Yuvan

İçimdeki Boşluk

Evin kapısı açık. içerisi mis gibi ☕💛

Sabah uyandığında ilk işin pencereyi açmak oldu.

7 gün boyunca topladığın parçalar dün gece evin her yerine yerleşmişti.

Bugün sıra onları "yaşamaya" geldi.

Mutfakta `Merak` kavanozun masanın üstünde duruyordu.

Kapağını açar açmaz sordu: "Bugün kahvaltıda ne deneyeceğiz?"

Güldün. "Bilmem. Deneyelim."

İlk kez tarife bakmadan yumurta kırdın. Yandı biraz. Olsun.

`Oynamayı Bilmek` oturma odasından alkışladı.

Penceredeki `Sınır` saksın dimdik duruyordu.

Postacı geldi. "Pazar günü komşuya yardım eder misin?" dedi.

Eskiden "tamam" diyecektin.

Bugün `Hayır Demek` kapının yanından fısıldadı.

Gülümsedin. "Bu pazar olmaz. Ama teşekkür ederim sorduğun için."

Postacı başını salladı gitti. Dünya yıkılmadı.

Sen de yıkılmadın. Hatta daha dik durdun.

Öğleden sonra yağmur yağdı.

Banyodan `Sessizce Ağlamak`ın sesi geldi.

Gittin. Oturdun küvetin kenarına.

Bu sefer tutmadın. Ağladın.

Ama bu sefer yalnız değildin. `Cesaret` elini tuttu.

Ağlayınca temizlendiğini hatırladın.

Akşam oldu.

Aynalı kutu `Kendini Sevmek` salonun ortasındaydı.

Karşısına geçtin. Bugün farklı baktın.

"Yorgunsun" dedin kendine. "Ve yine de devam ettin. Aferin sana."

İlk kez kendine "aferin" dediğinde inandın.

Gece yatmadan önce tüm parçalar salonda toplandı.

`Merak` sordu: "Yarın ne yapacağız?"

`Oynamayı Bilmek` dedi ki: "Parkta koşacağız."

`Sınır` dedi: "Saat 9'dan sonra telefon yok."

`Hayır Demek` ekledi: "Ve kendimize erken yatma izni veriyoruz."

Hepsi sana baktı.

Sen de başını salladın. "Anlaştık."

Yatağa yattığında tavanı izledin.

İçin bomboş değildi artık.

İçin evdi. Eşyalı, gürültülü, bazen dağınık ama senin evindi.

Dışarıda kuşlar 7 idi.

Ama bu gece ötmüyorlardı.

Çünkü sen artık kendi şarkını söylüyordun.