Hayır Diyebilmek
Sabah Kayıp Eşya Bürosu’nun kapısında kuyruk vardı.
Herkesin elinde bir şeyler. Kimisi yorgun, kimisi kırgın.
Kadın kapıyı açar açmaz dedi ki:
"Bugün en zor dersi vereceğiz. Çünkü en çok can yakan da bu."
İçeri girdin. Dükkanın ortasına kocaman bir masa kurulmuştu.
Masanın üstünde bin tane küçük kağıt. Hepsinde birer talep yazıyordu:
"Gelir misin?" "Bana borç verir misin?" "Şunu yapar mısın?"
"Fedakarlık yapar mısın?" "Kendinden vazgeçer misin?"
Kadın eline kırmızı bir kalem verdi.
"Bugünkü parçan: Hayır Demek."
Çekmeceden küçük bir megafon çıkardı. Oyuncak gibiydi ama sesi güçlüydü.
"Bu senin sesin. Artık fısıltıyla değil, net söyleyeceksin."
İlk kağıdı aldın. "Pazar günü benim için fedakarlık yapar mısın?"
Elin titredi. Boğazın düğümlendi.
Kadın fısıldadı: "Nefes al. Sınırın bohçanda. Cesaretin de.
Kullan onları."
Derin nefes aldın. Megafonu ağzına götürdün.
"Hayır" dedin.
İlk seferinde sesi çıkmadı.
İkinci de fısıltı oldu.
Üçüncüde... "HAYIR."
Kelime çıktı. Ve dünya yıkılmadı.
Kağıt yandı. Kül oldu.
Kadın gülümsedi. "Gördün mü? Hayır demek, insan kaybetmek değil.
Kendini kazanmaktır."
Tek tek kağıtları aldın.
"Yapamam." "İstemiyorum." "Buna gücüm yok."
Her "hayırda" omuzlarından bir yük düştü.
Her "hayırda" bohçan biraz daha hafifledi.
Son kağıdı aldın. Üstünde yazıyordu:
"Kendine ihanet eder misin?"
Tereddüt etmedin.
"HAYIR." dedin en yüksek sesle.
O anda dükkanın ışıkları değişti.
Duvarlarda artık "evetler" vardı. Ama bu sefer senin seçtiğin "evetler".
Kadın megafonu bohçana koydu.
`Cesaret` + `Sınır` + `Sessizce Ağlamak` + `Merak` + `Oynamayı Bilmek` + `Hayır Demek`
"Artık kimse bahçene izinsiz giremeyecek" dedi.
"Çünkü kapıda sen varsın. Ve sesin var."
Dışarı çıktığında biri senden bir şey istedi.
Eskisi gibi "tamam" demek için ağzını açtın.
Sonra durdun. Gülümsedin.
"Hayır. Bugün olmaz." dedin.
Ve yürüdün. Sırtın dik.
Kuşlar 6 olmuştu. Ve artık sen de onlarla birlikte uçuyordun.
---
"Hayır" demek zordu biliyorum. Ama yaptın.