Çiçekli Sabah

İçimdeki Boşluk

💛Bu sefer zırh yok. Ekip yok. Sadece sen ve sabah.

"güçlü olmak zorunda olmadan" bir mutlu son.

Sabah uyandın. Alarm yok.

Göğsünde kelebek yok. Yük de yok.

Sadece hafiflik var.

Pencereyi açtın. Dışarıda rüzgar.

İçeri yasemin kokusu girdi. Kim dikti bilmiyorsun.

Önemli de değil. Güzel kokuyor, o yeter.

Yataktan kalktın. Yavaş.

Aynaya baktın. "İyi misin?" diye sormadın kendine.

"Günaydın" dedin. O kadar.

Mutfakta su koydun. Kaynarken oturdun.

Telefon çaldı. Açmadın.

"Sonra" dedin. Ve sonra da açmayabilirdin.

Kimse hesap sormadı. Çünkü kimse yoktu.

Dışarı çıktın. Ayaklarında terlik.

Parkta bir bank. Üstünde güneş.

Oturdun. Hiçbir şey yapmadın.

Yapmak zorunda da değildin.

Bir çocuk koştu yanından. Düştü. Kalktı. Güldü.

Sen de gülümsedin. Ama kurtarmak zorunda hissetmedin.

Sadece gördün. Ve bu yetti.

Öğleden sonra eve döndün.

Yemek yaptın mı? Yapmadın.

Aç değildin zaten.

Çay demledin. Kendin için. Şekersiz.

Akşam oldu.

Güneş batarken dedin ki:

"Bugün hiçbir şeyi başarmadım.

Kimseyi memnun etmedim.

Kimseye güçlü görünmedim.

Ve... fena değildi."

Gece yatarken ışığı kapattın.

Korkmadın. Çünkü karanlıkta da yalnız değildin.

Kendin vardın. O yeterdi.

Bağırış yok. Zafer yok. Madalya yok.

Sadece:

Sabah uyandın.

Çiçek koktu.

Mutluydun.

Ve güçlü olmak zorunda değildin.🦋