir ses yankılandı.

“Mert!”

Sesin geldiği yöne döndüm. Esmer, uzun boylu bir kadındı. Muhtemelen metresiydi.

Silahı ona doğrulttum.

Mert aceleyle, “Asude, kaç!” diye bağırdı.

Asude arkasını dönüp koşmaya yeltendiği anda tetiği çektim. Sırtından vuruldu. Çığlık atarak yere yığıldı.

Mert hemen yanına koştu.

İyi ki ıssız bir yerdeydik. Yoksa kopan bu çığlıkla çoktan yakalanmıştık.

Vakit kaybetmeden ikisini de kafasından vurdum. Her yere kan sıçramıştı. Ben uzakta olduğum için üzerime az da olsa kan gelmişti.

Odadan çıktım, silahı belime koyup arabaya doğru ilerledim. Bagajı açıp benzin çıkardım. Hızlıca eve girip her yere dökmeye başladım ama özellikle o odayı en sona bıraktım. Cesetlere de benzin döktükten sonra evi ateşe verdim ve hızlıca evden çıktım.

Arabaya binip gaza bastım. Yoldayken İlyas'a tek bir mesaj attım: “İnfaz gerçekleştirildi.”

Yorumlar

• Bahar Onat: mert ile o korumanın didişmesine ne gerek vardı
• Eda Pekcan: Keşke başka bir yol seçseydi
• Kırmızı lekeli çocuk: O tehdit kararını vermek çok kolay geldi sana
• Aylin Okur: Ateşe vermen sonrasında her şeyin sorumluluğu senin üzerindeydi Düşün artık
• Ruskoavo Turk: Hâlâ alttan üstte atıyorsun