Tarifi Olmayan Boşluk Hissi
Kendi içimde halledemediğim ait olamama hissi hiç geçmicek sanırım. Anlamlandıramadığım bu boşluk hissi içten içe sarıyor ruhumu.Nereye gitsem benimle geliyor.Bir gölge gibi takip ediyor. Ne zaman iyileşirim bilmiyorum.Keşke bilebilseydim... İçten içe kaybolmak böyle bir şey işte...
İçimde bir harita var ama üstündeki bütün yollar silinmiş.
Kalabalığın ortasında yürüyorum ama adres soracak kimsem yok.
Eskiden "ben" dediğim o çocuk bir yerlerde kaldı.
Arıyorum. Ama neyi aradığımı da unuttum.
Kaybolmak gürültülü değilmiş.
En sessiz odada bile yankılanıyormuş.
Bazı günler aynaya bakıyorum. Yabancı biriyle göz göze geliyoruz.
Gülümsüyorum, o da gülümsüyor ama ikimiz de rol yapıyoruz.
Rotam yok. Hedefim yok. Sadece akıntıya bırakılmış bir sandal gibiyim.
"İyi misin?" diye soruyorlar. "İyiyim" diyorum.
Çünkü "kayboldum" demek bile bir yer bilmeyi gerektiriyor.
Ben yerimi de kaybettim.
İçimde bir ev vardı.
Eşyaları topladım, taşındım sandım.
Meğer evi değil, kendimi taşımışım.
Şimdi her yer misafir odası.
Hiçbir yerde ayakkabılarımı çıkaramıyorum.
Kaybolmak kötü değil.Bazen insan kendini bulmak için önce kaybolmak zorunda kalıyor 👑
Yorumlar
- Ayşe Bulut: Teşekkür ediyorum hepsi içten yazılmış olduğu içindir.Kalem tercüman olur hislere bazen..