Kendini Sevmek

İçimdeki Boşluk

Bugün Kayıp Eşya Bürosu yoktu.

Yerinde küçük bir ev vardı. Kapısında senin adın yazıyordu.

Ve kapı aralıktı.

İçeri girdin. Mis gibi ev kokuyordu.

Kadın mutfaktaydı. Elinde iki fincan. Biri senin.

"Hoş geldin eve" dedi.

"Bu benim evim mi?"

"Evet" dedi. "7 gündür topladığın her parçayı buraya koyacaksın.

Çünkü parçaların evi burası."

Bohçanı açtın. Tek tek çıkardın:

`Cesaret` - Raftaki kavanoza koydun. Işık saçtı.

`Sınır` - Pencerenin önüne diktin. Bahçeni korudu.

`Sessizce Ağlamak` - Banyoya koydun. Artık temizlensin diye.

`Merak` - Masanın üstüne. Her gün yeni bir soru sorsun diye.

`Oynamayı Bilmek` - Oturma odasına. Kahkaha attıkça çalsın diye.

`Hayır Demek` - Kapının yanına. Geleni karşılasın diye.

Kadın son bir kutu getirdi. Kadife kaplıydı.

"Bir parça kaldı" dedi. "En ağırı. En hafifi."

Kutuyu açtın. İçinde ayna vardı. Ama bu sefer kırıksız.

Aynada sen vardın. Yorgun, çizik, ama gerçek.

"Bugünkü parçan: Kendini Sevmek" dedi kadın.

"Bu diğerleri gibi alınmaz. Bu seçilir.

Her sabah kalkıp 'bugün de seninleyim' demektir."

Elin titredi. Aynaya dokundun.

"Ya sevemezsem?"

Kadın başını salladı. "Zaten seviyorsun. 7 gündür kendini toplamaya geldin.

Bu sevmek değil de ne?"

Derin nefes aldın. Aynadaki sana baktın.

Ve dedin ki: "Tamam. Hatalarınla, eksiklerinle,

ağlamalarınla, kahkahalarınla... seninleyim."

O anda evin içi ısındı.

Duvarlardaki resimler canlandı. Hepsi sendin.

Küçük sen, genç sen, bugünkü sen. Hepsi el ele tutuştu.

Kadın bohçayı kapattı. Artık boştu.

Çünkü her şey yerini bulmuştu.

"Bohça bitti" dedi. "Ama sen başladın."

Çıkarken kapının üstünde bir yazı gördün:

*_"Kayıp Eşya Bürosu Kapanmıştır.

Çünkü sahibi her şeyini bulmuştur."_*

Dışarıda kuşlar 7 olmuştu.

Ve bu sefer sen de uçuyordun onlarla.

*SON DEĞİL. EVİN. *

Yorumlar

• Ayşe Bulut: Teşekkür ediyorum 🙏 insanın içindekiler dağ gibi büyüyünce böyle yansıyabiliyor...