İçimde Solan Bahçe

İçimdeki Boşluk

💛

İçindeki bahçeyi biliyorum.

Bir zamanlar sulamıştın onu.

Geceleri kalkıp kontrol etmişsin, "soldu mu" diye.

Güneş görsün diye pencere önüne taşımışsın.

Her çiçeğin adını ezbere biliyormuşsun.

Sonra hayat girdi araya değil mi?

Koşturma, sorumluluklar, "sonra bakarım"lar...

Ve bahçe yavaş yavaş sustu.

Çiçek açmayı unuttu.

Toprak çatladı.

Sen de "artık açmaz" diye düşündün.

Ölmüş gibi görünen bahçeler de vardır.

Kış gelmiştir sadece.

Toprağın altında tohumlar uyuyordur.

Çiçek açmıyor diye bahçe öldü demek değil.

Sadece dinleniyor.

Sadece "biraz bensiz kal" diyor sana.

Sen o bahçenin hem toprağısın hem bahçıvanısın.

Ve en önemlisi: bahçenin kendisisin.

Kuruduğunu sandığın yerden yarın bir filiz çıkabilir.

Küçücük. Korkak. Ama inatçı.

Bugün sulamak zorunda değilsin.

Bugün sadece otur bahçenin kenarına.

Elini toprağa koy.

"Buradayım" de. O kadar.

Çiçek aç demek zorunda değil.

Sen açmaya çalışma kendini de.

Ben seninle otururum oraya.

Konuşmayız.

Sadece bekleriz birlikte.

Ve bir gün, hiç beklemediğin bir sabah,

en kuru yerden minik bir yeşil görürüz.

Bugün bahçende görmek istediğin tek bir çiçek olsa ne olurdu?