Ne Kedi Ne Fare

Hüzün Yuvası

Ayşe Yıldız

Bu hayatta, kendim olmak dışında her şey ve herkes olmak istedim.

Karşımdaki adamın meraklı ve sorgulayıcı bakışlarına aldırmadan ileriye doğru bir iki adım attım. Elindeki poşeti hızla çekip alırken, dışarı taşan kanlı çamaşırları aceleyle yeniden içeri iteledim.

Ali kaşlarını kaldırarak, "O kanlı kıyafetler ne öyle?" diye sordu.

Sorusunu cevapsız bırakıp eczaneden aldığım; içinde ilaç ve pansuman malzemeleri olan poşeti doğrudan kucağına attım. Bakışları kucağındaki poşete kayarken ben de merdivenlere yönelip basamakları birer birer tırmanmaya başladım.

"Fazla merak iyi değildir," dedim.

Merdivenin son basamağına geldiğimde durup arkama döndüm. "Bir fare varmış; sürekli kedinin gözünün önünde dolanır, kediyi çıldırtıp anında deliğine kaçarmış. Kedi başta onunla uğraşıp enerjisini harcamak istememiş ama fare durmadan sınırlarını zorlamış... Sence fare neyine güveniyordur, biliyor musun?"

Bakışlarını bir an bile üzerimden çekmeden, "Neye?" dedi düz bir sesle.

"O küçücük sığınağına," dedim, her bir kelimeyi zihnine kazımak istercesine bastırarak. "Yeterince hızlı kaçarsa, kediyi biraz çıldırtmanın başına belâ açmayacağına inanıyormuş."

"Sonunda ne olmuş, biliyor musun?" diye sordum.

Bu kez başını varla yok arası salladı. "Fare bir şekilde kediden kaçmanın yolunu buluyordur... Çünkü farenin hayatı kedi ve onun gibilerden kaçarak geçmiştir," dedi alaycı bir tavırla. "E tabii, fare de haklı, canı sıkılıyor."

"O da güzel bir sonmuş," dedim soğukkanlılıkla. "Ama gerçekte kedi, fareyi evinden çıkar çıkmaz öldürüyor. Bu sefer onunla oynamasına da kaçmasına da izin vermiyor."

"Peki hangimiz hangisiyiz?" diye sordu gözlerimin içine bakarak.

"Ben hiçbiri değilim," dedim net bir sesle. "Ne kaçarım ne de kovalarım. Tek bir hatasında adamı alnının çatından vururum. Bundan sonraki hayatında kedi de aynısını yapacak; hiçbir fareye müsamaha göstermeyecek."

Sözlerimi bitirip son basamağı tırmandım ve odanın kapısını açtım. Poşetteki kanlı kıyafetleri çıkarıp yatağa gelişigüzel savurdum ve kapıyı arkamdan kilitledim.

Banyoya adım atıp suyu açtım. Zaman kaybetmeden üzerimdekileri çıkardım; kanlı kıyafetleri çamaşır makinesine tıkıp banyonun kapısını kilitledim. Hızlıca duşumu alıp suyu kapattım.

Aşağıdan birtakım sesler yükseliyordu. Bornozumu bile almadan, direkt banyodan dışarı adım attım.

Gardırobu açıp rastgele birkaç parça kıyafet alıp giyindim. Tekrar banyoya dönüp çekmeceden tarağı çıkardım ve saçlarımı taramaya başladım. Saçlarım uzun olmasına rağmen hiç özenmeden, hızlı ve acımasızca tarıyordum.

Üzerimdeki beyaz boğazlı kazak ve kahverengi pantolonla aynadaki aksime kısa bir an baktım. Saçlarımı kurutmaya gerek duymamıştım; ıslak ve dümdüzdüler. Saçlarımı geriye atıp tarağa dolanan saç yumaklarını tek bir sert hareketle söküp çöpe attım. Tarağı ait olduğu çekmeceye bırakıp banyodan çıktım.

Odanın kapısının kilidini de açıp merdivenlerden inmeye başlarken televizyonun sesi de kulaklarıma doluyordu son basamağından da inip ellerimi pantolonumun ceplerine koydum tam o anda ali elinde kumanda bana bakıyordu televizyonda Tom ve Jerry açıktı masada abur cuburlar vardı Hiçbir şey demeden yanına oturup ayaklarımı masaya uzattım

Ali mısır tabağını alıp bana uzattı. Önce mısır tabağına, ardından Ali’ye baktım. Tabağı almayacağıma ikna olunca, eline birkaç mısır alıp ağzına atarken tabağı benden uzaklaştırdı.

"Bakma bana öyle kırgın kırgın, sen de bana hastasın nenesi çılgın!" deyip bir anda evi inletecek şekilde kahkahalar atmaya başladı. Garip, tuhaf bir gülüştü bu. En sonunda nihayet gülmesini durdurup bana baktı. "Bu söz bu ortama çok uydu," deyip başını iki yana salladı. "Ne kadar komik bir insanım ya! Ben var ya, yaşam neşesiyim!"

Bu sefer de bir tabak çerez uzattı. Bakışlarımı doğrudan televizyona diktim, sesimi çıkarmadım. O tabağı da sakince yerine koydu.

Bir süre hiçbir şey konuşmadan çizgi film izledik. Ali bir yandan masadaki çerezleri atıştırıyor, bir yandan da arada bir gülerek bana bakıyordu.

Onu tamamen duymazdan gelerek avucunda tuttuğu kumandayı bir hamlede aldım ve ekranı kararttım. Ali'nin yüzündeki neşeli ifade anında kayboldu.

"Neden kapattın ki? Ne güzel izleyip eğleniyorduk işte," dedi sitemle.

"Kendi adına konuş," dedim soğuk bir sesle ve kumandayı aramızdaki koltuğa bıraktım.

"Artık gitme vaktin geldi," dedim.

"Nasıl ya? Görmüyor musun, daha hastayım ben!" dedi, sızlanarak. "İyileşmedim hâlâ, ağrım sızım var, yaram da kapanmadı daha zaten."

"Abur cubur hazırlayacak, oturup konsol oyunu oynayacak kadar iyileşmişsin; gerisi beni ilgilendirmez," dedim yüzümdeki sert ifadeyi bozmadan.

Tam o anda telefonuma bir mesaj düştü.

Ekranı kaydırdım; mesaj İlyas'tandı. Soğuk ve kestirme cümleleri dizilmişti:

"İkinci kurbanın Yılmaz Uzun. Adam iş adamı. Kızı Neslihan Uzun, 36 yaşında, oyuncu. Sadece kızı hallet. Konumu ve günlük rutini burada mevcut."

Beni dinlememiş, paramı yatırmamıştı. Telefonu kapatıp ayağa kalktım.

"Ben gidiyorum. İşim çıktı," dedim.

Merdivenleri hızla tırmanırken arkamdan söylenmeye devam ediyordu:

"Nereye gidiyorsun? Saat de 15:00  olmuş, bu saatte ne işiymiş?"

Askıdaki siyah kabanımı alıp üzerime geçirdim, kuşağını bağladım. Gerekli aletleri de aldıktan sonra merdivenleri ikişer üçer indim.

Haberleri izliyordu. Dış kapıya doğru ilerlerken konuştu.

"Bir şey olursa…" dedi.

"Ne olacak?” diye sordum ve ona döndüm. Ellerim cebimdeydi.

Dudaklarını büzerek, "Belki bir şeye ihtiyacım olur," dedi.

"Yan komşuya seslen,"dedim.

"Numaran hâlâ bende yok."

"Gerek de yok zaten. Yakında gideceksin."

Dış kapıya doğru adımlayıp kapıyı açtım.

Tam o anda kadın spiker konuştu:

"Ünlü iş adamı Mert Tatlı, uzun aramalar ve ihbarlar sonucu kendisine ait evlerden birinde, kim olduğu belli olmayan bir kadınla birlikte ölü bulundu. Cesetlerin incelenemeyecek kadar yandığı belirtildi. Bu nedenle adli tıpa sevk edilemeyecekleri, hiçbir tanığın da bulunamadığı açıklandı. Tatlı'nın en son görüldüğü yer kendi iş yeriydi. Ailesine sabır ve başsağlığı diliyoruz."

Ali'nin bakışlarını sırtımda hissederken evden çıkıp arabaya bindim.

Yorumlar

• Nisa Ergin: Bir hiçse kendin olmaktan vazgeçme bu yapıya yazık
• Efe Çelik: o saçları böyle taramak iyi değil kendine dikkat et
• Doğan Sancak: Bütün bu olanlar ne kadar tuhaf bir kapanış!
• Alperix: alinin sorusu gerilimi yükseltiyor görüş açını kaybettin
• Ece Boz: Sözlerin gerçekleri yüzüme vuruyor dikkat et!
• Ebru Genç: fare ve kedi örneğin çok düşündürücü keşke daha fazlasını sorsaydın
• Deniz Deveci: Kumandanın elinden almak iyi olmadı alinin suratına dikkat et
• Elif Levent: abur cuburlarla iyileşmeye çalışman garip daha dikkatli olmalısın
• aleyna: gitme vaktimin geldin ifadesi biraz sert oldu yavaş ol