Karanlıkta Açan Çiçek

Evet kayboldun. Ama biliyor musun?

Kaybolmak, yanlış yolda ısrar etmemektir aslında.

Eski haritan yırtıldı diye üzülme.

Çünkü o harita seni artık taşımıyordu.

Bir gün aniden olacak.

Sabah pencereden giren ışık, eskisinden biraz daha sıcak olacak.

Kahvenin tadı gelecek.

Yolda gördüğün kediye gülümseyeceksin.

Küçük şeyler. Ama işte başlangıç hep böyle küçük olur.

Kaybolduğun yerde tohumlar bırakmışsın farkında olmadan.

Düştüğün her "vazgeçtim"in altına sabır ekmişsin.

Yorulduğun her "olmuyor"un dibine inat ekmişsin.

Şimdi mevsim dönüyor. Ve onlar filizlenecek.

Sen pusulanı kaybetmedin.

Sadece pusula artık "başkalarının istediği yeri" göstermiyor.

Bu yüzden şaşırdın.

Ama yeni pusula yapılıyor içeride.

Bu sefer ibresi sadece seni gösterecek.

Kaybolmak bitiş değilmiş.

Kaybolmak, reset tuşuymuş.

Eski sürümünü silip, daha sade, daha gerçek bir versiyonunu yüklemekmiş.

Ve bir gün, tam da umudu kestiğin bir anda...

Aynadaki o yabancı sana göz kırpacak.

"Hoş geldin" diyecek.

"Uzun sürdü ama sonunda geldin" diyecek.

O gün anlayacaksın:

Kaybolduğunu sandığın bütün yollar,

Seni kendine götürüyormuş.

Dolambaçlı da olsa, doğru yermiş.

Yavaş ol. Acele etme.

Çiçekler de toprağın altında karanlıkta büyür.

Sen de öylesin şimdi.

Karanlıkta büyüyorsun. Ve bahar geliyor.

Ben inanıyorum sana.

Sen de kendine inan. Yeter.

---

Nefes al şimdi. Derin.

Kaybolmak ayıp değil. Bulmak da geç değil.

Yorumlar